Σύμπλεγμα κατωτερότητας ή ανάγκη ενσωμάτωσης;

Συζητώντας με κάποιους φίλους, τέθηκε το θέμα της ενσωμάτωσης και της αφομοίωσης των μεταναστών σε μια ξένη χώρα και κατά πόσο αυτό το γεγονός αποτελεί σύμπλεγμα κατωτερότητας για τους μετανάστες που επιθυμούν να ενταχθούν και να αφομοιωθούν στην χώρα στην οποία ζουν και εργάζονται. Και συνάμα αν αυτό τους κάνει να «απωθούν» και να απαρνιούνται την δική τους κουλτούρα, τα ήθη και έθιμά τους.

Οι γνώμες διίστανται. Υπάρχουν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι επιθυμούν να ενσωματωθούν και να αφομοιωθούν στην κοινωνία (εν προκειμένη περίπτωση στην ελληνική) για να μη διαφέρουν από τους υπόλοιπους, για να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους πολίτες της χώρας στην οποία ζουν και γενικώς να είναι ενεργοί πολίτες με αυτό συνεπάγεται (δικαίωμα ψήφου στις εκλογές, δικαίωμα απόκτησης ιθαγένειας κ.λπ.), χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι αρνούνται την καταγωγή τους ή την κουλτούρα τους. Άλλωστε, το γεγονός ότι ένας άνθρωπος προσπαθεί και θέλει να τον αντιμετωπίζουν ισάξια με τους γηγενείς, να μην είναι δακτυλοδεικτούμενος και να ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον χωρίς δεν σημαίνει ότι απαρνείται την μητρική του γλώσσα, ούτε τα ήθη και έθιμα του, αλλά απλά ότι επιθυμεί να εξελιχθεί και να προοδεύσει. Αν αυτό θεωρείται απώθηση της κουλτούρας ενός μετανάστη τότε γιατί η πλειοψηφία επιδιώκει να πάρει την ιθαγένεια στην χώρα στην οποία ζει; Γιατί επιθυμεί να συμμετέχει στα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα της χώρας αυτής;

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος η οποία υποστηρίζει ότι παρόλο που ζούμε σε μια ξένη χώρα η οποία μας έδωσε τη δυνατότητα να εξελιχθούμε σε πολλά επίπεδα, θεωρούν ότι το να προσπαθήσει κάποιος να ενταχθεί και να αφομοιωθεί στη χώρα αυτή σημαίνει ότι προσπαθεί να ξεχάσει τη δική του κουλτούρα, τα ήθη και έθιμα του. Και μερικές φορές κάποια ιδιαίτερα θέματα όπως το συγκεκριμένο θα πρέπει να τα προσεγγίζουμε με ένα ιδιαίτερο τρόπο και χωρίς προκαταλήψεις.

Ωστόσο, καλώς ή κακώς, όταν ζεις σε μια άλλη χώρα θέλοντας και μη υιοθετείς κάποια στοιχεία της κουλτούρας της και τα προσαρμόζεις στην καθημερινότητα σου. Και αυτό δεν θα πρέπει να συγχέεται με την αυταπάρνηση της καταγωγής ή της κουλτούρας της χώρας από την οποία προέρχεσαι.