Η παραίτηση της Τζασίντα Άρντερν από την πρωθυπουργία της Νέας Ζηλανδίας, τα παραδείγματα που δίνει και τα ερωτήματα που δημιουργεί.
Η αιφνίδια παραίτηση της πρωθυπουργού της Νέας Ζηλανδίας Τζασίντα Άρντερν τάραξε τα κατεστημένα πολιτικά ήθη προκαλώντας αίσθηση σε όλο τον κόσμο. Ποιοι ήταν οι λόγοι που οδήγησαν μια τόσο νέα πρωθυπουργό να δηλώσει στο συνέδριο του κόμματός της, μετά από μια πενταετή θητεία, ότι «δεν έχει πια ενέργεια για μια νέα θητεία»; Οι ερμηνείες που δόθηκαν για την απόφασή της αυτή κάλυψαν όλο το φάσμα των απόψεων που θα μπορούσε να ακουστούν, εκφράζοντας τη σκοπιά από την οποία τοποθετείται ο καθένας απέναντι σε ένα τόσο λεπτό ζήτημα.
Η παραίτησή της αποδόθηκε σε προσωπικούς λόγους κάθε μορφής, σε εσωκομματικές αντιπαραθέσεις και πικρίες, σε πολιτικές αποτυχίες κλπ. Όπως έγραψε κάποιος σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης «παραιτήθηκε επειδή τα έκανε θάλασσα εφαρμόζοντας το αριστερό πρόγραμμά της που θα κληθεί τώρα να συμμαζέψει η Δεξιά». Άλλοι προτίμησαν να υπογραμμίσουν την οικογενειακή πτυχή της απόφασης και ότι «τώρα θα μπορεί να βλέπει πιο συχνά την κόρη της». Τη σούμα όλων αυτών των απόψεων έκανε το BBC με ένα αδιανόητο σεξιστικό σχόλιο για μέσο διεθνούς κύρους που έσπευσε αργότερα να αποσύρει: «Η Τζασίντα Άρντερν παραιτείται: μπορούν πράγματι οι γυναίκες να τα έχουν όλα;»
Πριν μερικούς μήνες η πρωθυπουργός της Φιλανδίας Σάνα Μαρίν βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας με αφορμή την παρουσία της σε πάρτυ όπου διασκέδαζε με φίλους της. Μια νέα κοπέλα 36 ετών γεννημένη σε μια φτωχοσυνοικία του Ελσίνκι που είχε καταφέρει να φτάσει στο υψηλότερο αξίωμα της χώρας της βρέθηκε στο έλεος των «θεματοφυλάκων της ηθικής» στη χώρα της και διεθνώς. Η απάντησή της ήταν καταλυτική: «Έχω οικογενειακή ζωή, επαγγελματική ζωή και επίσης τον ελεύθερο χρόνο μου, τον οποίο περνάω με τους φίλους μου. Θα είμαι ακριβώς το ίδιο άτομο που ήμουν μέχρι τώρα». Ήταν ταυτόχρονα μια αποστομωτική προκαταβολική απάντηση στο BBC.
Είναι καιρός να αναλογιστούμε, ως κοινωνία των πολιτών, πόσο ειλικρινείς είμαστε όταν μιλάμε για ίσες ευκαιρίες στις γυναίκες ώστε να μπορούν να ξεδιπλώσουν την προσωπικότητα και τις ικανότητές τους αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στην επαγγελματική, την κοινωνική και την πολιτική ιεραρχία. Κι ας αναλογιστούμε επίσης πόσο διαφορετική είναι η αυστηρότητα της κριτικής για τις ίδιες ακριβώς συμπεριφορές, προκειμένου να κρίνουμε γυναικεία στελέχη. Στη χώρα μας έχουμε βιώσει τρανταχτά παραδείγματα τέτοιων διακρίσεων. Οι διαδικασίες ανάδειξης των γυναικών στην πολιτική ζωή για παράδειγμα, δεν μπορεί να περιορίζονται κυρίως σε ποσοστώσεις στα ψηφοδέλτια και τις λίστες που υποτιμούν και υποβιβάζουν συχνά τις γυναίκες σε ρεζέρβες ή και γρανάζια των κομματικών μηχανισμών.
Η παραίτηση της Τζασίντα Άρντερν θέτει ταυτόχρονα και ένα δεύτερο κρίσιμο ερώτημα σχετικό με τη διάρκεια παραμονής των πολιτικών στα διάφορα αξιώματα. Η πρωθυπουργός της Ν. Ζηλανδίας απέδειξε με τη στάση της ότι εκτός από τον συνταγματικά προβλεπόμενο χρόνο υπάρχει και ο «χρόνος» των προσωπικών αντοχών, της διαθέσιμης ενέργειας, όπως είπε και η ίδια στη δήλωσή της. Ιδιαίτερα στην περίπτωση κατά την οποία η απόφασή της οφείλεται και στην αναγνώριση κάποιων αποτυχιών κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής της, τότε η παραίτησή της αποτελεί και ένα φωτεινό παράδειγμα ευαισθησίας και αυτοσεβασμού. Ένα παράδειγμα, ιδιαίτερα χρήσιμο για τη χώρα μας όπου ανάλογες αποφάσεις δεν πάρθηκαν ακόμα και όταν οι αποτυχίες στοίχισαν ανθρώπινες ζωές.
Η κρισιμότητα των στιγμών δεν επιτρέπει ούτε παραλυτικές ισορροπίες ούτε φαινομενικά ανώδυνους συμψηφισμούς που θα κοστίσουν πολύ ακριβά στο άμεσο μέλλον.
Η αναβίωση της πλειοδοσίας παροχών δεν αποτελεί απλώς προεκλογικό φαινόμενο· αποκαλύπτει ότι τα βαθύτερα αντανακλαστικά του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού παραμένουν πολιτικά ενεργά.
17°
