Το πιο σπιτικό μπιστρό στο Κουκάκι

Το μπιστρό «Βανίλια» είναι όμορφο, δηλαδή μοιάζει να φτιάχτηκε με αγάπη, όχι με ντιζάινερ, με σπιτικές πινελιές εδώ κι εκεί που το κάνουν διαφορετικό – π.χ. ένα τραπεζάκι φορμάικα με ασορτί καρέκλες, η φορμάικα λαμπερή με κατακίτρινες μαργαρίτες ή ηλιοτρόπια, σαν να έχει βγει από την κουζίνα του πατρικού μας της δεκαετίας του ΄70. Ή οποιουδήποτε πατρικού των σέβεντις. Έχει τζαμαρία γύρω γύρω και βρίσκεται σε ωραίο σημείο, αν και όλα τα σημεία γύρω και κάτω από την Ακρόπολη είναι ωραία, για αυτό και σκίζουν στην περιοχή τα ερμπιενμπιά.

Πήραμε τρία πράγματα, τρείς άνθρωποι: σαλάτα παντζάρι με τυρί και αμύγδαλα, χορτοφαγικό μπολ και κεφτεδάκια. Ακούγονται λίγα, αλλά τελικά ήταν χορταστικά, τα κεφτεδάκια κάμποσα στη μερίδα με σάλτσα ντομάτα και γιαούρτι στη βάση τους, όχι ξερά (κεφτεδάκια), το τυρί άφθονο αν και όχι τα αμύγδαλα, το μπολ σαν διπλή μερίδα, με ρεβίθια, πλιγούρι, ντοματάκια, καρότα κι ένα σωρό άλλα πράγματα που ταίριαζαν χρωματικά κι έδιναν άλλον αέρα στο τραπέζι. Η μία από τους τρεις είναι επιστήμονας ειδική σε θέματα διατροφής και καρκίνου,δηλαδή της διατροφής σε σχέση με τον καρκίνο – όπως όλοι οι γιατροί, μιλάει για τον τομέα της αλλά όχι μόνον μας αφήνει παρά συμμετέχει όταν την παρασέρνουμε στην μπούρδα, στην ελαφράδα που είναι βασική προϋπόθεση κάθε πετυχημένης εξόδου.

Τέλος πάντων ήταν μια ωραία βραδιά στη «Βανίλια», ήπιαμε συνολικά 4 ποτήρια κρασί, μας κέρασαν από μια μυρωδάτη μαστίχα στο τέλος και το συνολικό μπουγιουρντί ήρθε μια χαρά (50 ευρώ). Το συστήνω και χωρίς γιατρό το «Βανίλια», είναι χαλαρό, σπιτικό και νόστιμο. Ο τρίτος της παρέας που είχε ξαναπάει εκθείασε τα (σπιτικά) γλυκά αλλά δεν θέλαμε κάτι παραπάνω, κι επειδή η κουβέντα είχε ξεφύγει προς στιγμήν στο πόσο κακό κάνει η ζάχαρη, κι επειδή είχα ήδη φάει ένα καλλιτεχνικό τσιζκέηκ του Στέλιου Παρλιάρου την ίδια μέρα, είπα να μην πιέσω την τύχη μου, είναι που είναι λίγο ζουληγμένη τελευταία…

«Βανίλια μπιστρό», Βείκου 40 και Ερεχθέως, Κουκάκι, 215 5259301