Athens Voices: «Μαμά, τα λουλούδια ξεπουπουλιαστήκανε»

«Εγώ στον Λάνθιμο πάντα αφήνομαι».
(Γυναίκα που μόλις παρακολούθησε τις «Ιστορίες καλοσύνης» του Γ. Λάνθιμου στη δημοσιογραφική προβολή. Κινηματογράφος Άστορ, Τρίτη μεσημέρι)

Βλαχοτρέντι νεαρός σε μεσόκοπη κυρία:
«Συγγνώμη, πού είναι το Κολωνάκι;»
(Πατριάρχου Ιωακείμ, απέναντι από το Έμπασι, Κολωνάκι. Τετάρτη μεσημέρι)

Παρέα τρεις ηλικιωμένες κυρίες και ένας φανταχτερός κύριος, συνομήλικός τους, κάθονται σε τραπέζι σε σουβλατζίδικο. Όταν σηκώνεται η μία για να τους βγάλει φωτογραφία, ο κύριος αναφωνεί:
«Αχ, μη μας βγάλεις εσύ φωτογραφία! Σου έχω πει να αλλάξεις κινητό. Αυτό μας βγάζει σαν πεθαμένους».
(Βριλήσσια, Σάββατο βράδυ)

«Τα μεγαλύτερα καθίκια είναι οι λαϊκατζήδες. Όσο πιο μεγάλος είναι ο πάγκος, τόσο πιο μεγάλο καθίκι είναι».
(Κυρίες συζητούν στη λαϊκή της Καλλιδρομίου, Σάββατο μεσημέρι)

«Να βρω έναν ωραίο γκόμενο να τις παρατήσω όλες αυτές τις κομπλεξικές, βαρέθηκα, άι σιχτίρ».
(Αγόρια συζητούν έξω από το Big, Βοτανικός, Σάββατο βράδυ)

Λυκόβρυση, Κυριακή πρωί, σε cafe. Στο τραπέζι υπάρχει βάζο με λουλούδια, πολλά από τα πέταλα των οποίων έχουν πέσει. Πεντάχρονη μικρή λέει στη μαμά της:
«Μαμά, τα λουλούδια ξεπουπουλιαστήκανε».