Χρόνια πολλά, Δημοκρατία μας!

Η γιορτή της Δημοκρατίας έγινε και φέτος στη σκιά της πανδημίας που άλλαξε για μεγάλο χρονικό διάστημα τους ρυθμούς και τους κανόνες της ζωής μας, συμπίπτοντας, αυτή τη φορά, με την κρισιμότερη φάση της. Η ανάγκη για τον μαζικό εμβολιασμό των πολιτών ώστε να επιτευχθεί το τείχος της ανοσίας, αποτελεί την απόλυτη προτεραιότητα για την υπεράσπιση της δημόσιας υγείας και τη διασφάλιση του υπέρτατου δικαιώματος στη ζωή. Είναι εξαιρετικά σημαντικό το γεγονός ότι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατάφερε, τόσο με την ομιλία της όσο και με τις συμβολικές κινήσεις και προσκλήσεις στη δεξίωση, να συνδυάσει με επιτυχία το νόημα της μέρας με την ανάγκη να διατηρηθούν ζωντανές οι μνήμες της μεταπολιτευτικής Δημοκρατίας.

Με την κατάθεση στεφανιού στην προτομή του Σπύρου Μουστακλή, στα πρώην κρατητήρια ΕΑΤ-ΕΣΑ, αποδόθηκε ουσιαστικά από την ΠτΔ τιμή σε όλους τους αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα. Ήταν ταυτόχρονα μια υπόμνηση ότι το δημοκρατικό πολίτευμα δεν είναι δεδομένο, ότι οι κίνδυνοι που το απειλούν είναι πολλοί και από διαφορετικές πλευρές και ότι η υπεράσπισή του είναι πρωταρχικό καθήκον των πολιτών. Η απότιση φόρου τιμής στους αντιστασιακούς της περιόδου 1967-1974 και η αναγνώριση της προσφοράς τους στη χώρα, αποτελεί ταυτόχρονα και μια απόφαση-δέσμευση για την διαρκή υπεράσπιση της Δημοκρατίας στο μέλλον από νέους αγωνιστές και σύγχρονους ήρωες.

Στη διάρκεια της μεταπολίτευσης είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τα αγαθά της μακροβιότερης δημοκρατικής ομαλότητας, για την εξασφάλιση της οποίας χρειάστηκε, ωστόσο, να δοθούν κρίσιμες και αποφασιστικές μάχες. Οι προσκλήσεις της μητέρας του Θάνου Αξαρλιάν και του γιού του Νίκου Μονφεράτου στη δεξίωση της ΠτΔ ήρθαν να  θυμίσουν, με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, την άνιση μάχη κατά της τρομοκρατίας που σημάδεψε τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η εξάρθρωση της δολοφονικής συμμορίας 17Ν ήταν μια περήφανη νίκη της Δημοκρατίας που όμως, όπως αποδείχτηκε μέχρι και πρόσφατα με τις διαδηλώσεις στήριξης του Κουφοντίνα ακόμα και από κοινοβουλευτικές δυνάμεις, δεν πρέπει να δημιουργεί καμιά επανάπαυση.

Η πρόσκληση της μητέρας του Παύλου Φύσσα είχε το νόημα της αδυσώπητης μάχης κατά της συμμορίας της Χρυσής Αυγής. Οι δολοφόνοι του γιού της και οι νεοναζί καθοδηγητές τους είναι πλέον όλοι στη φυλακή. Οι δημοκρατικοί πολίτες τους πέταξαν έξω από τη Βουλή, η Δικαιοσύνη έκανε το καθήκον της, η Δημοκρατία απαλλάχτηκε από δηλωμένους και φανατικούς εχθρούς της. Ας μην έχουμε ωστόσο την αυταπάτη ότι ο κίνδυνος πέρασε. Ούτε και πρόκειται να περάσει όσο ο ακραίος λαϊκισμός θα βρίσκει ανοιχτές κερκόπορτες για να δηλητηριάζει την κοινωνία, όσο ο φασισμός δεν θα καταδικάζεται καθημερινά στις συνειδήσεις των νέων, κυρίως, ανθρώπων ως ο χειρότερος και πιο επικίνδυνος εχθρός της Δημοκρατίας.

Οι δύο διαδοχικές κρίσεις της τελευταίας δεκαετίας, πέρα από τις σοβαρές οικονομικές και υγειονομικές επιπτώσεις, είχαν και σοβαρές κοινωνικές παρενέργειες. Οι διαχρονικές ανεπάρκειες και στρεβλώσεις στο σύστημα της Παιδείας, που θεωρητικοποιήθηκαν δυστυχώς τα τελευταία χρόνια, αποδείχτηκαν η «αχίλλειος πτέρνα» μιας κοινωνίας που έγινε ευάλωτη στη συνωμοσιολογία και την παραπληροφόρηση. Τα προβλήματα που εμφανίζονται τις μέρες αυτές στην υλοποίηση του προγράμματος του μαζικού εμβολιασμού και τα θλιβερά, από κάθε άποψη, αντιεμβολιαστικά κινήματα θέτουν ξανά επί τάπητος την ανάγκη διαπαιδαγώγησης των πολιτών στο κρίσιμο για τη Δημοκρατία ζήτημα των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων καθώς και στα θέματα της ατομικής αλλά και της συλλογικής ευθύνης απέναντι στη χώρα.

Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι είπε τις προάλλες, απευθυνόμενος στους πολίτες της χώρας του: «Τα καλέσματα των αντιεμβολιαστών είναι καλέσματα θανάτου». Αυτή είναι η φρικτή αλήθεια. Όπως και ότι τα καλέσματα των λαϊκιστών είναι καλέσματα θανάτωσης της Δημοκρατίας!