Βρετανία: «Eθνικό σκάνδαλο» και πακιστανικές συμμορίες

Πέντε από τις εκατοντάδες νεαρές γυναίκες που υπέστησαν κακοποίηση και βιασμoύς από πακιστανικές συμμορίες στη Βρετανία αφηγούνται την ιστορία τους σε ένα ντοκυμαντέρ του Channel 4, το οποίο προβάλλεται αυτές τις ημέρες στη βρετανική τηλεόραση. Πρόκειται για μια φρικτή υπόθεση που διήρκεσε πάνω από 20 χρόνια: δίκτυα σεξουαλικής εκμετάλλευσης στο Μάντσεστερ, στο Λονδίνο και στο Δυτικό Γιορκσάιρ κακοποιούσαν κορίτσια από την ηλικία των 11 ετών, ενώ ο περισσότερος κόσμος έκλεινε τα μάτια ή υποτιμούσε τα γεγονότα για να μη θεωρηθεί ισλαμοφοβικός. Ακόμα και η ευνοϊκή κριτική του Guardian σ' αυτό το ντοκυμαντέρ με τίτλο "Groomed: A National Scandal" αποφεύγει να τονίσει ότι οι δράστες ήταν Πακιστανοί και δεν αναφέρει ότι ισλαμιστικά εγκληματικά δίκτυα έχουν επισημανθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Το βαθύ πρόβλημα, όπως φαίνεται και στην ταινία, δεν είναι μόνο η δράση μισογυνικών ισλαμιστικών συμμοριών, αλλά και η μη δράση του μισογυνικού περιβάλλοντος των θυμάτων το οποίο ενοχοποιεί παιδιά κάνοντας λόγο για «κακές συναναστροφές», ελαφρά ήθη και ανίατες ψυχικές διαταραχές.

Η σκηνοθέτις Anna Hall έχει ξαναασχοληθεί με το ζήτημα στις ταινίες της "Edge of the City" (2004) και "The Hunt for Britain's Sex Gangs" (2013) όπου παρουσίαζε τις συμμορίες που εκμεταλλεύονται πολύ νεαρά λευκά κορίτσια, συνήθως «τροφίμους» δομών κοινωνικής φροντίδας. Αυτές οι συμμορίες είναι ακόμα ενεργές: πλησιάζουν τα κορίτσια, τους προσφέρουν ποτά και ναρκωτικά, γίνονται «φίλοι» τους και στη συνέχεια κάνουν σεξ μαζί τους και τα προσφέρουν σε άλλους άνδρες. Η κακοποίηση δεν σταματά εκεί: αν και μερικά από τα θύματα καταγγέλλουν την κακοποίηση - αιχμαλωσία σε δωμάτια ξενοδοχείων, σαδιστικές επιθέσεις με μαχαίρι, αναγκαστική χρήση σκληρών ναρκωτικών - η αστυνομία, μέχρι πρότινος τουλάχιστον, έδειχνε ολιγωρία και δειλία, ενώ οι κοινωνικές υπηρεσίες απέδιδαν τις σωματικές πληγές σε αυτοτραυματισμούς. Και στα τρία ντοκυμαντέρ γύρω από τις πακιστανικές συμμορίες η Anna Hall επιμένει τις συστημικές αποτυχίες της αστυνομίας και όλων των θεσμών που υποτίθεται ότι είναι υπεύθυνοι για την προστασία των παιδιών από διαλυμένες και δυσλειτουρικές οικογένειες.

Οι συλληφθέντες ενός ακόμα δικτύου trafficking στο Νιουκάσλ το 2012

Πράγματι, στα τρομερά χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη υπόθεση που απεκαλύφθη, εκτυλίχθηκε μια ιστορία εθελοτυφλίας, άφθονων στοιχείων που αγνοήθηκαν, αναφορών που θάφτηκαν και ερευνητικών ομάδων που διαλύθηκαν. Μια τέτοια ομάδα ήταν η Επιχείρηση "Αugusta" που συστάθηκε μετά τον θάνατο της 15χρονης Victoria Agoglia το 2003, η οποία είχε καταγγείλει ότι είχε πέσει θέμα βιασμού από έναν πολύ μεγαλύτερό της Ασιάτη· ήταν εκείνος που στο τέλος τη σκότωσε με ένεση ηρωίνης. Η επιχείρηση Augusta ήταν μια σημαντική, αλλά προβληματική εξαρχής, έρευνα της Αστυνομίας και των κοινωνικών υπηρεσιών του Μείζονος Μάντσεστερ η οποία από τη στιγμή που δρομολογήθηκε το Φεβρουάριο του 2004 μέχρι τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς κατέδειξε ότι δράστες της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ήταν 97 Πακιστανοί που εργάζονταν κυρίως στον κλάδο της εστίασης και είχαν κακοποιήσει 57 παιδιά μεταξύ 11-17 ετών. Ωστόσο, μόνο επτά εξ αυτών κατηγορήθηκαν για τα εγκλήματα και ένας ακόμη εντοπίστηκε ως παράνομος μετανάστης. Στη συνέχεια, οι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι απέσυραν προσωπικό και κονδύλια, επικαλούμενοι έλλειψη πόρων: η απόφαση προκάλεσε έντονες επικρίσεις καθώς οι γραμμές έρευνας δεν είχαν ολοκληρωθεί αφήνοντας πολλούς δράστες ατιμώρητους. Η ντετέκτιβ Maggie Oliver, η οποία είχε εμπλακεί σε παρόμοια υπόθεση στην περιοχή Ρότσντεϊλ χαρακτήρισε την Augusta «πρότυπο οργανωμένης αποτυχίας» και το 2012 παραιτήθηκε από την αστυνομία καταγγέλλοντας παρεμπόδιση της δικαιοσύνης και προσπάθεια αποδόμησης της αξιοπιστίας των θυμάτων.

