Έλλη-Άννα Παναγιωτοπούλου: Τι μέρα είναι σήμερα;

Ημέρα 11.

Συννεφιά σήμερα. Οργανώθηκα, έβαλα σε τάξη τις σκέψεις, τις εκκρεμότητες, τον προγραμματισμό της εξ’ αποστάσεως δουλειάς. Έκλεισα το μάτι στην καινούρια ρουτίνα που έχει δημιουργήσει αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση. Προσαρμόζομαι, σκέφθηκα.

Έκανα γυμναστική. Απόλαυσα να βλέπω τον 7χρονο γιό μου να προσπαθεί να ακολουθήσει την καλλίγραμμη μπλόγκερ που χοροπηδούσε στην οθόνη. Πρώτη φορά κάναμε ασκήσεις οι δυο μας μαζί. Παρατήρησα τις εκφράσεις του, ένιωσα ότι κι εκείνος το απολάμβανε. Πήρα ενέργεια.

Συνδέθηκα στο κομπιούτερ και τις ηλεκτρονικές συζητήσεις, έριξα μια ματιά στον κόσμο. Χάζεψα, διάβασα, θύμωσα, γέλασα, σχολίασα, προβληματίστηκα. Ξαφνικά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν ήταν πια συνυφασμένα με την απομόνωση, αλλά με την επαφή. Επικοινώνησα.

Συνέχισα τους πειραματισμούς μου στην κουζίνα. Κολοκυθάκια γεμιστά με αυγολέμονο σήμερα. Μυρωδιά που με πήγε πίσω στο πατρικό μου σπίτι, στους επαίνους με τους οποίους ο πατέρας μου απλόχερα συνόδευε τις μαγειρικές της μάνας μου. Η επιθυμία μου να τους είχα ακόμη δίπλα μου συγκρούστηκε με αυτήν την κρυφή ανακούφιση ότι δεν το ζουν όλο αυτό, δεν κινδυνεύουν πια. Θυμήθηκα.

Ξεκίνησα να διαβάζω την Σκακιστική Νουβέλα, του Τσβάιχ, μικρό βιβλιαράκι που χρόνια με κοίταζε από το ράφι της βιβλιοθήκης μου. Λόγω παλαιότητας του έδωσα προτεραιότητα έναντι της στοίβας από τα χριστουγεννιάτικα ψώνια και δώρα, που έχουν σειρά. «Θα προλάβω;», αναρωτήθηκα. Ένιωσα ανυπομονησία.

Χόρεψα στο σαλόνι συμπληρώνοντας τις λίστες μου στο Spotify. Soundtrack της ημέρας το Lone Digger από τους Caravan, που πλημμύρισε το σπίτι ρυθμό. Εκτονώθηκα.

Μύρισα την άνοιξη να ξεμυτίζει στο μπαλκόνι μου, πήρα βαθιές ανάσες. Σκέφθηκα τη φύση που ακολουθεί τη ρουτίνα της ενώ εμείς έχουμε βάλει τις ζωές μας σε καραντίνα. Αλήθεια, όσο διαρκεί η πιο παράξενη καθημερινότητα για τους ανθρώπους, τα λουλούδια είναι έτοιμα να ανθίσουν, η μέρα μεγαλώνει, ο ήλιος γίνεται όλο και πιο ζεστός. Κοίταξα μία μία τις γλάστρες μου στο μπαλκόνι, σκέφθηκα τα εποχιακά που θα φυτέψουμε σε λίγο. Χαμογέλασα.

6μμ ακριβώς, η νέα, εθιστική σχεδόν, συνήθεια. Στο πρόσωπο του Σωτήρη Τσιόδρα, η ανθρωπιά, η αξιοπρέπεια, η επιστημονική κατάρτιση και η ενσυναίσθηση παίρνουν μορφή. Ανησύχησα. Ένιωσα όμως και εμπιστοσύνη.

Πήγα την 6 μηνών σκυλίτσα μας βόλτα στο πάρκο, συνάντησα την, γνώριμη πια, παρέα της γειτονιάς. Στο ήρεμο πλέον κέντρο της Αθήνας, ανήσυχες κουβέντες εναλλάσσονταν με κλεφτές εικόνες ανεμελιάς, όσο τα σκυλιά διαγωνίζονταν ποιο θα φέρει πρώτο πίσω την μπάλα. Χαλάρωσα.

Βράδιασε. Ανάψαμε τα κεράκια μας, σερβίραμε το βραδυνό μας ποτό, κοντραριστήκαμε στην μπιρίμπα, και χωθήκαμε στον καναπέ. Πριν να «μείνω σπίτι» η τηλεόραση άναβε ελάχιστα. Τώρα απολαμβάνω σχεδόν καθημερινά τις επιλογές ανάμεσα DVD με ταινίες εποχής, προίκα από τις Κυριακάτικες εφημερίδες μιας άλλης ζωής, νέες ταινίες ή σειρές στο Netflix. Αμφιταλαντευτήκαμε ανάμεσα στην «Μοίρα της Grace», που μας είχαν προτείνει, και το καλογυρισμένο Crown, όπου βρισκόμαστε ακόμα στον δεύτερο κύκλο. Κέρδισε το πρώτο. Διασκέδασα.

Αναλογίστηκα την επόμενη ημέρα. Με όλη την ελευθερία κινήσεων, που τόσο μας λείπει, αλλά και την «σοφία», που τώρα αποκτούμε. Μαθαίνω να εκτιμώ το διαθέσιμο χρόνο, τις στιγμές με τους αγαπημένους μου, την επαφή με τον εαυτό μου, την παρατήρηση της φύσης, την τακτοποίηση του σπιτιού μου. Όσα δηλαδή μου έλειπαν στην καθημερινότητα, και πλέον θέλω να μην παραβλέψω ξανά, τη μέρα που θα μπορέσουμε πάλι όλοι να αγκαλιαστούμε στους δρόμους, χωρίς δισταγμούς. Ονειρεύτηκα.

«Τι μέρα είναι σήμερα;», είχα αναρωτηθεί - και σήμερα – το πρωί. Πώς θα μπορέσουμε να ξεχωρίζουμε την μία ημέρα από την άλλη; Νομίζω ήρθε η στιγμή να (ξανα)αρχίσω να γράφω ημερολόγιο.

Η Έλλη-Άννα Παναγιωτοπούλου είναι Επικοινωνιολόγος, Υπεύθυνη Επικοινωνίας και Εταιρικών Σχέσεων της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας