Μέλος της επιτροπής αγώνα για την κατάργηση από τα περιοδικά των διαφημιστικών ενθέτων από χοντρό χαρτόνι, που εμποδίζουν το ομαλό ξεφύλλισμα με τον αντίχειρα
Κάθε φορά που γίνονται όλα λαμπόγιαλο, η κυβέρνηση βγαίνει και λέει ότι «αυτό είναι ανεπίτρεπτο». Μα υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι «είναι επιτρεπτό», ώστε να χρειάζεται να τον ενημερώσει ότι κάνει λάθος;
Μάλλον είναι το ίδιο κόλπο που κάνουν και όσοι έχουν παρκάρει στη μέση του δρόμου και κλείνουν την κυκλοφορία: αρχίζουν να βρίζουν κι εκείνοι μαζί με τους άλλους αγανακτισμένους οδηγούς τον εαυτό τους, για ξεκάρφωμα.
Αφού και οι ελιές είναι εθνικό σύμβολο, όπως η σημαία, γιατί δεν υπάρχει πρόβλημα όταν τις σηκώνουν οι Αλβανοί στα χωράφια;
Γιατί όταν μαζεύουν τις ελιές είναι σα να προπονούνται μόνοι τους, χωρίς ανταγωνισμό. Οπότε δεν υπάρχει κίνδυνος να πάρουν καλύτερους βαθμούς από τα ελληνόπουλα στο μάθημα της Γεωπονίας, όπως γίνεται στα σχολεία με το μάθημα της ελληνικής Ιστορίας.
Τώρα που η αστυνομία απέκτησε οχήματα που ρίχνουν παγωμένο νερό, δεν ενθαρρύνει τα επεισόδια και το καλοκαίρι; Μέχρι τώρα τα αποφεύγαμε γιατί οι κουκούλες είναι αφόρητες με τη ζέστη. Τώρα όμως που θα τους δροσίζουν, δεν θα είναι πιο άνετοι;
Μα δεν έχει σημασία αν θα γίνονται επεισόδια το καλοκαίρι. Γιατί όλοι λείπουν, οπότε δεν υπάρχει σοβαρό πολιτικό κόστος.
Sorry, αλλά η λίστα με τους «πιθανούς τηλεοπτικούς στόχους των τρομοκρατών» (και των «επόμενων εξωφύλλων του TV Zapping») δεν θα έπρεπε να περιλαμβάνει και ηθοποιούς που παίζουν τους κακούς στα σίριαλ;
Μα ο κατάλογος δεν έγινε για να προβλέψει τους στόχους. Είναι ο ίδιος ύπουλο τρομοκρατικό χτύπημα. Εκδικείται τους συγκεκριμένους δημοσιογράφους, βάζοντάς τους στην ίδια λίστα με τον Μανώλη Καψή.
Έχω παρατηρήσει ότι μόνο στις λεγόμενες «σοβαρές» παραστάσεις, όπως τώρα στη Λυρική, δημιουργείται «σκάνδαλο» επειδή εμφανίζεται γυμνό γυναικείο στήθος. Όμως είναι σύμπτωση ότι κάθε φορά –μα κάθε φορά!– το «στήθος του σκανδάλου» είναι εξαιρετικά μικρό;
Μα προφανώς αυτό είναι το σκάνδαλο! Ότι οι καλλιτέχνιδες με μεγάλο στήθος επενδύουν σε πιο κερδοφόρα θεάματα, με αποτέλεσμα οι ποιοτικοί θεατές να αισθάνονται πάντα ριγμένοι και αδικημένοι.
Μα καλά, αυτός ο πρόεδρος του Παναργειακού, από όλους τους προέδρους, πήγε να πουλήσει παιχνίδι στον Κούγια, που είναι κάθε τόσο στα κανάλια;
Όχι, μωρέ. Για άλλον πήγαινε το παιχνίδι, αλλά εξοστρακίστηκε.
Όταν ο Καρατζαφέρης υπερασπίζεται τον πρωθυπουργό απέναντι στην Ντόρα Μπακογιάννη, κατά βάθος δεν τον προσβάλλει, αφού είναι σα να θεωρεί ότι χρειάζεται βοήθεια γιατί δεν μπορεί να υπερασπιστεί μόνος του τον εαυτό του;
Όχι, γιατί είναι σαν τον τσαμπουκά του σχολείου όταν πάει να προστατέψει το μικρό του αδερφάκι που το κακομεταχειρίζονται τα άλλα παιδάκια στο διάλειμμα. Και μεταξύ συγγενών δεν υπάρχει παρεξήγηση.
Κανονικά, τώρα που η Έφη Θώδη τρελάθηκε, όλοι αυτοί που την έβγαζαν συνέχεια στις εκπομπές τους δεν θα έπρεπε να πληρώσουν τη νοσηλεία της στο ίδρυμα;
Όχι, γιατί πιστεύουν ότι μπορεί να θεραπεύσει μόνη της τον εαυτό της.
Είναι σωστό, τώρα, ο γιος του Βουλγαράκη, που η μητέρα του έχει κοτζάμ ευλογία της Παναγίας για τα συμβόλαια του Βατοπεδίου, να αποκαλεί στο Facebook τους δημοσιογράφους «πουτ…ας γιους»;
Μα αν μετέφραζε το αμερικάνικο “sons of a bitch” επί λέξη, ως «γιοι σκύλας», θα υπήρχε πράγματι πρόβλημα. Ενώ τώρα στην πραγματικότητα δεν προσβάλλει κανέναν, γιατί όταν οι πουτάνες είναι νόμιμες είναι και ηθικές.
Συγνώμη, αλλά υποτίθεται ότι το δικαστήριο που καταδίκασε τον Παντελεήμονα για υπεξαίρεση είχε στον τοίχο την εικόνα του Χριστού να επιβλέπει. Οπότε, τώρα, οι ιεράρχες που τον αθωώνουν, δεν είναι σα να θεωρούν ότι ο Χριστός δεν έκανε καλά τη δουλειά του;
Απλώς θεωρούν ότι πρέπει να ξαναδικαστεί, με την εικόνα του Εφραίμ πάνω από την έδρα, επειδή είναι πιο ειδικός από τον Χριστό σε θέματα υπεξαιρέσεων.
Είναι αλήθεια ότι η δημοτική αστυνομία, μετά την επιδρομή στο Κολωνάκι, έκοψε κλήσεις στα κατεστραμμένα αυτοκίνητα;
Μα το να αφήνεις το κατεστραμμένο αυτοκίνητο στο πεζοδρόμιο είναι ακόμα πιο κακό. Όχι μόνο εμποδίζει τα συνεργεία που πάνε να κόψουν τα δέντρα, αλλά χαλάει και την αισθητική του δρόμου, θυμίζοντας Καμπούλ.
Ο λαϊκισμός επιστρέφει συνήθως μεταμφιεσμένος σε κάτι νέο, πιο σύγχρονο και πιο ελκυστικό. Στην ουσία του όμως παραμένει ο ίδιος: η υπόσχεση ότι η πραγματικότητα μπορεί να προσαρμοστεί στις επιθυμίες μας
17°
