1. Πώς δημιουργήθηκε η αρχή της ιστορίας; Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα ετερόκλητων –φαινομενικά– ιδεών μέσα στα χρόνια, που όμως εκφράζουν κοινές θεματολογίες, συσσωρευμένες χρόνια μέσα μου. Δεν προέκυψε τόσο από μια συγκεκριμένη ιδέα, όσο από την ανάγκη μου να κραυγάσω κάποιες διαπιστώσεις που μου ’χουν γίνει εμμονή και τις αναβιώνω συνεχώς, είτε ως παρατηρήσεις είτε ως σκέψεις είτε ως πράξεις. Όλα αυτά καθιστούν αυτό το βιβλίο αναπόφευκτο.
2. Πώς αναπαριστάται η πόλη στο βιβλίο σου; Δεν ξέρω να σας πω συγκεκριμένα. Μπορεί η πόλη να είναι μια σκύλα που γουστάρει να ταλαιπωρεί τους ήρωές μου, μπορεί να είναι η εξωτερίκευση ενός εσωτερικού λαβύρινθου στον οποίο επιθυμούν να χάνονται και να ξαναζούν, μπορεί να είναι μια ευρύτερη φυλακή ή μια προστατευτική σκιά...
3. Ποιες είναι οι επιρροές σου; Με επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό η αισθητική, η οποία από μόνη της εσωκλείει άπειρες λέξεις. Αισθητική δεν είναι μόνο ένα graffiti, είναι και ένας ακρωτηριασμένος μετανάστης που προσπαθεί να διασχίσει το δρόμο. Εννοώ την εικόνα ως ερέθισμα. Θεωρώ πως έχω επηρεαστεί βιωματικά, όχι τόσο με την έννοια ότι γράφω αμιγώς αυτοβιογραφικά, πιο πολύ εντάσσω αυτή τη γνώμη στην πεποίθησή μου ότι ο συγγραφέας ή ο κάθε καλλιτέχνης είναι βιωματικός και πέρα από το προσωπικό βίωμα. Όσον αφορά τις άλλες τέχνες, νομίζω πως ό,τι αγαπάμε από την κάθε τέχνη μάς επηρεάζει. Για μένα μπορεί να είναι ένα τραγούδι, μια ταινία, μια καλή θεατρική παράσταση...
4. Πώς θα περιέγραφες το βιβλίο με 7 λέξεις; Ο δέκατος τρίτος μήνας. Τέσσερις ιστορίες απ/εγκλεισμού. Αυτές οι 7 λέξεις είναι επιλεγμένες έτσι ώστε ο καθένας να επιλέξει, αν οι ιστορίες είναι από τον εγκλεισμό ή από το ρήμα «απεγκλωβίζομαι». Να μπει στο φως ή να βγει στο σκοτάδι. Να εκφέρει ως επιθυμεί τον «δέκατο τρίτο μήνα». Ο κάθε αναγνώστης, δηλαδή, έχει το άπλετο περιθώριο να προσωποποιήσει το βιβλίο και να το ερμηνεύσει ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή του.
*Το βιβλίο "Ο δέκατος τρίτος μήνας - Τέσσερις ιστορίες απ/εγκλεισμού" της Μίρκας Στρατικοπούλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός
Μια συζήτηση με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου «Η νέα παγκόσμια τάξη, το δίκαιο της ισχύος» που συνέγραψε με τον καθηγητή και διεθνολόγο Κωνσταντίνο Φίλη
Δεν υπάρχει πιο δραματική πλοκή από το ίδιο το ανθρώπινο είδος. Γεννιέται ατελές, ζει ανάμεσα σε άλλους ατελείς, γερνά και πεθαίνει. Η Στράουτ δεν προσπαθεί να το εξηγήσει ούτε να το παρηγορήσει. Το καταγράφει.
17°
2. Πώς αναπαριστάται η πόλη στο βιβλίο σου; Δεν ξέρω να σας πω συγκεκριμένα. Μπορεί η πόλη να είναι μια σκύλα που γουστάρει να ταλαιπωρεί τους ήρωές μου, μπορεί να είναι η εξωτερίκευση ενός εσωτερικού λαβύρινθου στον οποίο επιθυμούν να χάνονται και να ξαναζούν, μπορεί να είναι μια ευρύτερη φυλακή ή μια προστατευτική σκιά...
