Φιλί διαρκείας

Εσύ, εγώ, ένα αγόρι γύρω στα δώδεκα και μια ηλικιωμένη γυναίκα. Σ’ ένα τραπέζι για φαγητό, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω τα πιάτα. Τραπέζι μεταλλικό με μαύρο σκελετό και γυαλί. Το αγόρι φορούσε βερμούδα και αθλητικά. Τα μαλλιά του αχτένιστα και έδειχνε να βαριέται… κρατούσε συνεχώς με το χέρι του το μάγουλό του. Η ηλικιωμένη φορούσε μπεζ ρούχα. Δεν της πήγαιναν και ήταν πολύ γεροντίστικα. Εγώ θα την έντυνα αλλιώς. Ο τοίχος πίσω σου πετρόλ με κόκκινες φαρδιές γραμμές. Και σκοτάδι. Λιγοστό απροσδιόριστης προέλευσης φως. Ούτε λάμπες, ούτε τίποτα. Ούτε και ταβάνι. Ουρανός μαύρος όπως πρέπει. Μακρηγορώ από πλεονεκτική θέση… Εγώ είδα το όνειρο, εγώ ξέρω το τέλος και στο σερβίρω αργά γιατί το θέλω πάλι.

Έδειχνες ανυπόμονος και δεν έτρωγες το φαγητό σου. Εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι έχεις και κάνεις σα σπαστικό. Έπαιζα με μια μπούκλα μου, σε κοίταζα και σκεφτόμουν αν ήσουν από μικρό έτσι υπερκινητικό και απροσάρμοστο στα τραπέζια. Κάθε τόσο ξεφυσούσες. Ώρα μετά είπες στην ηλικιωμένη να πάρει το αγόρι και να το πάει για ύπνο. Εκεί κατάλαβα ότι κάτι πάει περίφημα καλά με τις προθέσεις σου για το άτομό μου. Χαμογέλασα και σε κοίταξα. «Σε θέλω», μου ψιθύρισες. Έκανα την αδιάφορη. Η ηλικιωμένη δεν έπαιρνε για ώρα το αγόρι και εσύ έδειχνες νευρικός και θυμωμένος. Μέσα στον ύπνο μου έζησα την αγωνία. Φύγε καλή μου γυναίκα!

Έφυγε… Ήρθες και κάθισες δίπλα μου στη θέση του αγοριού. Λιγότερο νευρικός, περισσότερο ανυπόμονος. Ούτε ξέρω πόση ώρα με φιλούσες. Φιλί διαρκείας απ’ αυτά τα πρώτα των εφήβων που πειραματίζονται και δεν το χορταίνουν. Έχεις ωραία γεύση. Έχεις ωραία ζέστη. Ξύπνησα με ταχυπαλμία και χείλη μουδιασμένα. Ακόμα νιώθω τα μαλλιά σου στα βλέφαρά μου. Αχ, κάνε κάτι να κοιμηθώ και να δω τη συνέχεια…

Λίζα