Λεωνίδα Καραΐσκο, πώς θα ανακαλύψουμε το «Εὖ»;

Εκπαιδευτικός, εμψυχωτής ομάδων και τώρα συγγραφέας, ο Λεωνίδας Καραΐσκος συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό και το προσκαλεί να γνωρίσει το «Εὖ». Άμεσος και ειλικρινής μιλάει στην Athens Voice για τον αθλητισμό, το διαδίκτυο και τα social media, για τις απλές, καθημερινές ιστορίες που μπορεί να σου αλλάξουν τη ζωή, για την αυθεντική αγάπη και για το καλό που υπάρχει τελικά γύρω μας.

«Ουκ εν τω πολλώ το Εὖ», γι’ αυτό θα θέλαμε να μας συστηθείτε με λίγες λέξεις. Ποιος είναι ο Λεωνίδας Καραΐσκος;
Με δυο λέξεις, είμαι εκπαιδευτικός. Περιφραστικά, δηλώνω και είμαι εμψυχωτής ομάδων. Όπου ομάδα, σκεφτείτε ένα σύνολο, όχι απαραίτητα αθλητικό. Μου αρέσει λοιπόν να εμψυχώνω τα σύνολα, είτε με λόγια είτε με ασκήσεις, είτε με σύνθεση των δυο. Με συγκινεί αυτός ο ρόλος της ζωής μου. Με σπρώχνει να είμαι διαχρονικός, να παρατηρώ καλύτερα, να βελτιώνομαι ο ίδιος, αποκτώντας νέες δεξιότητες που θα φανούν χρήσιμες στα σύνολα που υπηρετώ.

Γνωρίσατε το «Εὖ αγωνίζεσθαι» από μικρή ηλικία. Πώς μπήκε ο αθλητισμός στη ζωή σας;
Κατ’ αρχήν με γοήτευαν ως ήρωες οι κορυφαίοι αθλητές. Με συνέπαιρναν τα κατορθώματά τους στην εποχή μου. Αργότερα ξεκίνησα και εγώ συστηματικά. Αυτό το οφείλω αποκλειστικά στον δάσκαλό μου στο σχολείο Γιώργο Μαυράκη. Ανακάλυψε κάτι σε εμένα, εντόπισε και άλλους 4 συμμαθητές ως ταλεντάκια του βόλεϊ που μείναμε κολλητοί έως τώρα. Τον Στάμο τον χάσαμε στη πορεία αλλά όταν μια ομάδα είναι σφικτή κανένας δεν φεύγει ακόμα και αν το σώμα του αποχωρήσει. Ευγνωμονώ αυτόν τον άνθρωπο, έχω τον εκπληκτικότερο πυρήνα φίλων από εκεί. Είναι από τις χαρές του αθλητισμού αυτό. Ίσως εξαιτίας του δεν διστάζω κι εγώ με τη σειρά μου να προτείνω αθλήματα, ιδέες, δουλειές σε νέους ανθρώπους.

Είστε Εὖχαριστημένος με τα ποσοστά άθλησης των νέων στις μέρες μας ή θεωρείτε πως η νέα γενιά έχει εγκλωβιστεί στην Εὖκολία του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης;
Κι εγώ στη θέση τους το ίδιο θα έκανα με τα videogames ή τις οθόνες των social media. Έχετε δει πόσο τέλεια είναι τα γραφικά, έχετε παίξει ποτέ σε ταχύτητες που κόβουν την ανάσα; Το γνωστό δράμα είναι ότι, αν μπεις, δεν ξεκολλάς. Αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν μπορείς εύκολα να αποχωριστείς την οθόνη. Χρειάζεται μεγάλο κόλπο για να τραβήξεις τα παιδιά στη φυσική δραστηριότητα, που αποδεδειγμένα λύνει αμέτρητα θέματα. Ένα μυστικό είναι οι συνήθειες των μεγάλων που θα τραβήξουν τα παιδιά από νωρίς σε διαδικασίες φυσικής λατρείας. Το νωρίτερο πάντως, το καλύτερο. Τα παιδιά από μιας κιόλας ημέρας πρέπει να είναι έξω και να παρατηρούν τον κόσμο. Στα 2-2,5 να κάνουν ποδήλατο χωρίς βοηθητικές, να σκαρφαλώνουν σε ψηλές επιφάνειες, να επιπλέουν χωρίς βοήθεια! Αυτή είναι η τεχνητή αυτοπεποίθηση, που θα τα πάει στο επόμενο επίπεδο ανάπτυξης. Μη φοβάστε, τα παιδιά είναι «made in Japan».

Τι σας ώθησε να γράψετε αυτές τις μικρές, ιδιαίτερες ιστορίες που κοιτούν κατάματα το «Εὖ»;
Μου αρέσουν τα αληθινά παραδείγματα, μου αρέσουν οι ζωντανές ιστορίες, νομίζω φαίνεται πόσο με συγκινεί κάθε ιστορία μου. Είναι σα να βλέπω μια ταινία στον καναπέ με τους γιούς μου και κολλάει το pause στο πιο ωραίο σημείο. Έτσι κολλάω και εγώ εκεί που κινούμαι. Μπορεί μια ολόκληρη πυροσβεστική να σβήνει μια φωτιά και εγώ να κολλήσω με κάτι λιγότερο σχετικό της μεγάλης εικόνας. Τον σκύλο που έχει την ουρά μέσα στα σκέλια δίπλα στο κόκκινο αυτοκίνητο με τις μάνικες. Γιατί να φοβάται; Ποιος θα τον χαϊδέψει;

