Αν(τ)οχή: Η ιστορία μιας γυναίκας που αντέχει σχεδόν τα πάντα. Μέχρι που δεν αντέχει άλλο.

Το μυθιστόρημα «Αν(τ)οχή» βασίζεται σε αληθινή ιστορία, η ηρωίδα του ζει ακόμα, όπως και πολλές άλλες γυναίκες σαν κι αυτήν: η Λένη παντρεύεται στα Σίξτυς ή μάλλον την παντρεύουν χωρίς να το καταλάβει καλά-καλά, με τον «άρχοντα» του χωριού κάπου στην κεντρική Ελλάδα. Μόνο που ο άρχοντας είναι κακοποιητής, απάνθρωπος και κακός μέχρι αηδίας – διαβάζοντας το βιβλίο γίνεσαι έξαλλη, θα ‘θελες να τον είχες μπροστά σου… ή, σε δεύτερη σκέψη, ευγνωμονείς την τύχη σου που δεν τον βρήκες ποτέ μπροστά σου, αν δεν τον έχεις βρει, αυτόν ή κάποιον ανάλογο. Θα πείτε, οι αφηγήσεις κακοποίησης είναι πολλές πια, κι ακόμα κι αν είναι μυθιστορηματικές, βασίζονται σε αληθινές ιστορίες, σε πραγματικές γυναίκες που τα έζησαν αυτά τα οποία περιγράφουμε. (Το πρώτο πληθυντικό είναι επειδή και το δικό μου πρόσφατο μυθιστόρημα, «Πεθαίνω για σένα», έχει ως θέμα την κακοποίηση και την ενδοοικογενειακή βία). Τι παραπάνω έχει να προσφέρει άλλο ένα βιβλίο με μια ανθεκτική, ηρωική ηρωίδα που περνάει δια πυρός και σιδήρου;

Είναι λίγο βαρετό αυτό με τις ρητορικές ερωτήσεις οπότε το σταματάω: το «Αν(τ)οχή» της Ελευθερίας Τίγκα είναι η στρέητ, απλή περιγραφή της ζωής της Λένης και της οικογένειάς της, από την μέρα του γάμου της με τον Βασίλη μέχρι το τέλος του – ενώ η ηρωίδα του βιβλίου είναι η Λένη, στο φινάλε την αφήνουμε να ζει και θάβουμε τον Βασίλη: ας μην το δει κανείς σαν σπόιλερ, από την αρχή η αναγνώστρια εύχεται να πέσει ξερός επιτέλους αυτός ο φριχτός Βασίλης… Αλλά οι κακοποιητές δυστυχώς ζούνε πολλά χρόνια, σπέρνοντας την καταστροφή σε συγγενείς και φίλους, κυρίως στην οικογένειά τους, που από ένα σημείο κι ύστερα δεν θέλει να τους δει ούτε ζωγραφιστούς. «Μα πώς είναι δυνατόν ένας πατέρας να απαρνιέται το παιδί του;» αναρωτιέται η Λένη σε κάποια φάση, και στα 60s αυτό ήταν πολύ συνηθισμένο, ο πάτερ φαμίλιας αν δεν συμφωνούσε με τις επιλογές του παιδιού του, του έκοβε την καλημέρα, και την χρηματοδότηση. Δυστυχώς αυτό συμβαίνει μέχρι σήμερα, λες και δεν πέρασαν 60 χρόνια (εξέλιξης, υποθέταμε…), όπως συμβαίνουν όλα όσα ζει η Λένη, απλώς σε άλλο μπακ-γκράουντ και όχι στο ολοζώντανο, γραφικό χωριό Καρυδίτσα έξω από τα Τρίκαλα.

Συνολικά η Τίγκα αφηγείται την ιστορία σαν να είναι σημερινή, κι αυτό είναι που την κάνει τόσο ανατριχιαστική – και παράλληλα, τόσο διαβαστερή: δεν μπορείς να το αφήσεις το βιβλίο πριν φτάσεις στο τέλος. Πρόκειται πράγματι για μεγάλο κατόρθωμα της συγγραφέως, όταν μάλιστα η αφήγηση απλώνεται αβίαστα σαν να γράφτηκε από μόνη της, σε ένα μυθιστόρημα με θέμα την απλή, κανονική αλλά τόσο συνταρακτική κακοποίηση.