Μιλήσαμε με Έλληνες επαγγελματίες που ζουν κι εργάζονται στο Αμπού Ντάμπι, στο Ντουμπάι και στο Ριάντ. Όλοι συμφωνούν σε δύο σημεία: Αυτό που ζουν είναι πρωτόγνωρο, αλλά η ζωή συνεχίζεται
Η εικόνα που φτάνει στην Αθήνα είναι θολή, ίσως υπερβολική. Βίντεο με κρότους, αναρτήσεις για «βομβαρδισμούς», δραματικοί τίτλοι. Η εικόνα που μεταφέρουν οι Έλληνες που ζουν μόνιμα στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στη Σαουδική Αραβία είναι πιο σύνθετη: Ένταση και φόβος, ναι. Αλλά όχι κατάρρευση, ούτε αίσθηση γενικευμένου πολέμου.
Η Σοφία Κωνσταντινοπούλου βρίσκεται στο Αμπού Ντάμπι από το 2016. Είναι παιδίατρος στο Sheikh Khalifa Medical City. «Ήταν πρωτοφανής η εμπειρία. Περιμέναμε ότι θα υπάρχει αναταραχή στην περιοχή, αλλά δεν ξέραμε πώς θα εξελιχθούν τα γεγονότα». Το Σάββατο έφτασε σε όλα τα τηλέφωνα, ανεξαρτήτως παρόχου ή χώρας προέλευσης, μήνυμα από την Πολιτική Προστασία: «Είχες ελληνικό νούμερο, αμερικανικό ή οτιδήποτε, θα λάβεις το ίδιο μήνυμα ανάλογα με την περιοχή που βρίσκεσαι». Η οδηγία ήταν ξεκάθαρη: «Παραμείνετε εντός μέχρι νεωτέρας».
Η ίδια βρισκόταν στο σπίτι. Κατέβηκε στο υπόγειο γκαράζ της πολυκατοικίας της, καθώς δεν υπάρχουν επίσημα καταφύγια. Εκεί συνάντησε γείτονες και φίλους. «Όταν έχεις ζήσει σε ένα περιβάλλον όπου τα πράγματα είναι προβλέψιμα μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο και ξαφνικά πρέπει να βρεις ασφάλεια, αυτό είναι σοκαριστικό». Η πρώτη επίθεση έγινε το μεσημέρι. Δεν την αντιλήφθηκαν όλοι. «Άλλοι ήταν στον δρόμο, άλλοι οδηγούσαν». Το βράδυ, όμως, το κλίμα βάρυνε. «Όταν σιγά σιγά εξελισσόταν η μέρα και έρχονταν τα πυρά, ο κόσμος γινόταν όλο και πιο υποψιασμένος».
«Είχα τρομάξει αρκετά περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είχα ζήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή», τονίζει, σημειώνοντας ταυτόχρονα, ότι δεν έχασε την εμπιστοσύνη της στο σύστημα της χώρας. «Έχω πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη στα συστήματα ασφαλείας. Ξέρω ότι είναι προηγμένη χώρα, ότι έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα. Από τη διαχείριση του COVID ξέρω ότι σε αυτό το κομμάτι θα είναι προετοιμασμένοι».
Έχει έναν γιο 12 ετών. «Είναι μικρό παιδί, αλλά καταλαβαίνει πάρα πολλά». Τον είδε φοβισμένο και έσπευσε να του εξηγήσει την κατάσταση: «Είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις λέξεις που δεν θα είναι ψέματα. Πρέπει να του δώσεις πληροφορίες που να είναι κατανοητές για την ηλικία του και όσο το δυνατόν λιγότερες, αλλά χρήσιμες».
Οι επόμενες ημέρες κυλούν με σαφείς οδηγίες. «Ο γιος μου είναι στο διπλανό δωμάτιο και κάνει μάθημα». Στο νοσοκομείο η λειτουργία συνεχίστηκε. «Η οδηγία ήταν ότι θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε κανονικά. Το μόνο που ακυρώθηκε ήταν τα προγραμματισμένα χειρουργεία».
