Οι αναγνώστες της A.V. φωτογραφίζουν την Ελλάδα Vol. XX

Στην αρχή σαν μικρά αυλάκια μετά γίνονται ρυάκια, ίσως και ποταμοί... Όσο πιο πολλά ζήσεις τόσο πιο βαθιά θα γίνονται.

Η σχέση αλλάζει όνομα. Λέγεται «φιλική». Όχι γιατί είναι. Αλλά για να μη χρειαστεί να αναλάβει κανείς ευθύνη

Το άλμπουμ των αναμνήσεών τους έκλεινε και οι δρόμοι τους είχαν ήδη χωρίσει, χωρίς επιστροφή...

"Δεν ψάχνω κάτι στιγμιαίο. Ψάχνω κάτι που να μένει."

Η Μαίρη ένιωσε ότι ο Γιάννης μιλούσε λιγότερο αλλά δεν ήξερε τι ακριβώς είχε αλλάξει

«Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την ανεκτίμητη συνεργασία μας, την τιμή να βρίσκομαι δίπλα της»

Το αριστούργημα του Μολιέρου παραμένει διαχρονικό

Αν είναι να γίνονται νέοι αγρότες καταπατώντας, αδικώντας, φοβερίζοντας και αφανίζοντας το περιβάλλον… να λείπει

«Αν και είχαμε χωρίσει, είχα τα κλειδιά του σπιτιού του. Ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη με αεροπλάνο για να του αφήσω ένα τριαντάφυλλο»

Γιορτάζουμε τον Άγιο Βαλεντίνο με πρωταγωνιστές εσάς

Μία μέρα του χειμώνα να θυμίζει άνοιξη, φαγητό με τους αγαπημένους μας ανθρώπους, ευχές από αγαπημένους συνοδοιπόρους

Οι άγνωστες μαμάδες και η νέα πατρίδα

«Καμιά φορά, σκέφτομαι, μικρές στιγμές της ζωής αρκούν για να σε γεμίσουν για πάντα»

«Καμιά φορά… ο θάνατος ανοίγει τον δρόμο στη ζωή. Κι αυτό σας το λέει ένα πιάνο που για δεκαπέντε χρόνια πίστευε πως είχε νεκρωθεί…»

«Χωρίς καμία προσδοκία των άλλων για εμένα, χωρίς καμία κοινωνική υποχρέωση, χωρίς καμία ανάγκη να δικαιολογήσω τη ραστώνη ή την αργία μου»

«Δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, κακοπληρωμένοι όντες»

«Η μαθητεία κοντά του την έκανε ν' αγαπά το λιγότερο τέλειο»

Ακολούθησε την τυπική διαδικασία για την ενοικίαση σπιτιού. Όμως εξαπατήθηκε κι έτσι μια ολόκληρη ζωή 35 ετών μεταφέρθηκε σε αποθήκη και ο ίδιος σε ξενοδοχείο

Μια επεισοδιακή διάσωση με πολλά παρελκόμενα