Γιατί να συμπαρασταθούμε στους αγρότες που μας επιτίθενται;

Δεν ξέρω αν και πόσο δίκαια είναι τα αιτήματα των αγροτών. Στην πραγματικότητα, όπως συνήθως συμβαίνει με τα αιτήματα κάθε κλάδου, θα υπάρχουν αιτήματα λογικά και αιτήματα παλαβά. Όπως θα υπάρχουν αγρότες που είναι εξοργιστικό να διαμαρτύρονται, θα υπάρχουν και αγρότες οι οποίοι (παρά το παρελθόν του κλάδου με τις ετήσιες κινητοποιήσεις που τους έχουν κάνει να χάσουν κάθε έξωθεν καλή μαρτυρία) έχουν όλα τα δίκια με το μέρος τους. Αλλά όσο επιμένουν να κλείνουν δρόμους και να απειλούν με αποκλεισμούς ακόμα μεγαλύτερης διάρκειας νομίζω ότι δεν έχει καμία σημασία. Τουλάχιστον για εμάς που είμαστε οι στόχοι των αποκλεισμών.

Όταν οι αγρότες (ή οποιοσδήποτε άλλος) κλείνουν έναν δρόμο, επιτίθενται σε αυτούς που τον χρησιμοποιούν. Και δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν κανείς να νοιαστεί και πολύ περισσότερο να συμπαρασταθεί σε ανθρώπους που του επιτίθενται. Που τον χρησιμοποιούν ως όμηρο και ταυτοχρόνως έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι το κάνουν και για το δικό του καλό, το οποίο προφανώς οι αγρότες ξέρουν καλύτερα.

Φανταστείτε π.χ. οι ιδιοκτήτες καταστημάτων εστίασης να απαιτήσουν την υπαγωγή τους στο πιο χαμηλό καθεστώς ΦΠΑ και χαμηλότερη τιμή πρώτων υλών και, προκειμένου να διεκδικήσουν το αίτημά τους, να αποκλείσουν τα κτήματα των αγροτών σε περίοδο που γίνονται αγροτικές εργασίες. Υπάρχει έστω και ένας που θα δικαιολογούσε μια τέτοια συμπεριφορά; Υπάρχει έστω και ένας αγρότης που δεν θα εξαγριωνόταν, ανεξαρτήτως του δικαίου του αιτήματος; Υπάρχει έστω και ένας αγρότης που θα έλεγε «αφού είναι δίκαια τα αιτήματα των ανθρώπων, χαλάλι η σοδιά μου;». Εμάς γιατί μας περνάνε για τα κορόιδα που θα το κάνουμε;

Ίσως επειδή τα χρήματα που ζητούν είναι δικά μας (ναι, δεν είναι του Μητσοτάκη). Ίσως γι’ αυτό να μας κρατούν ομήρους και να μας απειλούν. Και εκμεταλλεύονται τους συμπολίτες οι οποίοι είτε από κομματικό - οπαδικό συμφέρον είτε γιατί πάσχουν από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, καταλήγουν να ταυτίζονται με αυτούς που τους κρατούν ομήρους. Αλλά νομίζω πως αυτοί οι πολίτες όλο και λιγοστεύουν. Και αυξάνονται αυτοί που απαιτούν σεβασμό ειδικά από όσους έχουν αιτήματα που ικανοποιούνται με φόρους. 

Δεν ξέρω ποιον τρόπο θα βρουν οι αγρότες να διεκδικήσουν τα δίκαια ή άδικα, λογικά ή εξωφρενικά αιτήματά τους, αλλά ξέρω ότι κανένας δεν μπορεί να υποστηρίξει αυτόν που του επιτίθεται. Θα πρότεινα να κάνουν τον αγώνα τους με τον ίδιο τρόπο που τον κάνουν όλοι οι εργαζόμενοι: απεργώντας και στερούμενοι εισοδήματα, αλλά ξέρω ότι κανείς δεν είναι τόσο κορόιδο ώστε να κάνει αγώνα χάνοντας, την ώρα που μπορεί να τον κάνει αναγκάζοντας άλλους να χάσουν. Και μπράβο τους.

Υ.Γ.: Καταλαβαίνω ότι η περιγραφή της πραγματικότητας δεν είναι προτεραιότητα γα πολλούς δημοσιογράφους και ότι, όταν έχεις συνηθίσει να παπαγαλίζεις κλισέ (όπως το να αποκαλείς «παρεμβάσεις» τις επιθέσεις τραμπούκων της αριστεράς), είναι δύσκολο να απαλλαγείς από αυτή τη συνήθεια, αλλά δεν υπάρχουν «συμβολικοί αποκλεισμοί δρόμων». Το ότι ένας δρόμος αποκλείεται για δύο ή για τέσσερις ώρες δεν έχει τίποτα το συμβολικό για τους άτυχους που θα βρεθούν να περιμένουν ή που θα αναγκαστούν να ακολουθήσουν άλλες διαδρομές.