Στην ελληνική κοινότητα διακρίνει δύο διαφορετικές κατηγορίες. Η πρώτη αφορά όσους βρέθηκαν εκεί για διακοπές ή ως ενδιάμεσος σταθμός ταξιδιού. Αυτοί υπολογίζονται σε περίπου 1.500 άτομα. Για αυτούς δόθηκαν άμεσα τηλέφωνα επικοινωνίας και εκδόθηκε ανακοίνωση ότι θα καλυφθούν τα έξοδα διαμονής και γευμάτων μέχρι τον ασφαλή επαναπατρισμό.
Η δεύτερη κατηγορία είναι οι μόνιμοι κάτοικοι: οικογένειες, επαγγελματίες, ακαδημαϊκοί, μηχανικοί, γιατροί. «Εμείς προσπαθούμε να το διαχειριστούμε όσο καλύτερα μπορούμε. Από τη μία να συνεχιστεί η ζωή με ασφάλεια και από την άλλη να μείνουμε ενήμεροι». Υπάρχει ανησυχία, παραδέχεται, γιατί «δεν πρόκειται να τελειώσει ο πόλεμος αύριο». Αλλά δεν υπάρχει αίσθηση διάλυσης. «Είμαστε προσεκτικοί, αλλά η ζωή συνεχίζεται».
«Νιώθω πιο ασφαλής εδώ»
Στο Ντουμπάι, η εμπειρία της Ειρήνης Βλαχάκη είχε πιο σωματική διάσταση. Το μεσημέρι του Σαββάτου βρισκόταν στο σαλόνι της, με τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές. «Αισθάνθηκα πρώτα ωστικό κύμα, δεν ήταν έντονο, απλά ένιωσα τον αέρα να πέφτει πάνω μου, και κατόπιν άκουσα τον κρότο». Η πρώτη της κίνηση ήταν να μεταφέρει τα παιδιά στον διάδρομο, μακριά από τα παράθυρα. Η δεύτερη, να επικοινωνήσει με άλλους Έλληνες στην ίδια και σε άλλες περιοχές, για να διαπιστώσει αν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Σύμφωνα με τις επίσημες ενημερώσεις, «οι κρότοι που ακούγονται και οι λάμψεις που βλέπουν κάποιοι είναι από τα αντιαεροπορικά, από τις αναχαιτίσεις».
Η καθημερινότητα συνεχίζεται: «Τα πάντα λειτουργούν. Delivery, καφετέριες, εστιατόρια, νοσοκομεία». Τα σχολεία κάνουν τηλεκπαίδευση με τους δασκάλους στις εγκαταστάσεις τους. Η ίδια εργάζεται από το σπίτι. Δεν σκέφτεται να φύγει. «Θεωρώ ότι είμαι πολύ πιο ασφαλής εδώ από ό,τι θα ήμουν στην Ελλάδα», λέει, αναφερόμενη στην παρουσία αμερικανικών βάσεων στη χώρα μας. «Εμπιστεύομαι πολύ περισσότερο την άμυνα της χώρας που βρίσκομαι».
Ο σύζυγός της, Αλέξανδρος Αποστολάτος, βίωσε την κρίση από απόσταση. Βρισκόταν στη Ρωσία και σκόπευε να επιστρέψει στο Ντουμπάι το βράδυ του Σαββάτου. Το πρωί είδε ότι άρχισε η επιχείρηση. Μέχρι το απόγευμα πίστευε ότι θα πετάξει. Στις 3.30-4.30 έλαβε τα μηνύματα: Ο εναέριος χώρος έχει κλείσει, η πτήση ακυρώνεται. «Είχα αγωνία. Τις πρώτες ώρες ήμασταν πολύ παγωμένοι». Επικοινωνούσε συνεχώς με φίλους και συγγενείς για να καταλάβει τι συμβαίνει. Τώρα παρακολουθεί την επαναφορά ορισμένων πτήσεων και περιμένει. «Κάνω υπομονή να δω πότε θα ανοίξει ο εναέριος».
