«Και μια ορχήστρα θα σου παίζει το φινάλε…»: Τελευταία υπόκλιση στον Γιώργο Μαζωνάκη

Αντισυμβατικός, εκκεντρικός, αληθινός, ντόμπρος. Ένωσε είδη μουσικής αγεφύρωτα. Ο Γιώργος Μαζωνάκης είχε και θα έχει (γιατί τα τραγούδια του θα μείνουν για πάντα) μια φωνή χάρισμα. Κάτι το μοναδικό που κάνει κάθε στίχο, κάθε μελωδία «δικά του».

Για εμάς, τα παιδιά της δεκαετίας των mid 90s, το απόγευμα της Τέταρτης 9 Σεπτεμβρίου ήταν σαν να χάσαμε ένα κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας. Η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη ξύπνησε αμέσως μνήμες από το παρελθόν μας. Για τα αμέτρητα κομμάτια του που τραγουδήσαμε βάζοντας το CD να παίζει, για τις φορές που ντυθήκαμε και τσαλακωθήκαμε για να αντιγράψουμε το video clip από το «Gucci φόρεμα», για τις αμέτρητες φορές που στενοχωρηθήκαμε, απογοητευτήκαμε, ερωτευτήκαμε κι ο «Μαζώ» ήταν εκεί.

Γίνεται να μας συγκλονίζει ο θάνατος ενός καλλιτέχνη που δεν έχουμε γνωρίσει ποτέ, ενός καλλιτέχνη τον οποίο έχουμε δει μόνο από απόσταση και σε βίντεο; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι εύκολη.

Ο «Μαζώ» ήταν πάντα εκεί

Είναι συχνό φαινόμενο οι τραγουδιστές, οι καλλιτέχνες γενικότερα, να μας εκφράζουν με τις ερμηνείες τους. Ταυτιζόμαστε με τους στίχους των τραγουδιών τους σαν να τους βιώνουμε. Ακούγοντας και τραγουδώντας τα κομμάτια τους νιώθουμε ότι υπάρχει κάποιος που μας καταλαβαίνει. Και ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ένας εξ αυτών των καλλιτεχνών.

Δεν μπήκε ποτέ σε καλούπια

«Νιώθω σαν θεός και δυνατός για μια στιγμή», είχε τραγουδήσει στο «Σαν ήμουνα παιδί», κομμάτι που έχει γράψει ο Φοίβος.

Απενεχοποίησε την ελευθερία στην έκφραση, στο ντύσιμο, δεν έμπαινε σε καλούπια και δεν ακολουθούσε τις νόρμες. Αυτό ίσως να ήταν το νόημα που πρέσβευε ο «Μαζώ». Να μη ζεις τη ζωή που θέλουν οι άλλοι για σένα, να μη ζεις τη ζωή για να ικανοποιήσεις τους άλλους. Να είσαι αυτό που είσαι και να τα κάνεις όλα για να είσαι εσύ ευτυχισμένος και να αισθάνεσαι γεμάτος. «Η φιλοσοφία μου όλα να τα ζήσω. Και τη φαντασία μου να την εξάντλησω. Η φιλοσοφία μου όλα να τα κάνω…».

Ο Γιώργος Μαζωνάκης ξεχώρισε και για την τόλμη του, ήταν διαφορετικός. Δεν ακολουθούσε τη μόδα, δημιουργούσε τη δική του. Είχε μια ταυτότητα που είναι δύσκολο να αντιγραφεί. Ήταν ένας και μοναδικός. Σε μια συνέντευξή του στον Σταύρο Θεοδωράκη, όταν τον ρώτησε τι του βρίσκουν οι «κουλτουριάρηδες», εκείνος απάντησε «είναι η αυθεντικότητά μου».

Τα τραγούδια που έγιναν αναμνήσεις

Τραγουδήσαμε, πονέσαμε, ερωτευτήκαμε, βρήκαμε παρηγοριά στα αμέτρητα τραγούδια του για ατελείωτες ώρες. Το «Λουκέτο» να παίζει στο repeat. Χορεύαμε μέχρι πρωίας και ζητούσαμε το «4 πήγε» από τον dj μόλις έφτανε εκείνη η ώρα. Και βάλε και λίγο «Νικοτίνη» μετά.

Κάποιες πρόχειρες σκέψεις, ξημερώματα Πέμπτης παίζοντας το «Όπως θα φεύγεις», «Παιδί της νύχτας», «Εδώ», «Έλα να δεις».

Το τηλέφωνο δεν χτυπάει πια…

→ Γιώργος Μαζωνάκης 1972-2026 | Αφιέρωμα: «Μεγάλωσα, νοστάλγησα, αυτά που πίσω άφησα»