Πρόσκληση σε παιδικό πάρτι – Αποστολέας: Mommy dearest

Τρολιά ή όχι, η πρόσκληση για ένα παιδικό πάρτι, με κανόνες που θύμιζαν ΜΕΤ Gala είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία για λίγη χαλαρή κουβέντα για εμάς (που είμαστε παλιές ψυχές και έχουμε δει και το έπος που λεγόταν Mommy Dearest) και τα βλαστάρια μας.

Κατ’ αρχάς για όσους δεν υπήρξαν κοινωνοί του βάιραλ, ακριβώς από κάτω μπορούν να διαβάσουν την πρόσκληση σε παιδικό πάρτι που έλαβε γνωστή ψυχολόγος, η οποία και πήρε το ρίσκο να ανοίξει τη συζήτηση.

(Σ.Σ.: Γράφω πήρε το ρίσκο, γιατί άκουσε κι εκείνη τα σχολιανά της: από το ότι η πρόσκληση ήταν ΑΙ generated και την ανήρτησε προκειμένου να γίνει ντόρος για το νέο της βιβλίο, μέχρι ότι συντηρεί και ευλογεί ένα στάτους αθάνατης ελληνικής οικογένειας που δεν βοηθά κανέναν και πουθενά. Τέλος πάντων, η γυναίκα, μέρες μετά τον σάλο εξήγησε ότι το εν λόγω πάρτι διοργανωνόταν από μητέρα που κατοικεί στη Βοστόνη, αλλά το γλέντι είχε ήδη ξεκινήσει εδώ στα σόσιαλ της Ελλάδας, απείρως πιο ζωηρό από μια γιορτή με finger food και κλόουν).

Και πάμε τώρα στα κυρίως. Μητέρα παιδιού (του Δημοτικού εικάζουμε) αποστέλλει πρόσκληση σε άλλες μητέρες για τα γενέθλια του βλασταριού της. Μια γυναίκα, απευθύνεται σε άλλες γυναίκες, σε ελαφρά πλην ξεκάθαρη προστακτική, με επίφαση ευγένειας – το κρατάμε αυτό.

Βέβαια, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και εσείς που διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές, πρόκειται περισσότερο για γρίφο του Νταν Μπράουν, περισσότερο για άσκηση γιόγκα μετά διαλογισμού, παρά για πρόσκληση σε παιδικό πάρτι. Κι αυτό γιατί σε γενικές γραμμές η κυρία προσκαλεί με όρους. Σφιχτούς όρους. Σκληρούς όρους. Πάνω κάτω ζητά τα εξής ολίγα και εκλεκτά: Στο πάρτι να μην έρθουν αδελφάκια. ΟΚ, η οικοδέσποινα μητέρα θέλει κάπως να έχει τον έλεγχο του αριθμού των παιδιών που θα χαρούν στο σπίτι μαζί με το δικό της. Αν υπάρχει καλή πρόθεση, λες, «εντάξει, θέλει όλα τα παιδιά να απολαύσουν την ίδια ποιότητα ψυχαγωγίας». Τσεκ.

Η μητέρα επίσης θέλει τα δώρα που θα φτάσουν στα χέρια του βλασταριού της να είναι από λίστα που έχει συντάξει η ίδια, προφανώς γνωρίζοντας καλύτερα τις προτιμήσεις του παιδιού της. Μέχρι εδώ, πάει και έρχεται, αν και λίστα είθισται στους γάμους. Θέλει να αποφύγει, λέει, τα διπλά δώρα. Πού να τρέχει τώρα να αλλάζει; Άντε, λες, ας το πάρει το ποτάμι κι αυτό. Λέει, όμως, ότι δεν θέλει και μεταχειρισμένα. Τι παράξενο. Όπου κι αν ζεις αυτή την εποχή, σε όποιο σημείο του πλανήτη, εσύ ή ο διπλανός σου, γονιός ή όχι, πόσω μάλλον μονογονέας, μια σφίξη τη ζείτε. Δίνεις 50 ευρώ στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και η σακούλα έχει μέσα τρία πράγματα. Αν είναι 4, το 4ο είναι κουτάκι με τσίχλες. Ξέρεις και ξέρω ότι πολλοί από εμάς και τα παιδιά τους ντύνονται μια χαρά από θριφτάδικα. Βρίσκουν ολοκαίνουρια παιχνίδια στο Vinted και γενικώς τα μεταχειρισμένα είναι μια μεγάλη πολύτιμη ιστορία. Πώς τα απορρίπτεις έτσι, ειδικά, όταν δεν εμπίπτουν στη δική σου δικαιοδοσία και κυρίως στη δική σου τσέπη; Είναι υπέροχο να είσαι Πλουτίδου, αλλά είναι τρομερό να έχεις ενσυναίσθηση για την κατάσταση των ανθρώπων γύρω σου και να σέβεσαι ακόμα και το ένα πράσινο φύλλο που με την καρδιά του –και την αξιοπρέπεια των γονιών του- θα δωρίσει στο παιδί σου. Καθόλου τσεκ. Πάμε παρακάτω.

