Η επίδραση που είχαν πάνω μου οι 27 ιστορίες της «Εξαπάτησης» (εκδ. mamaya) της Φαίης Κοκκινοπούλου μόνο με την επίδραση που έχει ένα δροσερό αεράκι στο ιδρωμένο πρόσωπο ή ένα ποτήρι κρύο νερό στο διψασμένο στόμα μπορεί να συγκριθεί.
Βλέμμα συνοφρυωμένο είχα σαν το άνοιγα, χαμόγελο καρφιτσωμένο σαν τέλειωσα. Δεν έχουν τίποτα το επιτηδευμένο αυτές οι ιστορίες, κι αν δείχνουν εύκολες γιατί είναι μια σταλιά, καθόλου δεν είναι – τουναντίον, καθώς καταπιάνονται με θέματα πολλές φορές σκληρά (μοναξιά, ακυρωμένες ζωές, διαψεύσεις…).
Φανερώνουν συγγραφέα με ανοιχτό βλέμμα και καρδιά, παρατηρήτρια ζωής και ανθρώπων, με γνώσεις ψυχολόγου που έχει πληγώσει όμως τα γόνατα στους δρόμους. Με χιούμορ λεπτό που θα ταίριαζε σε Αγγλίδα πυργοδέσποινα και όχι σε Ελληνίδα του άστεως, η Κοκκινοπούλου δίνει αξία στη λέξη ανατροπή και επιφυλάσσει σε κάθε ιστορία και μια έκπληξη-σχόλιο νυστέρι. Όπως έκπληξη είναι και οι συνοδευτικές των κειμένων, ζωγραφιές της. Να τις χαζεύεις και να τις χαίρεσαι κι αυτές. Για να μην όμως περιαυτολογώ, χωρίς την άδειά της θα μεταφέρω εδώ μια μικρή ιστορία για να καταλάβετε ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Το πώς με την καθόλου εκβιασμένη ανατροπή της ιστορίας μας αφήνει να αποτιμήσουμε ένα συζυγικό βίο...
Η εξαπάτηση
Εκείνη τη φορά παραλίγο να τον πιάσει στα πράσα. Αλλά δεν τον έπιασε. Ικανοποιημένος από τον εαυτό του, της έκανε δώρο μια ολόχρυση αλυσίδα. Ο γάμος τους κάποτε διαλύθηκε, η αλυσίδα όμως έμεινε να στολίζει τον πανέμορφο και πολύπαθο λαιμό της. Τη φυλούσε σε ένα βελούδινο κουτί, απ’ όπου και την έβγαλε με συγκίνηση κι αγάπη για να τη χαρίσει στη νύφη της. Το κόσμημα είχε μια καλή ζωή στο λαιμό της νύφης κι από κει πέρασε, όπως ήταν φυσικό, στην εγγονή.
Το έμπειρο επαγγελματικό μάτι ενός γνωστού αποκάλυψε το αδιανόητο. “Δεν θέλω να σας πικράνω, αλλά η αλυσίδα αυτή είναι… ψεύτικη! Ή ο πωλητής εξαπάτησε τον παππού σας ή ο παππούς εξαπάτησε τη γιαγιά σας. Εσείς τι πιστεύετε;
Σαν το έκλεισα βρήκα το τηλέφωνό της μήπως βρισκόμασταν από κοντά και μου έλυνε την απορία τι σόι άνθρωπος είναι αυτός που έγραψε αυτό το βιβλίο, μα θα ’φευγε στο χωριό και αντ’ αυτού έστειλε στην εφημερίδα δυο λόγια για το «πώς» του βιβλίου...
«Λένε πολλοί για το ζωγράφο Ζουάν Μιρό: “Ζωγραφίζει σαν παιδί αλλά γεννήθηκε παππούς”. Μου αρέσει αυτή η αντίθεση στην τέχνη. Και στη ζωή μού αρέσει όταν συμβαίνει. Μου αρέσει η συμπύκνωση και η λιτότητα χωρίς όμως να χάνεται το συναίσθημα, η έκπληξη και η χαρά του παιχνιδιού. Δυο από τις ιστορίες που περιέχονται στο βιβλίο, “Το παιχνίδι” και “Ο μικρός”, βασίζονται σε αληθινά γεγονότα, επειδή όμως δεν πρόκειται για ρεπορτάζ τους έδωσα το νόημα που εγώ επιθυμούσα. Χωρίς διάθεση καταγγελίας αλλά έχοντας βαρεθεί τα στερεότυπα για ανθρώπους και κοινωνικές ομάδες έγραψα τη “Γυναίκα της διπλανής πόρτας” και την “Κοκκινομάλλα”. Κάπως έτσι ξεπήδησαν μία-μία οι ιστορίες...
»Το εξώφυλλο είναι φωτογραφία ενός πίνακα-κολάζ που είχα κάνει σε ανύποπτο χρόνο. Φατσούλες που μοιάζουν χαρούμενες, λίγο περίεργες, λίγο τρομαχτικές, φτιαγμένες από υλικά που προορίζονταν για τα σκουπίδια. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μέσα σε αυτόν τον πίνακα και χωρίς να το έχω συνειδητοποιήσει, είχα βάλει τις βάσεις για να γράψω την “Εξαπάτηση”.
»Μέσα από το σπίτι μου, την οθόνη του υπολογιστή και τους καμβάδες, έκανα το μακρύτερο ταξίδι μου. Κι ήταν ωραία».
Μια προσωπική συζήτηση μακριά από την επικαιρότητα για το οικονομικό-πολιτικό σκηνικό της μεταπολεμικής Ελλάδας και το αύριο της χώρας. Αφορμή το νέο του βιβλίο, «Ελλάδα 1953-2024 - Χρόνος και Πολιτική Οικονομία».
Οι σέκτες, οι αιρέσεις, οι απόκρυφες ομάδες ασκούν πάντα μια γοητεία στην ανθρώπινη φύση. Είναι το μυστήριο πίσω από την κλειστή πόρτα. Το απαγορευμένο.
13°
