Στέλλα Κολυβοπούλου: Το ημερολόγιο μιας εγκυμονούσας μια βιωματική αφήγηση

Το βιβλίο μου «Το ημερολόγιο μιας εγκυμονούσας - Μια βιωματική αφήγηση» (Εκδ. Επέκεινα) ξεκίνησα να το γράφω με πολύ χαρά. Δεν είναι ένα απλό ημερολόγιο, έχει όλες τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα όνειρα, τις εσωτερικές μου συγκρούσεις. Αυτό το ημερολόγιο έχει όλη τη διαδικασία της εξωσωματικής, την απώλεια που βίωνα για τα δικά μου ωάρια, την απόφαση που πήραμε τελικά, μετά από αποτυχημένες απόπειρες, να χρησιμοποιήσουμε ωάρια από δότρια, αλλά και το πένθος που ήρθε πολύ αργότερα για ένα από τα δύο μου μωρά. Αυτό το βιωματικό ημερολόγιο έχει γραφτεί μέσα από την οπτική της μέλλουσας μαμάς αλλά και από την ψυχαναλυτική-ψυχοθεραπευτική μου ταυτότητα.

Θεωρώ ότι αν δεν ήμουν στον χώρο της ψυχανάλυσης, αν δεν είχα κάνει τόσα χρόνια προσωπική ανάλυση, ίσως να βίωνα πολύ πιο οδυνηρά αυτές τις εμπειρίες. Πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο μπορεί να γίνει η φωνή γυναικών που πενθούν για τα δικά τους ωάρια, αλλά και ανδρών με υπογονιμότητα που ντρέπονται να μιλήσουν ανοιχτά, καθώς φοβούνται ότι θα τους στερήσουν το δικαίωμα να αισθάνονται ισότιμοι γονείς. Θα μπορούσαμε να πούμε συνεπώς, ότι αυτό το βιβλίο είναι ένα άνοιγμα προς την κοινωνία.

Είναι όμως και σημείο αναφοράς για εμένα, να γυρνάω εκεί, αλλά είναι και μία παρακαταθήκη για το παιδί μου, να έχει τη δική του ιστορία γραμμένη εκεί. Ήθελα να γνωρίζει ότι εγώ είμαι η μαμά του, ότι το δικό μου σώμα έγινε η γη που το κυοφόρησε, που του έδινε πνοή και τροφή για να μεγαλώσει και να βγει σε αυτόν τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή ο γιος μου είναι τριών χρονών και γνωρίζει ήδη την ιστορία του.

Δεν ήταν εύκολο πάντα να γράψω. Πολλές φορές δεν ήθελα να δω κατάματα τον ψυχικό μου κόσμο. Όμως παρέμεινα μπροστά στο χαρτί καταθέτοντας τα δάκρυα και τον πόνο μου. Άφησα τον εαυτό μου να αισθανθεί, να χαρεί και να πενθήσει ταυτόχρονα, έζησα την εμπειρία της μητρότητας και αποφάσισα να μοιραστώ με όλους την αλήθεια και την ιστορία μου. Θα κλείσω με τα λόγια του παιδιάτρου και ψυχαναλυτή D.W. Winnicott «Η ελευθερία δεν βρίσκεται στην απουσία δεσμών, αλλά στην ικανότητα να ζούμε μέσα σε αυτούς».