Στην Αγκαλιά του Πολέμου: Ο Πήτερ Καλλιφίδας επιχειρεί να ρίξει φως στην Ιταλική Κατοχή

Γράφει η Μαρία Παπαγεωργίου

Στο βιβλίο «Στην Αγκαλιά του Πολέμου» ο συγγραφέας Πήτερ Καλλιφίδας με οδηγό την ιστοριοδιφική του φύση επιχειρεί να ρίξει φως στην Ιταλική Κατοχή (1941-1943) –η οποία εσφαλμένα θεωρείται από πολλούς πιο ήπια συγκριτικά με τη Γερμανική–, αλλά και σε σημαίνοντα ιστορικά πρόσωπα, η δράση των οποίων ενδεχομένως να μην είναι γνωστή στο ευρύ αναγνωστικό κοινό. Συγκεκριμένα, στο επίκεντρο συναντάμε τον Έλληνα στρατιωτικό Ιωάννη Τσιγάντε, ο οποίος κατά την περίοδο της Κατοχής ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση στα πλαίσια της οργάνωσης Μίδας 614. Τον Τσιγάντε πλαισιώνουν σπουδαίες για την εποχή προσωπικότητες, όπως για παράδειγμα η Λέλα Καραγιάννη, αλλά και πρωταγωνιστικά στη συγκεκριμένη ιστορία μυθιστορηματικά πρόσωπα, που διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον των αναγνωστών.

Η ιστορία ξεκινά τον Ιανουάριο του 1942 με την περιγραφή της θλιβερής κατάστασης στην Αθήνα της Κατοχής. Ο Στέφανος Γαλανός, φοιτητής Νομικής και τραυματίας του αλβανικού μετώπου, εντάσσεται σε μία από τις σημαντικότερες αντιστασιακές οργανώσεις που δρουν στον αστικό ιστό της Αθήνας, στον «Προμηθέα», και στην πορεία ενεργεί ως σύνδεσμος του Τσιγάντε. Παράλληλα γνωρίζεται και με την Κατερίνα Πιμοντόρι, αδελφή Λοχαγού της Ιταλικής Καραμπινιερίας, η οποία συνοδεύει τον αδερφό της στην Ελλάδα ως μεταφράστρια. Καθώς η δράση του «Προμηθέα» μεγαλώνει και ακροβατεί σε τεντωμένο σκοινί, η αγωνία για την τύχη των πρωταγωνιστών κορυφώνεται ταυτόχρονα με τον έρωτα των δύο νέων.

Οι περιγραφές του κέντρου της πρωτεύουσας, στο οποίο κινούνται, δρουν, αγωνίζονται και ερωτεύονται οι ήρωες, είναι γλαφυρές χωρίς, ωστόσο, να κουράζουν καθώς βρίσκονται σε μία ιδανική ισορροπία με τα γεγονότα.

Επιπλέον, το ιδιαίτερο με το βιβλίο αυτό είναι η ευαισθησία με την οποία έχει πλάσει ο συγγραφέας τους πρωταγωνιστές του, ώστε, ενώ αρχικά φαίνονται άκαμπτοι ως προς τα πολιτικά τους πιστεύω και τη στάση τους απέναντι στον αντίπαλο, μέσα από ένα γαϊτανάκι εξελίξεων φέρνουν στην επιφάνεια μια βαθιά ανθρωπιά που όχι μόνο δε γνωρίζει σύνορα αλλά τελικά γεφυρώνει, αν όχι έθνη, ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων. Ακόμα και ο έρωτας, που ενδεχομένως να φαινόταν παράταιρος σε μια τόσο σκληρή εποχή, βρίσκει τη θέση του μέσα στο ιστορικό σκηνικό με ιδιαίτερη προσοχή και αβρότητα. Από την άλλη, τα ιστορικά πρόσωπα δεν λαμβάνουν απλώς σάρκα και οστά, αλλά κυρίως ψυχή, δίχως να αγιοποιούνται εξαιτίας της πολύτιμης συμβολής τους στον αγώνα, αλλά φανερώνοντας και όλες τους τις αδυναμίες μέσα από τους συχνούς διαλόγους.

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι μέσω ενός «ζωντανού» και βαθιά ανθρώπινου μυθιστορήματος. Άλλωστε έχει αποδειχθεί πως η γνώση αφομοιώνεται καλύτερα όταν αποτελεί επιλογή και όχι καταναγκασμό.