Γαλλία: Το βαθύτερο νόημα της υποστολής της ευρωπαϊκής σημαίας από δημαρχεία και δημόσια κτίρια
Η πρώτη πολιτική πράξη των δημάρχων που εξελέγησαν στη Γαλλία με την ακροδεξιά της Εθνικής Συσπείρωσης ήταν να κατεβάσουν της ευρωπαϊκή σημαία από τα δημαρχεία και τα λοιπά δημόσια κτίρια αρμοδιότητάς τους, συμπεριλαμβανομένων των σχολείων. Μία κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό που έγινε βεβαίως με την παρουσία καμερών και των αναγκαίων ποστ στα κοινωνικά δίκτυα. Ούτως ή άλλως αναμενόταν να σχολιαστεί εντόνως.
Η αντίδραση ήταν αναμενόμενη. Ενώ επισήμως η Εθνική Συσπείρωση αμφιταλαντεύεται, οι δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης εξέφρασαν την έντονη δυσαρέσκειά τους για ένα θέμα που δεν είχε τεθεί στην ημερήσια διάταξη και αποφασίστηκε χωρίς πρότερη ενημέρωση. Αν ξεκινάμε έτσι, τί θα γίνει στην πορεία;
Σε χώρες όπως η Ουγγαρία, η απουσία της ευρωπαϊκής σημαίας είναι ο κανόνας. Η χώρα έχει πλέον μακρά παράδοση αντιευρωπαϊσμού. Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε όμως τέτοια κίνηση σε μία χώρα παραδοσιακά στο κέντρο των ευρωπαϊκών εξελίξεων.
Σε τί μας ενδιαφέρουν όλα αυτά εδώ στην Ελλάδα; Εδώ δεν έχουν καταγραφεί επίσημα περιστατικά υποστολής της ευρωπαϊκής σημαίας από δημάρχους, με την εξαίρεση της Κομοτηνής, χωρίς όπως φαίνεται να ήταν επίσημη κίνηση. Κατά τον τελευταίο πόλεμο στην Γάζα, μετά από κάλεσμα της παλαιστινιακής πρεσβείας υπήρξε ανάρτηση της παλαιστινιακής σημαίας σε δημοτικά κτίρια – θυμίζουμε ότι η Παλαιστίνη, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν είναι αναγνωρισμένο κράτος. Πολλές από αυτές τις δημοτικές αρχές έχουν εκλεγεί με την υποστήριξη της «Λαϊκής Συσπείρωσης» ή αριστερών παρατάξεων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ: τα άκρα συναντώνται στις ακρότητές τους. Χωρίς σαφές νομικό καθεστώς, τέτοιες πράξεις σε δημόσια κτίρια είναι ανεξέλεγκτες.
Επίσης, συχνά σε διαδηλώσεις βλέπουμε να καίγονται τόσο η ελληνική (ή η γαλλική, στη Γαλλία) όσο και η ευρωπαϊκή σημαία. Πράξεις ηθικώς επιλήψιμες, αλλά ποινικώς επιτρεπτές, και ορθώς.
Στη Γαλλία, η ανάρτηση της Ευρωπαϊκής σημαίας είναι υποχρεωτική μόνο στα σχολεία. Στα υπόλοιπα δημόσια κτίρια η υποχρεωτικότητα εξαντλείται στην 9η Μαΐου, όταν γιορτάζεται η ημέρα της Ευρώπης. Τότε η σημαία τοποθετείται στα δεξιά της Γαλλικής. Στην Ελλάδα το θέμα είναι ακόμη πιο ασαφές, με το νομικό πλαίσιο να μην έχει αλλάξει από το 1978.