Τους ρωτάω για την «επόμενη μέρα». Η Ειρήνη τονίζει ότι «είμαστε σίγουροι ότι δεν έχει τελειώσει», ενώ ο Αλέξανδρος φοβάται την κλιμάκωση, αλλά δεν πιστεύει ότι «αυτό θα τραβήξει για πολύ». Η Ειρήνη περιγράφει ότι η ελληνική πρεσβεία κινήθηκε άμεσα και επικοινώνησε με την κοινότητα, αναρτώντας από την πρώτη στιγμή μια φόρμα σε Google Docs για όσους επιθυμούν, εφόσον υπάρξει ανάγκη, να δηλώσουν ενδιαφέρον για επαναπατρισμό. Σημειώνει ότι όσοι είναι χρόνια εκεί είναι μεν «ανήσυχοι, αλλά όχι τρομοκρατημένοι». Και ο Αλέξανδρος, υπογραμμίζει: «Αν μπορούσα να πετάξω και σήμερα, θα πέταγα γιατί νιώθω σιγουριά εκεί».
«Δεν ζούμε σε εμπόλεμη ζώνη»
«Για να το πούμε πολύ συγκεκριμένα και ειλικρινά: Δεν έχουμε πόλεμο εδώ. Ούτε μπορώ να την περιγράψω σαν πολεμική κατάσταση», σημειώνει ο Θ.Π., μηχανικός και σύμβουλος επιχειρήσεων με οκταετή παρουσία στη Μέση Ανατολή, ο οποίος ζει και εργάζεται μεταξύ Αμπού Ντάμπι και Ριάντ. Αυτές τις ημέρες βρίσκεται στη Σαουδική Αραβία, ενώ η οικογένειά του παραμένει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Στο Ριάντ, όπου βρίσκεται, περιγράφει μια σχεδόν κανονική καθημερινότητα. Η βασική οδηγία είναι απλή: παραμονή στα σπίτια και αποφυγή άσκοπων μετακινήσεων. «Ο συνετός πολίτης ή resident δεν κινδυνεύει γιατί ξέρουμε και δεν βγαίνουμε έξω για βόλτα». Δεν υπάρχουν καταφύγια όπως στο Ισραήλ, αλλά τα περισσότερα μεγάλα κτίρια διαθέτουν υπόγειους χώρους στάθμευσης.
Στο Αμπού Ντάμπι, όπου βρίσκονται η σύζυγος και η 17χρονη κόρη του, η ένταση είναι αισθητή αλλά περιορισμένη. Η αντίδραση των αρχών, σύμφωνα με τον Θ.Π., ήταν άμεση και οργανωμένη. «Το επίσημο κράτος είναι τρομερά οργανωμένο στα Εμιράτα». Ειδοποίησαν εγκαίρως για το κλείσιμο του εναέριου χώρου, έδωσαν οδηγίες για τηλεργασία και προσφέρθηκαν να φιλοξενήσουν ταξιδιώτες που δεν είχαν κατάλυμα, «με δωρεάν φαγητό σε ξενοδοχεία και ο λογαριασμός να πάει στο κράτος».
Η ανησυχία υπάρχει, αλλά δεν έχει μετατραπεί σε πανικό. «Κάθε λογικός άνθρωπος έχει ανησυχία. Εγώ είμαι γενικά ψύχραιμος, ακόμα και σε μεγάλη δυσκολία».
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην εικόνα που μεταφέρεται από τα κοινωνικά δίκτυα. Στο Ντουμπάι, υποστηρίζει, «το περισσότερο άγχος το βγάζουν διάφοροι DJs, influencers». Όπως σημειώνει, «εμείς οι σοβαροί Έλληνες γελάμε με αυτά τώρα». Στα γκρουπ των ελληνικών κοινοτήτων «υπάρχει μια συγκρατημένη ανησυχία και μια εμπιστοσύνη στους χειρισμούς του κατά τόπους κράτους».
Οι αρχές των Εμιράτων διένειμαν άμεσα τον οδηγό «Staying Safe, Staying Calm», ο οποίος διαβεβαιώνει ότι η αεράμυνα λειτουργεί, εξηγεί ότι οι κρότοι είναι αναχαιτίσεις και δίνει πρακτικές οδηγίες για ψυχραιμία και ασφάλεια. Το μήνυμα είναι σαφές: «Είστε ασφαλείς» και «η κατάσταση δεν θα κρατήσει για πάντα».
17°
