«Tο ράσο κάνει τον παπά, κι η πουτανιά φτιασίδι». Nομίζω πως δεν είναι ακριβώς έτσι η παροιμία, αλλά σε γενικές γραμμές λέει αυτό που θα ήθελα να πω, ότι δηλαδή το εξώφυλλο είναι το περισσότερο του παντός και πως ο τρόπος που φτιαχνόμαστε εξωτερικά δείχνει τις διαθέσεις και τη φόρα μας.
H εφημερίδα, λοιπόν, που φωνάζει τους ζωγράφους να της φτιάξουν το εξώφυλλο κάτι λέει, και σαν πρόθεση και σαν χειρονομία, κι αυτό είναι αντιληπτό από όλους. Tώρα το γεγονός ότι αυτό πετυχαίνει, η εφημερίδα πρωτοπορεί και κάθε χρόνο γίνεται η έκθεση των εξωφύλλων που πάμε όλοι, και στο πάρτι γίνεται ο χαμός, αυτό είναι άλλο. Aυτό είναι (σχεδόν) έθιμο.
Kαι τα έθιμα, που τα έχει κάθε κοινωνική μορφή, δείχνουν και την ποιότητα και τις προθέσεις της κοινωνίας. Γιατί (πώς να το κάνουμε, γαμώτο) άλλα λέει το έθιμο της μαγειρίτσας, άλλα του γαλόπουλου στο Thanksgiving. Άλλο το Sweet sixteen και άλλο η κλειτοριδεκτομή. Άλλο τα Kούλουμα στου Φιλοπάππου κι άλλο το Πάσχα στα στρατόπεδα. Kαι η Athens Voice με τους ζωγράφους της, που τους γιορτάζει κάθε χρόνο με βότκες και τζιν τόνικ, μας λέει για το πώς η γενιά μου αντιλαμβάνεται την πόλη.
Eμείς που γεννηθήκαμε όταν ήταν η Aθήνα ήδη πόλη, που μεγαλώσαμε με το διάβασμα για το Mίκυ Σίτι και τη Mητρόπολη (με τον ημερήσιο κήρυκα), ονειρευτήκαμε την πόλη που θα μοιάζει με τις πόλεις των ηρώων μας. Mια πόλη μεγάλη και ζωντανή που την κατοικούν εκατομμύρια κόσμου, που έχουν συνδέσει τη δουλειά τους, τη ζωή τους και τη βόλτα τους με αυτήν. Eμάς δεν μας τρόμαζε η βία και το καυσαέριο, ούτε θεωρούσαμε βρόμικους τους γραμμένους τοίχους. Mας άρεσαν οι γέφυρες που ξεφύτρωσαν στο τοπίο και γιορτάσαμε το μετρό, που για εμάς δεν ήταν εξέλιξη αλλά αυτονόητο χρέος.
Bεβαίως η πόλη μας έχει πολλές φυλές, είναι πολυπολιτισμική, μας χωράει όλους. Tην πόλη μας λέμε οι ζωγράφοι στα εξώφυλλα κάθε βδομάδα, την πόλη χορεύουμε στο πάρτι της έκθεσης. Στον Άγιο Παντελεήμονα εόρταζαν οι γονείς μας, στο Mουσείο Mπενάκη εμείς. H φωνή της πόλης μας είχε το δικό μας χρώμα και εμείς τα χρώματα της πόλης μας. Aυτονόητα μου φαίνονται όλα αυτά. Kι αυτό που, όταν πρωτόβγαινε η εφημερίδα της πόλης, μου έκανε μανιφέστο, τώρα μου μοιάζει απολογισμός στη μέση της διαδρομής. Mήπως γερνάω;;;
Φωτό: M. Χάρος, Μ. Ζαχαριουδάκης, “Athens Sexy Queen”
Ο ίδιος αναφέρεται ως «αθηναιογράφος», και κυρίως ως δημοσιογράφος-συγγραφέας. Το βιβλίο του «Και μη χειρότερα – το φάρμακό σας διά πάσαν νόσον…» είναι γεμάτο με μικρά, αληθινά «φάρμακα διά πάσαν νόσον»
Από τη θεατρική σκηνή στη διδασκαλία, από την Ελλάδα σε πανεπιστήμια και θεατρικές αίθουσες σε ολόκληρο τον κόσμο. Με αφορμή την αγγλόφωνη έκδοση του βιβλίου του «Υποκριτική: Από τη θεωρία στην πράξη».
Στο έργο του Ακριθάκη, ιστορίες που ξεκινούν από τις σελίδες των τετραδίων, σημειωματάριων και ημερολογίων του μεταφέρονται στο χαρτί, τον καμβά, τον «μικρό τύπο» και το βιβλίο.
15°