Η γραφή σας είναι αφοπλιστική και καταφέρνετε με λέξεις απλές, χιούμορ και αμεσότητα να δημιουργήσετε έντονες εικόνες και να ωθήσετε τον αναγνώστη να κοιτάξει τον εαυτό του κατάματα και να τολμήσει να κάνει μικρές, ουσιώδεις αλλαγές. Τι θα θέλατε ιδανικά να κερδίσει κάποιος μέσα από αυτό το ταξίδι που του προσφέρετε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σας;
Ευχαριστώ πολύ, ακόμα δεν έχω συνηθίσει να διαχειρίζομαι με άνεση τα καλά λόγια που αποσπά το ευ, εύχομαι να το συνηθίσω και να συμβαίνει. Ακόμα και ένας ή μια να βρεθούν ωφελημένοι θα είμαι ευτυχισμένος. Λέω αυτά τα λόγια και κοιτώ τον εαυτό μου. Ίσως τροφοδοτείται από τη βαθιά πεποίθηση ότι κάποτε αυτό θα επιστρέψει και σε εμένα. Η αγάπη κυκλοφορεί, πρέπει να κυκλοφορεί. Κάβα αγάπης λοιπόν και πορευόμαστε.

Πόσο σημαντικό είναι να καταφέρει κάποιος να είναι «Και ηγέτης και άσημος»;
Βγάζω το καπέλο στους άσημους ηγέτες. Που δεν έχουν ανάγκη να φωνάζουν ότι σε κάτι ηγούνται, που είναι ακομπλεξάριστοι και αυθεντικοί. Νομίζω ότι η πραγματική δύναμη δεν υπογραμμίζεται με ρούχα ούτε με δηλώσεις. Αν λες την αλήθεια έχεις μεγάλες πιθανότητες να ζήσεις ως ηγέτης με αποδοχή.

«Το ντόμινο Εὖζωίας, Εὖρωστίας και καλών πρακτικών ξεκινά από το ίδιο μας το σώμα»;
Δεν μου αρέσουν οι κανόνες αλλά αυτός είναι ο κανόνας της αναγέννησης. Και σε αυτή τη ζωή είναι πιο συναρπαστικό όταν συστηνόμαστε πάλι και πάλι. Να αναγεννιέσαι, να αντιστρέφεις το κλίμα, να αλλάζεις. Αλλά και τα σωστά να τα απογειώνεις. Ξεκίνα από εσένα λοιπόν. Εσύ αλλάζεις και όλα αλλάζουν. Μαγικό αυτό.

Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σας στιγμάτισε, που σας αφύπνισε, που σας άλλαξε τον τρόπο σκέψης και δράσης;
Πολλά και κανένα ιδιαίτερα. Ίσως το μανιφέστο της χαρούμενης παιδικής ηλικίας του Καρλ Ονορε. Μου αρέσει να σημειώνω σημεία, λέξεις, εικόνες. Το ίδιο στυλ έχω να σημειώνω όταν κυκλοφορώ με το ποδήλατο στην Αθήνα. Στο τσεπάκι πάντα ένα σημειωματάριο. Αν δεν σημειώσεις, πάει πέταξε! Επίσης, το Δώρο του φίλου μου Στέφανου Ξενάκη μου φώτισε τον δικό μου δρόμο με την αξία του χρονογραφήματος.

Υπάρχουν λάθη στη ζωή σας που τους χρωστάτε κάποιες από τις πιο Εὖτυχισμένες σας στιγμές;
Μόνο από λάθη και αποτυχίες έχω μάθει. Οι φίλοι μου γελούν όταν τους δείχνω δυο βιογραφικά. Ένα το ανακοινώσιμο και ένα άλλο με τις αποτυχίες τις απορρίψεις και τα λάθη. Στις νέες εργασίες, νομίζω ότι πλέον θα πρέπει να μας ζητούν επιτακτικά και αυτό το βιογραφικό. Πάντως, χρειάζεται και τύχη στα λάθη, αν είναι μεγάλα μην σε επηρεάσουν για πάντα.

Τι ρόλο παίζει η Εὖγνωμοσύνη στην καθημερινή σας ζωή;
Μεγάλη. Κάθε ένας άνθρωπος που συναντώ για κάποιον λόγο έρχεται στη ζωή μου. Από τη στιγμή που βεβαιώθηκα για αυτή τη συνθήκη ακόμα και μια αδιάφορη επικοινωνία αποκτά ενδιαφέρον. Έτσι απλά, στο τέλος μετατρέπεται σε ευγνωμοσύνη.

Τι θεωρείται πως είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο Εὖτυχισμένο;
Η δύναμη να κοιτά στο τώρα και στο εμπρός. Σαν την οδήγηση και το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου. Λίγες κλεφτές ματιές πίσω αλλά όλη η ενέργεια τώρα και εμπρός, στο ταξίδι. Αν κοιτάς συνέχεια πίσω κινδυνεύεις σοβαρά.

Υπάρχει αυθεντική αγάπη;
Αρχικά νομίζω πως υπάρχει μόνο αυθεντική αγάπη. Από την αγάπη πορεύεται η ανθρώπινη παρουσία εκατομμύρια χρόνια. Απλά τα αρνητικά υποκατάστά της, που κυκλοφορούν ευρέως, είναι προϊόντα συνθέσεων και μίξεων. Για να διευκολύνω σκέφτομαι αμέσως την αγάπη του καταπληκτικού μπαμπά και φίλου μου Τάκη στη μικρούλα Ρένια που δυσκολεύεται από ένα σπάνιο σύνδρομο. Είναι μάθημα η αγάπη του. Η αγάπη σε συγκινεί και σε οπλίζει με δύναμη, έμπνευση και φαντασία.