Τι δουλειά έχει η αλεπού στη σοσιαλδημοκρατία;

Η σχέση του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού κόμματος με τον Αλέξη Τσίπρα έχει φτάσει σε επίπεδο κωμωδίας που εκθέτει και τις δύο πλευρές. Υποτίθεται ότι συμμετέχει ως παρατηρητής στις συνόδους του σώματος αλλά κάτι που ξεκίνησε ως έκτακτη πρωτοβουλία γνωριμίας κατέληξε σε μια ακατανόητη ρουτίνα, στην οποία ένας πολιτικός που ανήκει σε άλλη ευρωπαϊκή ομάδα έχει μόνιμο στασίδι στις εκδηλώσεις ενός πολιτικού σχήματος του οποίου είναι ιδεολογικά αντίπαλος. Παρατηρητής είσαι μία, είσαι δύο. Μετά λέγεσαι αλλιώς - θαμώνας, τουρίστας, μαϊντανός - πάντως τίποτα που να θεωρείται σοβαρό.

Και ο μεν Τσίπρας καμία θάλασσα δεν διέσχισε πατώντας σε μια μόνο βάρκα - σε κακό το έχει να χαρακτηρίζεται από ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα ό,τι και να κάνει. Ενσωματώνει με την ίδια άνεση στο παλμαρέ του την Καισαριανή με τον ΣΕΒ, τον Κάστρο με τον Τραμπ, τα μερίσματα με το υπερταμείο, τον πασιφισμό με τους εξοπλισμούς, τα Μνημόνια με την καταγγελία τους. Ο πολιτικός διπολισμός είναι όρο ύπαρξης για τον Πρωθυπουργό, άρα κανένα πρόβλημα δεν έχει να είναι μέλος ενός ευρωπαϊκού κόμματος και να κάνει βεγγέρες σε ένα άλλο - η συνέπεια δεν είναι κάτι που τον μάρανε ποτέ. Κι αν δεν τον πειράζει ψυχολογικά ο ρόλος του μόνιμου διακοσμητικού σε μία συνεδρίαση που οι παριστάμενοι μιλούν για πράγματα που δεν τον αφορούν και ο ίδιος δεν έχει λόγο, εμάς μας περισσεύει. Απλώς βγάζουμε το συμπέρασμα ότι το επάγγελμα του Πρωθυπουργού δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις και υπάρχει καιρός για πέταμα.

Το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό κόμμα όμως δεν αντιλαμβάνεται ότι η συνήθεια αυτή έχει καταντήσει ταπεινωτική και ηττοπαθής για το ίδιο; Καταλαβαίνει κανείς ότι η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία δεν είναι στα καλύτερά της και ένας ακόμα Ευρωπαίος Πρωθυπουργός στις τάξεις της προσθέτει σε πρεστίζ. Μα δεν είναι στις τάξεις της, και αν είχε σκοπό στην αρχή να τον δελεάσει να στοιχηθεί μαζί της ο καιρός πέρασε, και αυτός παραμένει οργανικά σε αντίπαλο πολιτικό σχηματισμό και απλώς κάνει εκδρομές και στον δικό της. Αλήθεια, περιποιεί τιμή στους Ευρωπαίους σοσιαλιστές αυτή η παρατεταμένη, αποτυχημένη εκστρατεία εγγραφής νέων μελών;

Κυρίως, ρώτησαν να μάθουν τι εστί Τσίπρας; Πόση σχέση έχει με τα ιδεώδη της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας ένας πολιτικός που ταξιδεύει με άνεση μεταξύ τυχοδιωκτισμού, ακραίου λαϊκισμού και καθεστωτισμού; ΄Οτι την Πρωθυπουργική του αίγλη την οφείλει στην κοινοβουλευτική στήριξη του πιο ακραίου δεξιού κόμματος του ελληνικού συνταγματικού τόξου και στα κυβερνητικά έδρανα κάθονται δίπλα του άνθρωποι που έχουν διαπρέψει σε ρατσιστικό, ξενοφοβικό, εθνικιστικό, ομοφοβικό και σεξιστικό λόγο; Σε μια τόσο δύσκολη για την Ευρώπη συγκυρία που τα κόμματα της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς οφείλουν να σηκώσουν το βάρος της ανάσχεσης της ακραίας δεξιάς ξενοφοβικής λαίλαπας που πλημμυρίζει την Ευρώπη, πώς κλείνουν τα μάτια στην πολιτεία του συνεταίρου του μουσαφίρη τους; Αν δεν ήταν θλιβερό θα ήταν αστείο - οι σοσιαλιστές επιζητούν να καρπωθούν για λογαριασμό τους την Πρωθυπουργική υπεραξία ενός αριστερού που οφείλει την πρωθυπουργία του σε ακροδεξιούς. Ας μπει ένα τέλος σε αυτήν τη σύγχυση και ας πάει κάθε κατεργάρης στο κόμμα του, έτσι κι αλλιώς κανένα κέρδος δεν έχει φέρει σε κανέναν αυτή η παρατεταμένη παραδοξότητα.