Βίβιαν Στεργίου: «Γράφω στο σπίτι, μαζί με τον σκύλο μου»

Γράφω στο σπίτι, μαζί με τον σκύλο μου. Μου αρκεί ένα ήσυχο δωμάτιο με κλιματισμό/θέρμανση και πολύ φως. Κανείς δεν μ’ ενοχλεί στο δωμάτιό μου, δεν μου απευθύνουν τον λόγο. Ακούγεται, φυσικά, το ραδιόφωνο. Γράφω και, κυρίως, διαβάζω με μουσική από το ραδιόφωνο ή το YouΤube.

Η σιωπή που διακόπτεται μόνο από επιλεγμένες εκπομπές και η μυρωδιά του ζεστού καφέ, χειμώνα-καλοκαίρι, αυτά πλέκουν την τελετουργία μου. Κατά τ’ άλλα δεν με νοιάζει καθόλου ο χώρος μου, η αισθητική, τίποτα. Κυρίως μ’ ενδιαφέρει να μη μου μιλάνε και να μη με διακόπτουν. Κοιτάζω τοίχο για να μην αφαιρούμαι. Βάζω το κινητό σε συρτάρι.

Στη φωτογραφία φαίνονται μόνο βιβλία και εφημερίδες. Έχω φετίχ με το τυπωμένο χαρτί. Έβγαλα φωτογραφία τα βιβλία, γιατί αν πας ν’ αφοσιωθείς στο γράψιμο χωρίς συστηματικό διάβασμα, δεν θα κάνεις σοβαρή δουλειά – όλοι το ξέρουν αυτό. 

Μπορώ να γράψω όπου να ’ναι. Σ’ ένα καφέ αεροδρομίου, στο τρένο. Και να διαβάσω παντού μπορώ, κι ας είναι πολύ ποζέρικο π.χ. να διαβάζεις στο κομμωτήριο. Κανονικά, όμως, έχω τη ρουτίνα μου. Ξυπνάω, παίρνω λίγο αέρα στο μπαλκόνι, ανοίγω λάπτοπ, κάνω καφέ και πιάνω κατευθείαν το γράψιμο. Τη σιωπή διακόπτει μόνο το ραδιόφωνο και τίποτα καναρίνια. Δευτέρα με Πέμπτη κάνω αυτό. Παρασκευή με Κυριακή διαβάζω. 

Γράφω μόνο στον υπολογιστή ή το κινητό. Οι συνήθειές μου είναι ένας συνδυασμός παρατήρησης του τι λειτουργεί και τι όχι (ξέρω, για παράδειγμα, με σιγουριά ότι αγαπώ τα πρωινά και μισώ τη νύχτα), αλλά και μια επιβαλλόμενη συνθήκη λόγω των διαφόρων συνεργασιών – για παράδειγμα, πρέπει να στέλνω κείμενα στην εφημερίδα που δουλεύω το πρωί ή οι πρόβες στο θέατρο είναι βράδυ, άρα το προσωπικό μου διάβασμα πρέπει να ’χει προηγηθεί. 

Κάθε μέρα πάει κάπως έτσι: πρωινή αφύπνιση, καφές, στρώσιμο στο λάπτοπ. Αφού καλά καλά γράψω το κείμενο της εφημερίδας, μετά θα καθίσω να διαβάσω ή θ’ ανοίξω τα προσωπικά μου αρχεία για να δουλέψω το καινούργιο βιβλίο που γράφω και θέλω να είναι έτοιμο ως το ’25. Συνεχίζω έτσι περίπου ως το μεσημέρι, οπότε ξεκινάει η πτώση των δυνάμεων, το απόγευμα ξανασυγκεντρώνομαι και διαβάζω ή βγαίνω για τρέξιμο ή για μπίρες. Υπάρχουν μέρες που δεν γράφω, αλλά καμία χωρίς διάβασμα και σημειώσεις. Μερικές φορές το πρόγραμμα τσουλάει σαν να ’χω φτερά κι άλλες σαν να κουβαλάω βράχο, όμως προσπαθώ να κάνω το ίδιο πάντα, διάβασμα/γράψιμο, για όσο πιο πολλές ώρες γίνεται και όσο πιο σωστά γίνεται. Δεν τα καταφέρνω συνέχεια. Όμως, από μικρή αντλώ απίστευτη ικανοποίηση από τις μέρες καλής συγκέντρωσης. Δεν υπάρχει πιο ωραία αίσθηση απ’ αυτήν: να νιώθεις πως τα ’χεις καταφέρει, έγραψες κάτι που ίσως την παλεύει –τουλάχιστον για τα μέτρα σου, για τις ικανότητές σου–, δεν το ’χει δει κανείς, το έχεις φτιάξει, αλλά το ξέρεις μόνο εσύ και πας βόλτα να πάρεις αέρα και να κινήσεις το σώμα σου, να τρέξεις και να κάνεις διατάσεις, και σκέφτεσαι τι ωραία που ήταν εκεί μέσα, σ’ αυτό που έγραφες, και πως αύριο θα ξυπνήσεις και θα γράψεις κι άλλο ή θα διαβάσεις κι άλλο. Σκέτη ευτυχία!