Η κυρία δεν θέλει τα παιδιά να τρέχουν μέσα στο σπίτι της, αλλά να κάτσουν στον κήπο. Δεκτόν. Εκτός κι αν βρέχει ή κάνει ψόφο. Καμιά μας δεν έχει όρεξη να σφουγγαρίζει την επομένη του παιδικού πάρτι. Γι’ αυτό υπάρχουν και οι παιδότοποι.

Επίσης, τα παιδιά είναι κανονικοί άνθρωποι. Όχι τηλεκατευθυνόμενα. Προσωπικά, πολύ θα ήθελα να δω το παιδί της, να το κάνω μια αγκαλιά και να το αμολήσω μέσα στο σπίτι. Να του ψιθυρίσω συνωμοτικά στο αυτί «και τώρα κάν’τα όλα ώπα». Έτσι,για την εμπειρία. Πάμε παρακάτω, αν και η καρδιά μου, κι ας κοντεύω τα 50, έχει ήδη σπαστεί. Ούτε γεια δεν θέλω να της πω, αλλά ας συνεχίσουμε με τους κανόνες.

Η κυρία θέλει τους γονείς «εκεί», απίκο, καθ’ όλη τη διάρκεια του πάρτι, για να βοηθούν στην επίβλεψη. Τσεκ ασυζητητί. Αν ήταν παιδιά Γυμνασίου, κάπου να το συζητούσαμε, αλλά εδώ έχει δίκιο, γνωρίζοντας λίγο και την κακομαθησιά των ημερών μας, δεν χρωστάει να περάσει το υπόλοιπο της μέρας με τήλιο και ηρεμιστικά. Που, μεταξύ μας, τα παιδικά πάρτι έτσι καταλήγουν, οπότε γιατί το κάνεις, αφού δεν μπορείς; Και επίσης, κάποιοι γονείς δουλεύουν. Ακόμα και σε μέρες που ο υπόλοιπος κόσμος πετάει χαρταετό. Να τα θυμόμαστε κι αυτά, κακό δεν κάνει.

Και φτάνουμε στο ωραίο. Η κυρία, λέει, θέλει χρωματική αρμονία. Επειδή το πάρτι είναι θεματικό, τα προσκεκλημένα παιδάκια ΠΡΕΠΕΙ να φορούν μπλε. Μάλιστα, θέλει και σχετική φωτογραφία με το ρούχο που θα επιλέξουν οι άλλες μαμάδες για να περάσει από έγκριση (!).

Θέλω πολλά να πω εδώ, αλλά αυτές τις μέρες γυαλίζω το κάρμα μου και θα το αποφύγω. Ωστόσο αν ήμουν παιδί, θα φόραγα βαθύ πορτοκαλί και μόνο έτσι ντυμένη θα δεχόμουν να πάω. Κι αν ήμουν μαμά παιδιού που έχει προσκληθεί σε αυτό το τσίρκο, θα έβρισκα το πιο παρδαλό κόκκινο και θα της το έστελνα στο WhatsApp με μία πασίγνωστη οικουμενική χειρονομία. Καθόλου τσεκ, εννοείται.

Η συντάκτρια της πρόσκλησης επεκτείνει τα λεπταίσθητα «θέλω» της και στο μητρικό dress code, καθώς δεν θέλει οι άλλες μαμάδες να φορούν τακούνια για να μην της χαλάσουν τον κήπο (εντάξει και εμείς κοντές είμαστε, αλλά δεν βγήκαμε με τις μεζούρες στη γύρα...), ενώ έχει άποψη και για τις φωνητικές δυνατότητες των άλλων παιδιών, καθώς θέλει να εξασκηθούν στο Χάπι Μπέρθντεϊ του Γιου για να μην υπάρξουν παραφωνίες την ώρα του ινσταγκραμικού βίντεο της στιγμής.

Έχουμε τρελαθεί τελείως. Μας έχει κάψει το Tik Tok και τα αμερικανικά οικογενειακά sit com. Στις τελευταίες γραμμές της πρόσκλησής της, ονειρεύομουν τον Μπετόβεν (τον διάσημο σαματατζή σκύλο) να επελαύνει στο πάρτι του κήπου του Κυνόδοντα και να τα κάνει όλα ίσωμα. Και σε αυτή, την Κυρία του Κήπου και της Τάξης, να χαρίζει την πιο χορταστική γλειψιά του στο ολόσωστο, καλοϊσιωμένο καρέ της.

Το γιατί ο κόσμος έγινε έξαλλος με αυτή την ανοησία είναι προφανές. Έχουμε τόσο εθιστεί στις ζωές των άλλων, έχουμε τόσο αφήσει να μας κάνει κιμά η φτιαχτή τελειότητα, που καθόλου δεν μας πειράζει να υποστούμε αυτή την κομπαρσοποίηση. Ή να κάνουμε τους ανθρώπους γύρω μας κομπάρσους – για χάρη του βλασταριού μας, βεβαίως βεβαίως.

