Ο Γιώργος Τράγκας, ο άνθρωπος που έδειξε ότι ο Κουρής και ο Αλαφούζος μπορούν να είναι ταυτόχρονα εργοδότες του γιατί δεν διαφέρουν τελικά σε πολλά, μας εξομολογείται.
Η απάνθρωπη θέση εργασίαςτης εβδομάδας
Δημοσιογράφος στην τηλεόραση του Σκάι
Η ιστορικότερη στιγμή της εβδομάδας
Οι διαφημίσεις του ΟΤΕ και του ΟΠΑΠ στην εκπομπή του Γιώργου Τράγκα στον Σκάι. Που δείχνουν πόσο σημαντικό είναι για ένα λαό να τηρεί τα ήθη και τις παραδόσεις που τον έφεραν μέχρι εδώ που τον έφεραν. Και μία από τις ιερότερες παραδόσεις του έθνους είναι η αδιάλειπτη και απρόσκοπτη ροή κρατικών διαφημίσεων προς οτιδήποτε κάνει ο Γιώργος Τράγκας.
Το πιο αναίτιο ξόδεμα χαρακτηρισμών και καταγγελιών της εβδομάδας
Η μια καρτέλα λογαριασμού είχε ημερομηνία δημιουργίας την 6η Σεπτεμβρίου 2005. Το print-out είχε ημερομηνία δημιουργίας την 9η Ιουνίου 2005. Όπως ήταν προφανές, στην επιτροπή για τη Λίστα Λαγκάρντ ξέσπασε το αναμενόμενο τσουνάμι των καταγγελιών. Οι λέξεις «συγκάλυψη» και «πλαστογραφία» εκτοξεύθηκαν με υψηλή ταχύτητα αντανακλαστικών. Δημοσιογράφοι-Κλουζό άρχισαν να εξυφαίνουν το κουβάρι της συνωμοσίας. Βαριές σκιές άρχισαν να πέφτουν πάνω σε όλους. Μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι απλώς ένας εκτυπωτής ήταν προγραμματισμένος να διαβάζει το 6/9 (δηλαδή το «6 Σεπτεμβρίου») με το αμερικάνικο σύστημα, όπου μπαίνει πρώτα ο μήνας, δηλαδή 9/6 (ένατος μήνας, έξι του μηνός). Εννοείται ότι όλοι διακριτικά αφαίρεσαν από τα πρόσωπα τα χρώματα του πολέμου, έβγαλαν το κράνος και κοιτάχτηκαν αμήχανα με το βλέμμα που σημαίνει «ας μη δώσουμε περισσότερη έκταση στο γεγονός, ναι;»
Το επίσημο έγγραφο με το «πιο δυσοίωνο μέλλον» της εβδομάδας
Το έγγραφο με το οποίο η επιτροπή δεοντολογίας της Βουλής κοινοποίησε στον Χρήστο Παππά ότι καταδικάζει την πράξη του να ουρήσει στην είσοδο του MEGA. Αρκεί να έχει προνοήσει η Βουλή, για κάτι τέτοιες περιπτώσεις, να έχει προμηθευτεί απορροφητικό χαρτί. Ή, ακόμα καλύτερα, πάνες για την ακράτεια σε σχήμα Α4.
Στα χαρτονομίσματα της Νέας Δραχμής, που κυκλοφόρησαν ως υπόθεση εργασίας ενός γραφίστα, τα πρόσωπα που απεικονίζονται είναι εκείνα που συμβολίζουν τον ελληνισμό που διέπρεψε: η Μελίνα, ο γιατρός Παπανικολάου, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Κορνήλιος Καστοριάδης και η Μαρία Κάλλας. Είναι δηλαδή εκείνα που αντί να φοβούνται τους ξένους και να θέλουν να ξανακλειστούν στο καβούκι τους, βγήκαν «έξω» και απέδειξαν την αξία τους. Και τώρα καταδικάζονται, ως ανταπόδοση, να βρίσκονται πάνω στο μεγαλύτερο σύμβολο εθνικού φοβικού συνδρόμου και εσωστρέφειας: τη Νέα Δραχμή.
Η περίεργη σιωπή της εβδομάδας
Οι σύλλογοι των φορτηγατζήδων, που παραδόξως δεν δείχνουν να θίγονται από το γεγονός ότι ο υποθετικός συνάδελφός τους στη διαφήμιση εμφανίζεται πλέον όχι ως gay (πράγμα που τους έθιγε), αλλά ως σατανιστής. Οπότε, ένα από τα δύο συμβαίνει: Είτε προτιμούν χίλιες φορές να θεωρούνται λάτρεις του Σατανά αντί για λάτρεις του ίδιου φύλου, είτε ισχύει το αξίωμα ότι σε πειράζει περισσότερο αυτό που έχει ψήγματα αλήθειας.
Το οξύμωρο της εβδομάδας
Ναι, και εκείνοι που αποθεώνουν τον Τζάβες ενώ καταριούνται τη Θάτσερ και εκείνοι που καταριούνται τον Τσάβες ενώ αποθεώνουν τη Θάτσερ, συμφωνούν σε ένα πράγμα: Ότι το lifestyle, που επιβάλλει στους ανθρώπους έτοιμες προτιμήσεις και γνώμες, είναι κακό πράγμα.
Η καρμική συναστρία της εβδομάδας
Δεν υπάρχει τίποτα πιο αρμονικό: Εκείνοι, οι Χρυσαυγίτες, έχουν ταυτίσει την ελληνικότητα με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς. Βασίζονται στο μίσος του φοβισμένου αγράμματου που τα βάζει πάντα με τον πιο αδύναμο. Και ενώ διαψεύδουν περι στήριξής τους από το lobby των εφοπλιστών, βγαίνουν χωρίς αντίλογο στο κανάλι ενός εφοπλιστή. Εκείνος, πάλι, ο Τράγκας, αν και σκανδαλωδώς ευνοημένος από την κρατική διαφήμιση, αν και «παρών» στη λίστα Λαγκάρντ, δεν έχει κανένα πρόβλημα να πλασαριστεί ως πολέμιος της διαφθοράς και αρχάγγελος της ηθικής. Ε, λογικό δεν είναι να απευθύνονται στο ίδιο κοινό και να το πείθουν εξίσου;
Η κυνική παραδοχή της εβδομάδας
Είτε ονομάζεται χαράτσι είτε ονομάζεται ενιαίο τέλος ακινήτων, στην πραγματικότητα είναι το ίδιο πράγμα: Ενοίκιο που σου επιτρέπει να «παρκάρεις» την ιδιοκτησία σου στη χώρα.
Ο λαϊκισμός επιστρέφει συνήθως μεταμφιεσμένος σε κάτι νέο, πιο σύγχρονο και πιο ελκυστικό. Στην ουσία του όμως παραμένει ο ίδιος: η υπόσχεση ότι η πραγματικότητα μπορεί να προσαρμοστεί στις επιθυμίες μας
17°
