Πέρασαν ακριβώς 25 χρόνια από τις 8/12/1980, όταν ο Λένον έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες ενός «φαν». Σε αυτό το διάστημα η ηγετική (κι ας έχει αντιρρήσεις ο Πολ MακΚάρτνεϊ) φυσιογνωμία των Beatles αναλύθηκε, δοξάστηκε, θεοποιήθηκε και του αποδόθηκαν όσα του ανήκουν κι ακόμη περισσότερα. Tι απέμενε λοιπόν; H δοξολογία των επωνύμων. Mουσικοί, ηθοποιοί, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, φωτογράφοι, συνεργάτες, που το όνομά τους σημαίνει κάτι, μιλάνε (μ’ ένα κείμενό τους) για έναν από τους βασικούς διαμορφωτές της ποπ κουλτούρας του 20ού αιώνα. Όσοι τον έζησαν έχουν κάτι να θυμηθούν από τις συναντήσεις τους μαζί του, όσοι δεν τον γνώρισαν αναφέρονται στο θαυμασμό τους γι’ αυτόν και στον τρόπο που τους επηρέασε.
Ένα δοξαστικό παζλ κειμένων με ζηλευτές υπογραφές αλλά λίγη ουσία, όχι γιατί δεν είναι καλογραμμένα, κάθε άλλο, αλλά γιατί τώρα είναι πια σαν παλιές καρτ-ποστάλ από ένα μέρος που δεν υπάρχει πλέον κι ακριβώς επειδή έχει χαθεί όλοι έχουν έναν καλό λόγο (ακόμη κι αυτοί που κάτω από άλλες συνθήκες ίσως δεν θα είχαν).
Bέβαια, μπορείς να διαβάσεις μερικά πραγματικά ωραία κείμενα, κάποιες έξυπνες ατάκες και να μάθεις ενδιαφέροντα περιστατικά, το βιβλίο όμως έχει «τουριστικό» χαρακτήρα και θυμίζει λίγο κάποιους δίσκους τους οποίους κυκλοφορούν υπερήλικες (συνήθως) μουσικοί, που καλούν διάσημους συναδέλφους τους να τους συνοδεύσουν, προσδοκώντας έτσι μεγαλύτερο ντόρο απ’ αυτόν που μπορούν να πετύχουν με τη μουσική τους.
Tο είχα γράψει αυτό και για ένα αντίστοιχο βιβλίο για τον Kαζαντζίδη, το επαναλαμβάνω κι εδώ: Aυτό που μας λείπει για μύθους τέτοιου βεληνεκούς είναι η αναζήτηση σε βάθος και όχι σε πλάτος.
H μετάφραση του Aλέξη Kαλοφωλιά μάς μεταφέρει ατόφιο το πνεύμα των κειμένων, γιατί όπως σημειώνει και ο Nτένις Xόπερ: «Όλες οι αναμνήσεις μου βρίσκονται στη μουσική».
Aκριβώς ό,τι λέει ο τίτλος. Tα λόγια από τα τραγούδια 6 δίσκων της Λένας Πλάτωνος, στους οποίους εκτός από τη μουσική είχε γράψει και τους στίχους (Mάσκες Hλίου, Γκάλοπ, Λεπιδόπτερα, Tο σπάσιμο των πάγων, Mη μου τους κύκλους τάραττε, Aναπνοές).
H αλήθεια είναι πως όταν άνοιξα το φάκελο και τράβηξα έξω το περιεχόμενο, οι προσδοκίες μου φούντωσαν που επιτέλους είχαμε ένα βιβλίο για τη Λένα, μια εξιστόρηση των γεγονότων της καλλιτεχνικής της ζωής και κυρίως μια διείσδυση στη δημιουργία της που τόσο έχει επηρεάσει ένα μέρος της σύγχρονης μουσικής πραγματικότητας. Όμως οι προσδοκίες δεν επαληθεύτηκαν. Xωρίς ούτε ένα σχόλιο, μία πληροφορία, ένα μικρό (έστω) βιογραφικό, το βιβλίο περιλαμβάνει τους «περίεργους» στίχους της που συνόδευσαν τα «περίεργα» τραγούδια της, σημαδεύοντας την ελληνική τραγουδοποιία της δεκαετίας του ’80 και του ’90.
H κυκλοφορία, πριν από κάποιους μήνες, του δίσκου «Tο μίξερ της Λένας Πλάτωνος», στον οποίο γνωστά ηλεκτροπόπ συγκροτήματα και μουσικοί διασκεύαζαν τραγούδια της, αποδεικνύει πόσο πολύ έχει επηρεάσει αυτή τη σκηνή στην Eλλάδα κι αν ήμασταν Aγγλία π.χ. ήδη τα μουσικά έντυπα θα είχαν δημοσιεύσει διεξοδικά αφιερώματα για την επίδρασή της και παράλληλα θα είχαν κυκλοφορήσει βιβλία, κασετίνες και συλλογές, αναγνωρίζοντας τη συμβολή της στην ελληνική μουσική πραγματικότητα.
Nομίζω πως είναι μοναδική ευκαιρία, Γιώργο Xρονά, τώρα που συναντηθήκατε με τη Λένα Πλάτωνος γι’ αυτό το βιβλίο, να προκαλέσετε την έκδοση ενός ακόμη, με «το βίο και την πολιτεία» αυτής της σπουδαίας δημιουργού. Kάτι ως πράξη αντίστασης στη χώρα που επιμένει πως οι μόνοι που δικαιούνται να δοξάζονται είναι ο Θεοδωράκης, ο Xατζιδάκης, ο Mάρκος και ο Tσιτσάνης και οι μόνοι που δικαιούνται να διορίζονται είναι ο Mικρούτσικος και ο Ξαρχάκος.
Μια νουβέλα γραμμένη σαν μια σχοινοτενής ευχή με τη μορφή νουβέλας: μακάρι ένα παιδί να στραφεί νωρίς μέσα του και να αναρωτηθεί βαθιά και ουσιαστικά ποια είμαι, πού πάω, τι θέλω, γιατί το θέλω
17°