Η Maggie Oliver όταν ήταν αστυνόμος στο Μάντσεστερ

Το 2013, οι Times αποκάλυψαν μια υπόθεση σεξουαλικής εκμετάλλευσης και σαδιστικής συμπεριφοράς έναντι ανηλίκων στο Ρόδεραμ στο Νότιο Γιορκσάιρ. Η έρευνα έδειξε ότι από τα τέλη δεκαετίας 1980 μέχρι το 2013, άνδρες πακιστανικής καταγωγής, με βρετανική υπηκοότητα, παρέσυραν κοριτσάκια με δώρα και αλκοόλ, τα εξέδιδαν και τα κακοποιούσαν με σαδιστικές μεθόδους: περίπου 1.400 παιδιά, κυρίως κορίτσια ηλικίας 11-16 ετών, είχαν υποστεί κακοποίηση, βιασμούς, εξαναγκασμό και εμπορία. Το 2014, η Έκθεση Jay αποκάλυψε η αστυνομία και το δημοτικό συμβούλιο γνώριζαν για την κακοποίηση, αλλά απέφευγαν να επέμβουν, φοβούμενοι μήπως κατηγορηθούν για ρατσισμό. Κι όταν μετά από επιχειρήσεις εθνικής κλίμακας καταδικάστηκαν πολλά άτομα, οι ισλαμικές κοινότητες στη Βρετανία, μαζί με πολλούς «προοδευτικούς», αντέδρασαν ρίχνοντας το φταίξιμο στα κορίτσια, στους γονείς και στα ορφανοτροφεία.

Kάποιες νομοθετικές αλλαγές επήλθαν όταν μία από τις επιζήσασες, η Sammy Woodhouse, αποκάλυψε ότι ο βιαστής της, ονόματι Arshid Hussain, ζήτησε μέσα από τη φυλακή (καταδικάστηκε σε 35 χρόνια κράτηση αλλά αναμένεται να μεταφερθεί σε ανοιχτή δομή) γονικά δικαιώματα στο παιδί που γεννήθηκε από τον βιασμό: η απαίτηση προκάλεσε αγανάκτηση και οδήγησε σε αποφάσεις. Έτσι, στο εξής, στη Βρετανία αποκλείονται οι αιτούντες άσυλο με ιστορικό σεξουαλικών αδικημάτων· δεν τίθεται πλέον ζήτημα «συναίνεσης» σε σεξουαλικές πράξεις με 16χρονα όταν εμπλέκονται μεγαλύτεροι άνδρες· τα ΜΜΕ δεν πρέπει να αποκρύπτουν την εθνοτική ταυτότητα των δραστών, όπως συνηθίζει να κάνει ο Guardian και όπως αποκαλύφθηκε τον Ιανουάριο 2020, όταν ανεξάρτητη έρευνα που διετάχθη στο Μάντσεστερ εντόπισε απόκρυψη στοιχείων και πιέσεις να μη δημοσιοποιούνται εγκλήματα ισλαμιστών ώστε να μην εξάπτεται η «ακροδεξιά ξενοφοβία». Παραλλήλως, ξεκίνησαν νέες επιχειρήσεις - όπως η Operation Green Jacket - και δράσεις μέσω Ίντερνετ (#TheyKnew), με σκοπό την εξάρθρωση των συμμοριών και την ποινική δίωξη όλων των υπευθύνων. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Kιρ Στάρμερ αναγνώρισε το πρόβλημα ως «εθνικό», αλλά στις 30 Μαρτίου φρόντισε να απευθύνει τις ευχές του στις μουσουλμανικές κοινότητες για το ραμαζάνι - μιας και μεταξύ άλλων πολλοί μουσουλμάνοι στη Βρετανία έχουν αποτροπιαστεί μπροστά στην ισλαμιστική εγκληματικότητα - και να προτείνει την εκπόνηση νόμου «εναντίον της ισλαμοφοβίας». Εξισορροπήσεις, κατευνασμός, συμβιβασμοί, οπορτουνισμός και η ουδετερότητα του Πόντιου Πιλάτου.