The Book Trial: Ένα βιβλίο, μία δίκη και μια ετυμηγορία
Μια λέσχη βιβλίου που μετατρέπει τη λογοτεχνία σε δίκη χαρακτήρων, προσκαλώντας μας να δούμε τις ιστορίες και τους ανθρώπους μέσα από διαφορετικές οπτικές.
Η λέσχη βιβλίου The Book Trial μετατρέπει την ανάγνωση σε μια διαδραστική λογοτεχνική δίκη
Αν και ασχολούμαι τόσο πολύ με τα βιβλία, αν και διαβάζω τόσο πολύ, αν και τα τελευταία 25 χρόνια το βιβλίο, η λογοτεχνία και το γράψιμο είναι ένα θεμελιώδες κομμάτι της ζωής μου, δεν είχε τύχει ποτέ –και δεν είχα και εγώ επιδιώξει– να γίνω μέλος κάποιας λέσχης βιβλίου.
Το πιο κοντινό σε αυτό ήταν μια μίνι λέσχη που είχαμε δημιουργήσει με μια πολύ καλή μου φίλη –και εκείνη συγγραφέας, και εκείνη βιβλιοφάγος– με την οποία επιλέγαμε εναλλάξ βιβλία και μετά τα συζητούσαμε. Μεταξύ μας. Και αυτό διήρκησε για μερικούς μήνες γιατί μετά, όπως συνήθως, life happened και το mini book club πέρασε στη λήθη.
Την Κυριακή όμως που μας πέρασε, στις 19 Οκτωβρίου 2026, έγινα μέλος για πρώτη φορά σε μια πολύ ιδιαίτερη, πολύ πρωτότυπη, και άκρως διασκεδαστική λέσχη βιβλίου με το όνομα The Book Trial, την οποία οργανώνει και συντονίζει η ιδιοκτήτρια του Πολυχώρου Κίγκο, Μαριάννα. Δεν βρέθηκα εκεί τυχαία μια μέρα, αλλά ούτε το ανακάλυψα στα σόσιαλ.
Εδώ και περίπου έναν χρόνο έχω δημιουργήσει ένα προφίλ στο Instagram στο οποίο αναρτώ βίντεο όπου κάνω κριτικές βιβλίων και μιλάω για βιβλία γενικότερα. Εκεί, λοιπόν, λίγους μήνες πριν με προσέγγισε μια κοπέλα με αφορμή ένα βίντεο και ξεκινήσαμε να μιλάμε για βιβλία, αρχικά για αυτό για το οποίο είχα μιλήσει και μετά για βιβλία που είχαμε διαβάσει ή θέλαμε να διαβάσουμε. Κάποια στιγμή μού μίλησε και για τη λέσχη βιβλίου και με ρώτησε αν θα ήθελα να λάβω μέρος.
Λίγο καιρό μετά αποφασίσαμε να βρεθούμε από κοντά κι έτσι συνάντησα την ίδια αλλά και τη Μαριάννα στο Κίγκο για καφέ και κουβέντα. Δυόμιση ώρες μιλούσαμε ασταμάτητα για βιβλία –ό,τι είχε διαβάσει η καθεμία– και αναλύαμε, προτείναμε και ανταλλάσσαμε απόψεις και εντυπώσεις. Έφυγα με ένα τεράστιο χαμόγελο και, ενώ η πρώτη συνάντηση της λέσχης ήταν ένα μήνα μετά, ανυπομονούσα ήδη.
Η ιδέα πίσω από αυτή τη λέσχη ήταν αυτό που με τράβηξε περισσότερο. Διαβάζουμε ένα βιβλίο με έναν άκρως αμφιλεγόμενο κεντρικό χαρακτήρα –εν προκειμένω το βιβλίο «Δικιά σου για πάντα» της Κλαούδια Πινιέρο– και όταν μαζευόμαστε «δικάζουμε» τον εν λόγω χαρακτήρα. Η συντονίστρια μάς χωρίζει τυχαία σε τέσσερις ομάδες: υπεράσπιση, κατηγορούσα αρχή, ένορκοι, και ένας συμμετέχον που είναι ο κατηγορούμενος. Όλως τυχαίως, η κατηγορούμενη την Κυριακή ήμουν εγώ.