Και άντε και το κάναμε. Συναινέσαμε και οι μεν και οι δε σε αυτή τη γελοιότητα.

Αυτή η μητέρα τι μήνυμα θεωρεί ότι πέρασε στο παιδί της; Ότι οι άλλοι γύρω σου είναι σκηνικά που τα τοποθετείς όπως σου κάνει κέφι ανά περίσταση; Και άντε και βρέθηκαν –που βρέθηκαν- μανάδες που έκαναν το χατίρι αυτής της κυρίας και υπέβαλαν τα παιδιά τους σε αυτό το βασανιστήριο. Τι τους είπαν μετά; Ότι αυτό είναι αισθητική; Ότι είστε αρκούδια και χορέψατε στο ντέφι που σας βαρούσε ένας μικρός άνθρωπος, με ενδεχομένως μεγάλο πορτοφόλι;

Πόσο μακριά από τη δική μας πτωχή και εντελώς στα λάχανα παιδική ηλικία.

Ταπεινή μου ανάμνηση από τη λούμπεν 80s γενιά μου, ήταν ότι όταν στο Δημοτικό θέλαμε να γιορτάσουμε κάποιο γενέθλιο ή κάποια ονομαστική καλούσαμε όλα –ΟΛΑ- τα παιδάκια της τάξης, μπορεί και των παραδιπλανών τάξεων. Τρέχαμε με τους γονείς μας στο κοντινό βιβλιοπωλείο για να βρούμε αστείες προσκλήσεις να αφήσουμε πάνω στα θρανία των συμμαθητριών και συμμαθητών μας.

Τρώγαμε όλα μαζί ό,τι είχε το σπίτι του καθενός, ό,τι είχε φτιάξει η μητέρα και ο πατέρας του. Χαρίζαμε πράγματα που ξέραμε ότι θα τα ευχαριστηθεί. Φορούσαμε τα καλά μας, για να φύγουμε χρέπια από το παιχνίδι και τον χορό στο τέλος του πάρτι. Οι γονείς μας νοιάζονταν για όλα μας, χωρίς εξαιρέσεις. Και για εκείνα που είχαν κάποια αλλεργία ή κάποια αναπηρία, κάποια μελαγχολία ή κάποια ντροπή.

Δεν κρίναμε το παιδί από το ρούχο και τον γονιό από την οικονομική κατάσταση. Οι δικοί μας πίνανε καφέ στην κουζίνα και εμείς παίζαμε μέσα του σαματά, ανταλλάζαμε παιχνίδια, ακόμα και ρούχα. Ήμασταν κοντά, στ’ αλήθεια κοντά, κι ας μην ταιριάζαμε.

Και φεύγαμε τρισευτυχισμένα, σχεδόν κλαίγαμε γιατί δεν θέλαμε να τελειώσει. Και όχι αυτό δεν είναι εξιδανίκευση. Είναι αυτό που συνέβαινε πριν σταματήσουμε να νιώθουμε τον Άλλο, την Άλλη. Όχι μόνο εκείνες και εκείνους που τα βγάζουν δύσκολα πέρα, αλλά την ίδια μας την καρδιά.

Και τα παιδιά μεγαλώνουν κυρίως με την καρδιά. Κι αν κάτι πραγματικά εξοργίζει στην «πρόσκληση» είναι ο τόνος της συντάκτριας και το πόσο μακριά βρίσκεται όχι μόνο από τους άλλους, αλλά κι από τον εαυτό της. Το ύφος του απόλυτου ελέγχου που ασκεί σε ό,τι θεωρεί ότι της ανήκει, μαζί και το παιδί της. Η σιγουριά ότι απευθύνεται με passive aggressive τόνο CEO πολυεθνικής στο κατώτατο προσωπικό. Με αυθεντία, θράσος και κομπασμό. Η Alpha Female αυτοπεποίθηση που ξεχνά ότι απευθύνεται σε ομόφυλες, σε γυναίκες με παρόμοιες αγωνίες και ζόρικες ζωές.

Σιχαμένα πράγματα, δηλαδή και κάπως θλιβερά.

Εύχομαι όλο αυτό να είναι τρολιά. Η ψυχολόγος που δημοσίευσε την πρόσκληση για να ανοίξει παραγωγική συζήτηση με τους ακόλουθους της στο Facebook λέει πως όχι. Δεν έχω λόγο να μην την πιστέψω. Έχω, όμως, ένα κάρο λόγους να πιστεύω ότι τέτοια άτομα, όπως η συντάκτρια της πρόσκλησης, πρέπει να βρίσκονται υπό επίβλεψη (για να μιλήσουμε σε γλώσσα που καταλαβαίνει)στις ζωές μας και υπό αίρεση στους ασφαλείς κύκλους ανθρώπων με τους οποίους θέλουμε και

έχουμε ανάγκη να συναναστρεφόμαστε.
Κι αν η συγκεκριμένη είναι φίλη σας κι αν όντως τη νοιάζεστε, προτείνετέ της βοήθεια. Αν όχι για εκείνη, για το καλό των ανθρώπων που μεγαλώνει.