Η κίνηση των ακροδεξιών δημάρχων της Γαλλίας έχει σημαντικά πολιτικά μηνύματα: η ακροδεξιά μετέρχεται κάθε μέσου για να πάρει την εξουσία. Στρογγυλεύει τις γωνίες του λόγου της, χαϊδεύει αυτιά και περιμένει υπομονετικά. Όταν όμως έχει την ευθύνη του τόπου, δεν μπορεί παρά να επιτρέψει στις ρίζες του DNA της: μισαλλοδοξία, απομονωτισμός, κοινωνική οπισθοχώρηση. Με τις ευλογίες των ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ που έχουν ως δεδηλωμένο στόχο την ενίσχυση των πατριωτικών κομμάτων και την αποδυνάμωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ομοϊδεάτες τους ενισχύονται και δοκιμάζονται στην εξουσία. Και αν η Τζόρτζια Μελόνι αποδείχθηκε ικανότατο πολιτικό ον που ισορροπεί στη λεπτή γραμμή της υπερβολής χωρίς να τη διασχίζει, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο ούτε για την Εθνική Συσπείρωση στην Γαλλία, ούτε για το AfD στην Γερμανία και σίγουρα όχι για τις κυβερνήσεις σε Σλοβακία, Ουγγαρία.
Η διαχείριση της τοπικής πολιτικής είναι όμως πολύ διαφορετική από την διαχείριση μίας χώρας. Η ιστορική συνείδηση των συνεπειών του απομονωτισμού και της ανεξέλεγκτης επίδειξης ισχύος των αρχών του προηγούμενου αιώνα έκανε τους προγόνους μας να επιδιώξουν την δημιουργία κοινών ευρωπαϊκών θεσμών. Η συνειδητοποίηση της αδυναμίας της κάθε χώρας μεμονωμένα να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του διεθνούς ανταγωνισμού σήμερα θα έπρεπε να είναι η κινητήριος δύναμη για να στηρίξουμε το εγχείρημα που δεν είδαμε να γεννιέται, του οποίου όμως τους καρπούς γευόμαστε εδώ και δεκαετίες. Ας θυμίσουμε: σήμερα η Ευρώπη είναι ο καλύτερος τόπος στον κόσμο για να εργάζεσαι με σεβασμό στον ιδιωτκό χρόνο και τις διακοπές, να γεννάς και να μεγαλώσεις παιδιά, να είσαι ασφαλής, να έχεις ελευθερία του λόγου, σεβασμό στα ατομικά δικαιώματα και ισότητα, να γερνάς υγιής με σύνταξη και κοινωνικές υποδομές.
Παρόλα αυτά όμως, η αυξανόμενη δυσαρέσκεια των πολιτών απέναντι στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα έχει οδηγήσει στην ενίσχυση των εναλλακτικών των άκρων. Οι πολιτικές διαχείρισης της καθημερινότητας δεν αρκούν για να επιτευχθεί η συσπείρωση γύρω από τους παραδοσιακούς πόλους σοσιαλδημοκρατών και χριστιανοδημοκρατών. Συγχρόνως, η κατάργηση της διαμεσολάβησης του κόμματος με το πέρασμα στην διαδικτυακή άμεση εικοινωνία, χωρίς το φίλτρο της ζύμωσης στην πολιτική αρένα, ενισχύει την πόλωση. Στην πολιτική του θεαθήναι λείπει το όραμα.
Η νέα δήμαρχος της πόλης Κανοές, Καρλά Μουτί, έχει φοιτήσει με Erasmus. Ο δήμαρχος Κριστόφ Μπαρτές της Καρκασόν, που επίσης κατέβασε την σημαία, λαμβάνει εκαντοντάδες χιλιάδες ευρώ επιδότηση για τις αγροτικές του εκμεταλλεύσεις. Δήλωσε ότι θα συνεχίσει να τις εισπράττει, όπως και θα συνεχίσει να εκτελεί συγχρηματοδοτούμενα έργα στον δήμο του. Ειρωνία ή πραγματισμός; Ικανοποίηση του ακροδεξιού ακροατηρίου σίγουρα.
Η ευρωπαϊκή σημαία είναι υποχρεωτική σε όλα τα έργα που συγχρηματοδοτούνται με πόρους της ΕΕ. Ας ελπίσουμε ότι οι Γάλλοι και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι θα συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο των άκρων προτού να είναι πολύ αργά.
17°