Φτάνοντας ξεκίνησα να μιλάω με τη Μαριάννα, η οποία με ρώτησε πώς μου φάνηκε το βιβλίο. Της είπα ότι ναι μεν μου άρεσε το βιβλίο, αλλά και το πόσο πολύ αντιπάθησα την Ινές –την πρωταγωνίστρια– και πόσο απεχθής και απαίσιος άνθρωπος μού φάνηκε. Γελώντας μού είπε «θα ‘θελα πραγματικά απόψε να σου πέσει ο ρόλος της Ινές». Μαντέψτε. Το χαρτάκι που τράβηξα είχε επάνω το όνομά της. Το δυσκολότερο, δε, ήταν ότι στο τέλος έπρεπε να μιλήσω για λίγα λεπτά για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου μπροστά στους ενόρκους.
Αφού χωριστήκαμε σε ομάδες, η Μαριάννα μάς μοίρασε ένα χαρτί στο οποίο έγραφε τι έπρεπε να κάνουμε και ποιες ήταν οι κατηγορίες τις οποίες έπρεπε να αναλύσουμε. Μας έδωσε λίγο χρόνο προετοιμασίας για την κάθε κατηγορία και μετά ξεκινούσε από την εκάστοτε πλευρά, είτε η προσπάθεια προς υπεράσπιση είτε αυτή για καταδίκη.
Και εδώ ξεκινάει το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της βραδιάς. Μπαίνοντας στην όμορφα διακοσμημένη αίθουσα, είχα κάποιες πεποιθήσεις, σκέψεις, απόψεις, και δικές μου ετυμηγορίες όσον αφορά την Ινές, τις πράξεις της, το κίνητρο και σκεπτικό πίσω από αυτές. Το βιβλίο το είχα τελειώσει δύο εβδομάδες πριν και έτσι είχα χρόνο να τα σκεφτώ όλα και να τα αναμοχλεύσω στο μυαλό μου.
Μέχρι το τέλος όμως της βραδιάς, και αφού είχα κάτσει δυόμιση ώρες με τις «δικηγόρους» μου δίπλα, οι οποίες έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να με υπερασπιστούν –όλες είχαμε πάρει τον ρόλο μας πολύ σοβαρά– βγήκα από αυτή τη δίκη σοφότερη, πιο διαλλακτική, με λίγη περισσότερη ενσυναίσθηση για την Ινές (ένα χαρακτηριστικό το οποίο η ίδια η Ινές δυστυχώς δεν διέθετε καθόλου).
Δεν είχα αλλάξει άποψη καθώς όλα όσα έκανε η πρωταγωνίστριά μας ήταν απεχθή, και εντέλει κρίθηκε/α ένοχη από όλους και για τις τρεις κατηγορίες. Ωστόσο, οι διαφορετικές οπτικές που εξέφρασε τόσο η υπεράσπιση όσο και εγώ στο τέλος, ήρθαν να ρίξουν φως σε μικρές, κρυφές, σκοτεινές πτυχές ενός ανθρώπου τον οποίο ναι μεν θα καταδικάσεις –διότι οι πράξεις έχουν συνέπειες– αλλά, ενώ δεν χρειάζεται να συγχωρήσεις, οφείλεις σε έναν βαθμό να καταλάβεις. Να αντιληφθείς καλύτερα το πώς και το γιατί.
Το επόμενό μας βιβλίο είναι το «Yellowface» της Ρ.Φ. Κουάνγκ, το οποίο ανυπομονώ να διαβάσω. Κυρίως, όμως, ανυπομονώ να ξαναβρεθώ εκεί, είτε με τους ίδιους ανθρώπους είτε με καινούργιους. Να σκεφτώ ξανά αλλιώς. Να βγω για λίγο από τον εαυτό μου και να βρεθώ στη θέση ενός άλλου, όχι όμοιού μου, και να τον καταλάβω· έστω λίγο. Αυτό ακριβώς που προσφέρει απλόχερα η λογοτεχνία.
Απήλαυσα την κουβέντα, τις γνωριμίες, τους ανθρώπους αυτούς γύρω μου, τη διαδικασία, και την αίσθηση που αναδύθηκε από την κουβέντα μας: ότι μπορείς να είσαι δίκαιος αλλά να παραμείνεις άνθρωπος.
Μια λέσχη βιβλίου που μετατρέπει τη λογοτεχνία σε δίκη χαρακτήρων, προσκαλώντας μας να δούμε τις ιστορίες και τους ανθρώπους μέσα από διαφορετικές οπτικές.
Η αγαπημένη σταρ του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου μέσα από τις αναμνήσεις του αδελφού της, που έζησε από κοντά τις πιο προσωπικές και σημαντικές στιγμές της ζωής της
Ο συγγραφέας του «Λίνε» και podcaster της ATHENS VOICE μιλά για τα παιδιά, τα «πρέπει» που μαθαίνουμε από μικροί κι εκείνες τις μικρές «καμπύλες» που μας βοηθούν να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε.
22°
