Το στέγαστρο Καλατράβα είναι το σπουδαιότερο μνημείο του σύγχρονου ελληνισμού

Η ιστορία του κάποτε περίφημου αλλά πια διαβόητου στεγάστρου Καλατράβα είναι μια πάρα πολύ καλή περιγραφή της ιστορίας της Ελλάδας των τελευταίων δεκαετιών και της κυρίαρχης νοοτροπίας (η οποία προφανώς δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς αλλά και αυτούς  που τους διαλέγουν). Μια ιστορία στην οποία κυριαρχεί ένας σπάνιος για ευρωπαϊκή χώρα αρχοντοχωριατισμός και μια συνηθισμένη για αρχοντοχωριάτες ανεπάρκεια να σταθούν αντάξιοι αυτού το οποίο παριστάνουν.

Στην εποχή της προετοιμασίας για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, εποχή στην οποία ο σεβασμός στο δημόσιο χρήμα ήταν ακόμα πιο χαμηλός από ό,τι συνήθως (και πώς να υπάρχει σεβασμός στο δημόσιο χρήμα με τέτοια ποσοστά φοροδιαφυγής;), παραγγέλνεται ένα στέγαστρο για το Ολυμπιακό Στάδιο σε έναν πανδιάσημο (και προφανώς πανάκριβο) αρχιτέκτονα. Ο σκοπός, όπως συνήθως συμβαίνει με τους αρχοντοχωριάτες, δεν είναι το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, όσο η επίδειξη. Γι΄αυτό άλλωστε κανείς δεν ενοχλείται που το σχέδιο του Ισπανού αρχιτέκτονα είναι και εντελώς αταίριαστο με το υπάρχον κτίσμα και προβληματικό λειτουργικά. Το πόσο αταίριαστο το καταλαβαίνει κανείς από μέσα (απ΄ έξω είναι αδύνατον, το – πολύ ωραίο από μόνο του - στέγαστρο κρύβει το στάδιο) και με τον ίδιο τρόπο καταλαβαίνει κανείς και το πρόβλημα στη λειτουργικότητα. Υπάρχουν πολλές θέσεις των οποιών οι θεατές βρέχονται ακόμα και με την παραμικρή ψιχάλα. Αν ήμουν καχύποπτος θα έλεγα ότι ο Καλατράβα είχε έτοιμο το σχέδιο και το πούλησε στους αρχηγούς των ιθαγενών όταν κατάλαβε ότι θα αγόραζαν ακόμα και σκέπαστρο με τρύπες, αρκεί να είχε διάσημη υπογραφή (και όσο το δυνατόν πιο ψηλό κόστος αλλά και αυτό θα το έλεγα μόνο αν ήμουν καχύποπτος και ευτυχώς δεν είμαι).

Επειδή ο μόνος πραγματικός στόχος της παραγγελίας του στεγάστρου είναι να κάνει τους αρχοντοχωριάτες να νοιώσουν πρωτευουσιάνοι, αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες εγκαταλείπεται στην τύχη του μαζί με πολλές εγκαταστάσεις για τις οποίες η επιλογή ήταν η δαπανηρή μόνιμη κατασκευή παρά η οικονομικότερη λυώμενη. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής (ιδιαιτέρως επικερδούς για όποιον κατασκέυασε, θα έλεγα αν ήμουν καχύποπτος)  είναι πχ η θλιβερή εικόνα του γηπέδου του μπιτς βόλεϊ στο Μοσχάτο ή του μεγάλου γηπέδου τένις στο ΟΑΚΑ που κυριολεκτικά σαπίζουν, για να δώσω δυο παραδείγματα τους συνδιασμού σπατάλης και εγκατάλειψης, δηλαδή ασέβειας στο δημόσιο χρήμα.

Σε αντίθεση με άλλες ολυμπιακές εγκαταστάσεις το Ολυμπιακό Στάδιο συνεχίζει να χρησιμοποιείται αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να συντηρήσει ή να ελέγξει το στέγαστρο. Κυβερνήσεις έρχονται και φεύγουν, εκατομμύρια προϋπολογίζονται και μετά εξαφανίζονται μαζί με τους φακέλους τους, στο πλαίσιο του «πάμε κι όπου βγει» που αποτελεί το mondus vivendi ολόκληρης της χώρας και θα μπορούσε άνετα να είναι στίχος από τον εθνικό μας ύμνο (πώς σας φαινεται το «και σαν πρώτα αντριωμένοι/πάμε όλοι κι όπου βγει»;). Ευτυχώς, σε αντίθεση με άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις, το «πάμε κι όπου βγει» δεν καταλήγει σε τραγωδία αλλά σε ατόφια κωμωδία με χαμένα μάνιουαλ συντήρησης, στατικούς ελέγχους που παραγγέλνονται εν κρυπτώ από τους χρήστες του σταδίου οι οποίοι ξαφνικά μια μέρα μαθαίνουν ότι το στάδιο κλείνει και με τη συνήθη παρέλαση των ανευθυνοϋπεύθυνων παραγόντων.

Όλα τα παραπάνω δείχνουν ότι τελικά το στέγαστρο Καλατράβα μπορεί να είναι πανάκριβο, αταίριαστο και λειτουργικά προβληματικό αλλά έχει ένα μεγάλο προσόν: είναι απολύτως αντιπροσωπευτικό της χώρας στην οποία τοποθετήθηκε. Την περιγράφει καλύτερα από πολλές λέξεις και γι΄αυτό νομίζω πως πρέπει να φύγει από τις αρμοδιότητες του υφυπουργού αθλητισμού και να υπαχθεί στις άμεσες αρμοδιότητες της προϊστάμενης του, της υπουργού Μενδώνη, ως το σπουδαιότερο μνημείο του σύγχρονου ελληνισμού. Και μπραβο του.