Γιατί δηλαδή είναι κακό να μιλάς για την εμφάνιση της Μαντόνα;

H ίδια η Μαντόνα, όπως και η εμφάνισή της, με ενδιαφέρει λιγότερο κι από ντέρμπι του βελγικού πρωταθλήματος μπάσκετ. Το ίδιο και τα Grammy. Όμως ενδιαφέρομαι πολύ για την ανθρώπινη κατάσταση και συνεπώς ενδιαφέρομαι και για την υποκρισία και για την κακομαθησιά (τις οποίες μ’ αρέσει πολύ να παρατηρώ επειδή καταφέρνουν ταυτοχρόνως και να με εκνευρίσουν και να με διασκεδάσουν).

Μπορεί λοιπόν να μην είδα την εμφάνιση της σταρ στα Grammy αλλά διάβασα για τις αντιδράσεις στην εμφάνισή της και μετά για τις αντιδράσεις (και της ίδιας) στις αντιδράσεις στην εμφάνισή της και ομολογώ ότι αυτές που μου φάνηκαν εντελώς παλαβές ήταν οι δεύτερες.

Από πού κι ως πού η κριτική στην εμφάνιση της Μαντόνα είναι «μισογυνισμός» ή «ηλικιακός ρατσισμός» ή παραβίαση κάποιου ταμπού;

Για αρχή, η εμφάνιση μιας διασημότητας σε ένα σόου ήταν, είναι και θα είναι αντικείμενο κριτικής. Γι’ αυτό άλλωστε γίνεται. Απλώς η ελπίδα κάθε διασημότητας είναι η κριτική να είναι ευνοϊκή. Δυστυχώς αυτό δεν είναι πάντα εξασφαλισμένο κι έτσι, αν μια παλιά ποπ σταρ εμφανιστεί σε μια μουσική εκδήλωση παραμορφωμένη από τις πλαστικές, λογικό είναι να σχολιαστεί. Και στις περισσότερες περιπτώσεις όχι μόνο είναι λογικό αλλά και δίκαιο.

Βλέπετε, η Μαντόνα δεν είναι μια τραγουδίστρια που μας μάγεψε με τις ικανότητές της στο τραγούδι. Αυτό με το οποίο έκανε καριέρα ήταν το στιλ της και η σεξουαλικότητά της. Ήταν η εικόνα της. Αυτή την έκανε σταρ, όχι η φωνή της. Αυτή ήταν που πάντα απασχολούσε. Αυτή πουλούσε και γι' αυτη λατρεύτηκε (δηλάδη κρίθηκε ευνοϊκώς) και από τη στιγμή που την εικόνα της συνεχίζει να πουλάει με «σέξι» και «προκλητικές» φωτογραφιες στο ίνσταγκραμ, γι' αυτή θα συνεχίσει να κρίνεται. Οι διαμαρτυρίες της τώρα που πια η εικόνα της δεν συγκινεί (ή προκαλεί το γέλιο) έχουν τόση σοβαρότητα όσο οι διαμαρτυρίες ενός μάγειρα που παλιότερα ενθουσίαζε και τώρα πια το φαγητό του δεν αρέσει.

Είναι κάπως αστείο να ισχυρίζεται ότι, τώρα που το σεξαπίλ της δεν συγκινεί, πέφτει θύμα σεξισμού. Όχι βέβαια τόσο αστείο όσο η πεποίθησή της ότι πέφτει θύμα ηλικιακού ρατσισμού.

Το να λέει η Μαντόνα ότι πέφτει θύμα ηλικιακού ρατσισμού είναι αντίστοιχο του να ισχυριζόταν ο Μάικλ ο Τζάκσον ότι όποιος κοροϊδεύει τη μεταμόρφωσή του σε καυκάσιο είναι ρατσιστής. Αν υπάρχει κάποιος ηλικιακός ρατσιστής, αυτή είναι η ίδια. Αν υπάρχει κάποιος ηλικιακός ρατσισμός, αυτός είναι η αποστροφή για την ηλικία και η προσπάθεια να κρυφτούν αυτά που η ηλικία φέρνει. Ηλικιακός ρατσισμός είναι η άρνηση της ηλικίας, όχι η παρατήρηση των κωμικοτραγικών συνεπειών της άρνησης αυτής. 

Όμως, όπως είπα, η Μαντόνα αυτή καθαυτή δεν με ενδιαφέρει. Αλλά αυτή η συμπεριφορά, αυτό το μονά-ζυγά δικά μου, έχει αρχίσει να γίνεται ένας ενοχλητικός κανόνας. Γυναίκες και άντρες που κάνουν καριέρα με την εμφάνισή τους απαιτούν όλο και συχνότερα να μην ασχολούμαστε με την εμφάνισή τους. Τραγουδίστριες που τις έχουμε δει μόνο ημίγυμνες απαιτούν να ασχολούμαστε μόνο με τη φωνή τους και ηθοποιοί που ξέρουμε τους κοιλιακούς τους καλύτερα από τη μούρη τους απαιτούν να ασχολούμαστε με το ερμηνευτικό τους ταλέντο. Ορδές κακομαθημένων μας σερβίρονται κάθε μέρα αλλά τη γνώμη μας για τη γεύση τους τη θέλουν μόνο άμα είναι καλή.

Δυστυχώς για τη Μαντόνα (και για όλους τους αντίστοιχους κακομαθημένους) δεν μπορεί ξαφνικά να αντιμετωπίζεται σαν π.χ. τη Μέριλ τη Στριπ. Γιατί η Μέριλ η Στριπ δεν πούλησε εικόνα. Ούτε πουλάει σεξουαλική «πρόκληση». Πούλησε και πουλάει παίξιμο και γι’ αυτό όλοι ασχολούνται με το παίξιμό της. Αντιθέτως οι Μαντόνες αυτού του κόσμου πούλησαν και πουλάνε εικόνα (μια χαρά έκαναν, δεν μιλάμε γι’ αυτό) και είναι ιδιαιτέρως ενοχλητικό να απαιτούν να κριθούν για οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό το οποίο πουλούσαν και πουλάνε. Και μπράβο τους.