Η αρχική μου έλξη –εκτός από την παρουσία του ίδιου του ποιητή– έχει να κάνει με τη “Μαύρη θάλασσα”. Η Μαύρη θάλασσα είναι μέρος και της δικής μου ιστορίας, γιατί ο πατέρας μου είναι από τα Δαρδανέλια, το Τσανάκ Καλέ. Είναι το ανατολίτικο μέρος του εαυτού μου. Διαβάζοντας στίχους του βγαίνουν από το υποσυνείδητό μου διάφορες εικόνες. Για παράδειγμα στο ποίημα «Η ιερεμειάδα του Αριστοτέλη» οι στίχοι «“Υπήρχε πρόβλημα κι από τις δύο μεριές”/ είπε και σήκωσε το φρύδι του./ “Μερικοί θέλουν ν’ ακούν τη χώρα τους να δοξάζεται/ σαν να μην κόστισε τίποτα ο ήχος της σάλπιγγας. …. “Κεφάλια έπεφταν, η Σμύρνη καιγόταν, ενώ οι ξένοι/χάζευαν πάνω στα πολεμικά, χωράτευαν/ και παράγγελναν το φαγητό τους…”» πολύ με συγκινούν. Οι περισσότεροι στίχοι εκφράζουν το δράμα της μικρασιατικής καταστροφής και ο Στέφανος δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει ακόμη και τη γλώσσα της πόρνης, που είναι λίγο ξετσίπωτη, για να εκφράσει τον πόνο.
Τα ποιήματα μιλούν για τόσο σοβαρά πράγματα, όπως το να πολεμάς για μια ιδέα και να καταλαβαίνεις πως αυτοί που οδηγούσαν στο τέλος προδίδουν... τον πόνο που μπορεί να νιώθουν ακόμα και αυτοί που επιτίθενται… Δεν είναι φοβεροί στίχοι όπως… «η ιστορία χρειάζεται ένα στόμα για να κρατήσει/ τη δύναμή της», «όπου ο θάνατός μας σαν γάμος ήταν από προξενιό», «ο ουρανός ένας επίδεσμος κηλίδες μνήμης», «Θέλεις να μάθεις τι διδάσκει η Ιστορία;/ Κάθε αυλάκι στον κάμπο ένας τάφος ανοιχτός». «Ο πόνος επιστρέφει όταν ο ορίζοντας κλείνει», πόσο σωστό είναι αυτό!
Τα ποιήματα του Στέφανου είναι ένας μοναδικός συνδυασμός ιστορικών γεγονότων, γεωγραφίας και αφηρημένων εννοιών. Και σ’ αυτόν οι αφηρημένες έννοιες γεννιούνται μέσα από μια συγκεκριμένη πραγματικότητα. Είναι σπάνια αυτή η μείξη και η αξία της είναι μεγάλη, όταν γίνεται με φυσικότητα. Κι εδώ αυτή η φυσικότητα υπάρχει.
Info: Το βιβλίο θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα 26/10 (19.30) στο Polis Art Café. Θα μιλήσουν η Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ και η ποιήτρια A. E. Stallings. Ο γενικός γραμματέας του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ποντιακού Ελληνισμού (ΠΑ.Σ.Π.Ε.) Μπάμπης Αποστολίδης θα προλογίσει την εκδήλωση κάνοντας μια σύντομη αναφορά στον ποντιακό ελληνισμό. Πεσμαζόγλου 5 (Αίθριο Στοάς Βιβλίου), Αθήνα
Ντιπ τίποτα δεν μου έμαθαν οι έρωτες, εμένα προσωπικά – αλλά στη Δήμητρα Ζάφειρα έμαθαν διάφορα πράγματα, τα οποία μοιράζεται μαζί μας με το χρήσιμο, τελικά, βιβλίο της.
Με το μυθιστόρημα «Η Βιβλιοθήκη των Ανήσυχων Κόσμων» συμμετέχει ενεργά στη συζήτηση για τα οφέλη και τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης και προσφέρει άφθονο υλικό για σκέψη
Ο πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής μιλάει με αφορμή την επανακυκλοφορία του βιβλίου του «Η πόρτα – Una comedia humana» από τις εκδόσεις Βακχικόν
17°
