Το στόμα στο στόμα του

Στο ταμείο του super market, η Λίζα πίσω, εκείνος μπροστά. Κάθε λίγο γύριζε και την κοίταζε. Εκείνη χάζευε ειδήσεις στο κινητό. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά τους πάνω στην οθόνη του κινητού της, του χαμογέλασε και του είπε «Κανονικά θα έπρεπε να μου παραχωρήσετε τη σειρά σας», για να τον κάνει να απαντήσει «Σας θέλω πίσω μου»…

Εντάξει η απάντησή του δεν ήταν κάτι. Μα κι απ’ την άλλη ήταν πολύ νωρίς για να αποφασίσει η Λίζα τι περίπτωση ήταν ο τύπος με το υπερφορτωμένο καρότσι μπροστά της. Όταν εκείνος μάζεψε τα πράγματά του, κοντοστάθηκε και την κοίταζε. «Σας λείπει κάτι;», τον ρώτησε. «Το τηλέφωνό σας», της απάντησε. Τότε η Λίζα έβγαλε απ’ την τσέπη ένα λευκό χαρτάκι και του το έκλεισε μέσα στην παλάμη του. Εκείνος έκπληκτος και εμφανώς ενθουσιασμένος της είπε «Τόσο έτοιμη;» Αυτή πυροσβεστικά αποκρίθηκε «Έτυχε. Το ίδιο θα έκανα με οποιονδήποτε…».

Προχώρησε προς την έξοδο του καταστήματος ευτυχής και σίγουρη πως οι ταμίες που είδαν την ευκολία στη συναλλαγή της με τον άγνωστο θα υποθέτουν για το άτομό της τα ύστερα. Μα πιο σίγουρη πως την επόμενη κιόλας μέρα η… λίστα με τα ψώνια που μόλις είχε παραδώσει στον άγνωστο που πήγαινε γυρεύοντας, θα ήταν έξω απ’ την πόρτα της σωστή στις ποσότητες και στην ώρα της.

«Αλάτι, αλάτι, αλάτι και… αλάτι» για τα αλμυρά σχεδόν λυσσασμένα φιλιά που θα άλλαζαν.