Η Αργυρώ Χιώτη μιλάει για το «Αναψυκτήριο» που παρουσιάζει στην Πειραιώς 260
Η Αργυρώ Χιώτη μιλά για τη νέα παράστασή της που συμμετέχει στην πλατφόρμα grape-Greek Agora of Performance του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου.
«Το Αναψυκτήριο, όπως λέει το όνομά του, είναι ένας τόπος όπου συγκεντρώνονται οι ψυχές –ζωντανές, νεκρές, δεν έχει τόση σημασία– για να ξεδιψάσουν. Ένας τόπος ευχάριστος στον οποίο το νερό παίζει σημαντικό ρόλο. Όσοι φτάνουν εκεί πρέπει να ακολουθήσουν τους κανόνες με βάση τους οποίους λειτουργεί, τραγουδούν συχνά για λουλούδια και φυτά, καλούνται να κάνουν τον μικρό απολογισμό της ζωής τους, να “πετάξουν όλες τις σκέψεις μακριά”, να βρουν τον χώρο τους και να υπάρξουν μέσα σε αυτόν. Παρακολουθούμε άλλους ανθρώπους να περνούν και γρήγορα να φεύγουν, και άλλους να μένουν για ένα διάστημα και να λύνουν τους λογαριασμούς τους˙ να συγχρωτίζονται με τους υπόλοιπους, να “υποδέχονται” εξίσου τα ορατά και τα αόρατα, να παίρνουν τον χρόνο για να ατενίσουν τη ζωή και το νόημά της και να θέτουν το βασικό ερώτημα: μπορούμε να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στους μύθους;
»Στο Αναψυκτήριο υπάρχει χαλίκι, υπάρχει δροσιά, μαγικά κόλπα και πειράγματα, ευχές και ρυθμικά συντονισμένα βήματα. Σαν ένα ξόρκι υπέρ της ζωής, καταθέτει σκέψεις, θρηνητικά τραγούδια, αυτά που είναι να ξεχαστούν και όσα έρχονται στη μνήμη. “Τα κεφάλια μας οι πρωτεύουσες των πόνων μας / έχουνε βυθιστεί κάτω από τα δάκρυα”.
»Δεν πρόκειται ακριβώς για μια ιστορία, είναι περισσότερο ένας κόσμος που χτίζουμε πάνω στη σκηνή μιας ουτοπικής συνύπαρξης, μια ονειροφαντασία, μια διαδικασία για να καθαρίσουμε την ψυχή μας, μια μικρή όαση. Ανοιχτή σε συνειρμούς και πολλαπλές νοηματοδοτήσεις. Ο κόσμος της λογικής είναι όλο και πιο αδιέξοδος, ακατανόητος για εμένα, βίαιος μέσα στην απολυτότητά του. Ανατρέχοντας στις πρώτες σκέψεις που έφεραν την επιθυμία να φτιάξω αυτή την παράσταση παρατηρώ την ανάγκη ενός ανάποδου κόσμου. Τι ορίζει έναν ανάποδο κόσμο; Η οπτική μας; Ο ρυθμός του; Η αντιστροφή της ροής; Είναι αντιστροφή της ροής η επιλογή για μη αντιπαράθεση; Η καλή πρόθεση για έμψυχα και μη όντα; Η αφοβία και το απαραβίαστο του χώρου του καθενός; Η επιστροφή στο σεβασμό της ύπαρξης;».
Γιάννης Τσορτέκης και Έλενα Μαυρίδου αναμετρώνται με ένα έργο για την επιθυμία, την κοινωνική ανισότητα, την έλξη και την καταστροφική δύναμη της εξουσίας.
Με αφορμή την επέτειο των 30 ετών λειτουργίας του θεάτρου, ο ιδρυτής του θυμάται στιγμές του παρελθόντος, μοιράζεται τις σκέψεις του για τον προγραμματισμό και μας μυεί στις εορταστικές δράσεις της χρονιάς
Ο Μαξίμ Σπηλιώτης Γκοντορόζα μεταφέρει στη σκηνή «Το μπάνιο», στήνοντας μια γκροτέσκα παράσταση για την ατομική ευθύνη, την εξουσία και τη διαχρονική φοβία απέναντι στο καινούργιο
Μέσα από τη ματιά των ερμηνευτριών, τα έργα εξερευνούν τα όρια της ανθρώπινης ευαλωτότητας, της ελευθερίας της έκφρασης και της καλλιτεχνικής ταυτότητας.
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Πέτρου Ζούλια, η Λένα Παπαληγούρα, ο Γιάννης Τσορτέκης κι ένας μεγάλος θίασος ζωντανεύουν το έργο του Λέοντος Τολστόι
13°
