Προτάσεις για ακόμα καλύτερες προβολές στη Βουλή

Μέχρι προσφάτως η Βουλή μάς συγκινούσε με τις παραστάσεις της αλλά, όπως όλα δείχνουν, από εδώ και στο εξής θα μας συγκινεί και με τις προβολές της. Αρκεί η σαββατιάτικη προβολή να είναι μια αρχή και όχι ένα εντυπωσιακό πυροτέχνημα.

Σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, το Σάββατο η Βουλή αποφάσισε να τιμήσει τα Εισόδια της Θεοτόκου και την Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων με ένα ελληνορθόδοξο υπερθέαμα το οποίο θα άφηνε τους πάντες αδιάφορους αν δεν έπρεπε να βρεθεί κάτι για να τσακωθούμε και να περάσουμε την ώρα μας στην καραντίνα.

Κι αυτό που βρέθηκε είναι αυτό:

Για να είμαι ειλικρινής η χρήση του κτιρίου της Βουλής ως πανί προβολής με αφήνει εντελώς αδιάφορο και απλώς βρίσκω κάπως αστείο που, με δεδομένη την απουσία κόσμου, η συγκεκριμένη προβολή το μόνο που θα μπορούσε να πετύχει ήταν να αποσπάσει την προσοχή των διερχόμενων οδηγών. Ακόμα πιο αστεία βρίσκω την ενόχληση των συμπολιτών που χειροκροτούν άλλες προβολές στο κτίριο της Βουλής και δεν έχουν φτάσει στην κοινωνική ηλικία να καταλαβαίνουν ότι αν αποφασίσουμε ότι στη Βουλή είναι ωραίο να προβάλουμε διάφορα θα προβληθούν και κάποια που μπορεί να μη μας αρέσουν (βέβαια εδώ η ενόχληση είναι ακόμα πιο ακατανόητη γιατί σε μια χώρα με χριστιανικό πληθυσμό 90κάτι% και επίσημη θρησκεία τη χριστιανική, η εικόνα της Παναγίας μόνο controversial δεν είναι).

Ομολογώ πως βρίσκω λίγο παράξενο να προστατεύει η Παναγία τα Ελληνικά Στρατά (με βάζει σε φοβερές υποψίες για τον ρόλο της στους πολέμους εναντίον ομόθρησκων ή ακόμα και ομόδοξων εχθρών). Κατά τα άλλα μπορεί εμένα να με απωθεί το ελληνοχριστιανικό κιτς, αλλά είναι τόσοι πολλοί οι συμπολίτες που το κάνουν κέφι που δεν μπορώ παρά να πάω πάσο. 

Και αφού πάω πάσο, θα ξαναμπώ στο παιχνίδι και θα προτείνω κάποιες άλλες προβολές οι οποίες είμαι βέβαιος ότι, σε αντίθεση με τη σαββατιάτικη, θα ενώσουν όλους τους Έλληνες. Προβολές που θα υμνούν το ελληνικό μεγαλείο (και οι οποίες θα μπορούσαν άνετα να ενταχτούν στη γιορτή της Γιάννας της Αγγελοπούλου με αφορμή τα 200 χρόνια ελληνικού κράτους).

1. Προβολή για τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό, η οποία θα τιμά ιδιαιτέρως τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα των τελευταίων δεκαετιών. 

2. Προβολή για το Ελλήνων Πάσχα. Τη γιορτή που φέτος τη γλιτώσαμ... χάθηκε και δεν αποκλείεται να τη γλιτώσουμ... να χαθεί και του χρόνου.

3. Προβολή για τους σύγχρονους αγώνες του λαού μας. Του λαού που ποτέ δεν σταματά να αγωνίζεται, ακόμα και όταν ο αγώνας που δίνει είναι εναντίον φαντασμάτων ή του εαυτού του.

4. Μια προβολή για το απόλυτο σύμβολο του ελληνισμού: τον καφέ. Ένα ταξίδι από τον φραπέ στον φρέντο, ένα ταξίδι στο οποίο πάντα υπάρχει ο καφές που από το ‘90 και μετά για κάποιο λόγο αποφασίσαμε να τον λέμε ελληνικό, ενώ μέχρι τότε τον λέγαμε όπως τον λέει και όλος ο πλανήτης: τούρκικο.

5. Μια προβολή για τη Τζούλια. Τη γυναίκα που πριν από καμιά 12αριά χρόνια έκανε όλους τους Έλληνες να σφίξουν τη γροθιά τους. Ίσως η τελευταία φορά που οι Έλληνες ήταν ενωμένοι. 

6. Μια προβολή για την ελληνική μοναδικότητα. Στην οποία θα πρέπει να κυριαρχούν τα κοσμήματα που δεν υπάρχουν σε καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα και αποδεικνύουν το ότι η Ελλάδα μας είναι μοναδική: οι χωματερές (κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι σ’ αυτήν την ενότητα μπορούν να μπουν και όλες οι υπόλοιπες προβολές που προτείνω, αλλά θα τον παρακαλέσω να ανακαλέσει και να διαχωρίσει τη θέση του από το ανθελληνικό του παραλήρημα).

7. Μια προβολή για τα ζώδια και τα ταρώ. Αφού προβάλουμε εικόνες πίστης (όπως η Παναγία) γιατί όχι και εικόνες από άλλα σύμβολα εκμετάλλευσης της πίστης για οικονομικούς σκοπούς. Αφήστε που αυτοί που διαβάζουν ζώδια είναι μάλλον περισσότεροι από αυτούς που πάνε εκκλησία.

8. Μια προβολή για τις ελληνικές ομάδες. Μια προβολή διαθρησκευτική που θα ενώσει όλους τους πιστούς οπαδούς ανεξαρτήτως πίστης. Και μπράβο της.