Μικρή ανταπόκριση από τον πρώτο γύρο των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία

Ο πρώτος γύρος των δημοτικών εκλογών στη Γαλλία δείχνει πώς έχουν εξελιχθεί οι τάσεις και οι στάσεις του κοινού από τις ευρωεκλογές του 2024. Η γενική εικόνα είναι περίπου η εξής: η Εθνική Συσπείρωση (Μαρίν Λεπέν-Ζορντάν Μπαρντελλά) αποσπά περίπου το 34% των ψήφων, το Σοσιαλιστικό κόμμα, ο κεντρώος σχηματισμός που πρόσκειται στην προεδρία, η δεξιά (οι Républicains) και η άκρα αριστερά (η Ανυπότακτη Γαλλία και οι συνεργαζόμενοι) αποσπούν σχεδόν ίσο ποσοστό, γύρω στο 13%, με τους Républicains να φαίνονται ιδιαίτερα αποθαρρυμένοι και μελαγχολικοί. Έπονται οι ριζοσπάστες Πράσινοι με 7%, που συνεργάζονται ενθουσιωδώς με τους Ανυπότακτους και το ΚΚ Γαλλίας 3% που κρατά απόσταση ασφαλείας. Ο Fabien Roussel δεν θέλει να βλέπει τον Μελανσόν ούτε ζωγραφιστό.

Η Γαλλία είναι η κατ’ εξοχήν χώρα των δημάρχων: υπάρχουν 35.000 από δαύτους· έχει διατηρηθεί πάνω-κάτω το διοικητικό σύστημα με χιλιάδες μικρές κοινότητες που δημιουργήθηκε μετά τη Γαλλική Επανάσταση. Καθώς το 70% των δήμων είναι κωμοπόλεις (μόνο 42 δήμαρχοι είναι επικεφαλής πόλεων με πληθυσμό άνω των 100.000 κατοίκων), στη μεγάλη πλειονότητά τους, ίσως 9 στις 10 περιπτώσεις, το αποτέλεσμα έχει κριθεί από τον πρώτο γύρο. Όπως είναι φυσικό, στις μεγάλες πόλεις —Παρίσι, Μασσαλία, Λυόν, Στρασβούργο, Μπορντώ, Νίκαια— ο δήμαρχος θα αναδειχθεί στον δεύτερο γύρο την Κυριακή 22 Μαρτίου.

Σε πολλούς δήμους στον δεύτερο γύρο το Σοσιαλιστικό κόμμα θα συνεργαστεί με τους Ανυπότακτους —αλλά όχι παντού. Με μια τέτοια συνεργασία οι Σοσιαλιστές υπογράφουν τη θανατική τους καταδίκη: ένα σοβαρό κόμμα εξουσίας που ηγήθηκε της γαλλικής κυβέρνησης εννέα φορές έχει υποκύψει εδώ και πολλά χρόνια στον έξαλλο λαϊκισμό της ισλαμοαριστεράς η οποία τώρα το καλεί με επιτακτικό τρόπο σε «αντιφασιστικό μέτωπο». Η φαντασίωση της φασιστικής απειλής έχει προκαλέσει τρομερό διχασμό στη Γαλλία με την αριστερά να ορθώνει δήθεν το ανάστημά της στην «επέλαση της ακροδεξιάς» και να επιστρατεύει τους νέους (το σύνθημα είναι «ζήτω η καινούργια γενιά πολιτικών») και τους μουσουλμάνους ως πρωτοπορία στον αντιφασιστικό αγώνα. Πράγματι, σε πολλές πόλεις —Λιμόζ, Λυον, Μασσαλία, Τουλούζη, Λιλ, Ρουμπαί– οι Σοσιαλιστές δεν μπορούν να κερδίσουν τη δημαρχία χωρίς τη στήριξη των Ανυπότακτων. Αλλά, καθώς στο εσωτερικό του Σοσιαλιστικού κόμματος υπάρχουν δύο πτέρυγες —μια πλειοψηφική που ανέχεται το κόμμα του Μελανσόν και μια μειονοτική που το σιχαίνεται— μερικοί Σοσιαλιστές, όπως ο υποψήφιος δήμαρχος του Παρισιού Emmanuel Grégoire, διστάζουν να αποδεχθούν τη σύμπραξη με την άκρα αριστερά στον δεύτερο γύρο.

Παρόμοια είναι η εικόνα στον δεξιό χώρο όπου για την ανάδειξη δεξιών και κεντροδεξιών δημάρχων είναι απαραίτητες οι ψήφοι της Εθνικής Συσπείρωσης. Εδώ υπάρχει βαθύ ταμπού: κανείς από την παραδοσιακή δεξιά δεν θέλει να οφείλει τη νίκη του σ’ ένα κόμμα με τόσο κακή φήμη. Ως αποτέλεσμα, η συνεργασία δεξιάς–ακροδεξιάς είναι πολύ πιο περιορισμένη από τη συνεργασία των κομμάτων της αριστεράς, αν και σε ορισμένες πόλεις εμφανίζεται μέσω ανεξάρτητων υποψηφίων που υποστηρίζονται από την Εθνική Συσπείρωση. Τέτοια είναι η περίπτωση του Éric Ciotti, ο οποίος θα κερδίσει τη δημαρχία στη Νίκαια αν δεν συνεργαστούν εναντίον του όλοι οι υπόλοιποι.

Ανάμεσα στις διαπιστώσεις από τον πρώτο γύρο είναι η μεγάλη αποχή, γύρω στο 43%: όμως είμαστε ευχαριστημένοι· το 2020, εξαιτίας της πανδημίας, είχε εκτοξευτεί 55,4%. Μια ακόμα διαπίστωση είναι η ενίσχυση των άκρων που συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση αν και η Εθνική Συσπείρωση φαίνεται όλο και περισσότερο θεσμική· αντιθέτως, η Ανυπότακτη Γαλλία —όλα τα στελέχη της— εμφανίζονται ανάγωγα, κραυγαλέα, χωρίς σεβασμό στους πολιτικούς τους αντιπάλους· δηλαδή, ό,τι πρέπει για εφήβους με ορμονικά προβλήματα και μπιμπίκια. Ωστόσο, αν και τα κόμματα, ιδιαίτερα τα εξτρεμιστικά (στα οποία περιλαμβάνεται η Reconquête του Ερίκ Ζεμμούρ), επεδίωξαν να εθνικοποιήσουν τις δημοτικές εκλογές, μετατρέποντάς τες σε πρόβα για τις προεδρικές του 2027, οι δημοτικές παραμένουν τοπική υπόθεση και επηρεάζονται από προσωπικές σχέσεις και αιτήματα —αν και συχνά οι ψηφοφόροι δεν ξέρουν ούτε αν όσα τους απασχολούν εμπίπτουν όντως στην αρμοδιότητα των δημάρχων, ούτε τι βάθος έχει ο διοικητικός λαβύρινθος στη Γαλλία. Εξάλλου, πολλά ζητήματα αποσιωπούνται στον δημόσιο διάλογο προκειμένου να μην πικραθούν μερικοί από τους ψηφοφόρους: στις δημοτικές εκλογές, οι υποψήφιοι διαφορετικών κομμάτων καθυβρίζονται μεταξύ τους —όπως συνέβη με τους Ανυπότακτους που χαρακτηρίζουν «φασίστες» όλους τους υπολοίπους— αλλά δεν γίνεται λόγος για τα προβλήματα που διχάζουν και στρέφουν τους μεν εναντίον των δε: μετανάστευση, ισλαμιστικό κοινοτισμό, σχέση μετανάστευσης με την εγκληματικότητα και τα τοιαύτα.

Τέλος, μια ενδελεχής εξέταση των υποψηφίων δίνει μια μάλλον θλιβερή εντύπωση: μεταξύ των υποψηφίων υπάρχουν πολλοί αποδεδειγμένα ανίκανοι, κάμποσοι αποδεδειγμένα ανέντιμοι, αρκετοί που έχουν κατηγορηθεί για βία ή ανάρμοστη συμπεριφορά προς τις γυναίκες, πολλοί ρουσφετολόγοι, πολλοί ιντριγκαδόροι, πέντε-έξι φασίστες και βεβαίως πολλοί που διατηρούν στενές σχέσεις με ιμάμηδες, ισλαμιστικές οργανώσεις, τζαμιά και χώρες που επιβουλεύονται τη Γαλλία. Το τεστ της ικανότητας και της εντιμότητας περνούν όσοι έχουν ήδη θητεύσει στη θέση και επανεκλέγονται: είναι εκείνοι που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην κοινότητά τους.