Ένα sold-out live, περισσότεροι από 4.000 θεατές και πολύ χορός. Το τρίπτυχο που αποδεικνύει ότι οι Έλληνες αγαπάνε Parov Stelar και δε χάνουν ευκαιρία να το δείξουν.
Φτάνω στο Γκάζι στις 19:00, παρκάρω επιτόπου (να’ ναι καλά το smart που χώνεται παντού) και απαντάω στο τηλεφώνημα της φίλης που μ’ ενημερώνει ότι πρέπει να τσακιστώ γιατί γίνεται χα-μός. Παρόλο που ο Parov θα έβγαινε στις 22:00, ο χώρος ήταν ήδη γεμάτος με άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας, με casual εμφάνιση και μπύρα στο χέρι. Αν σκεφτώ τον κόσμο που συνάντησα στο τελευταίο live που πήγα -αυτό της Lady Gaga- ουδεμία σχέση. Τίποτα υπερβολικό, τίποτα εκκεντρικό, τίποτα κραυγαλέο. Κάναμε μια βόλτα και εντοπίσαμε ωραίο σημείο στον εξώστη. Μικροκαμωμένες είμαστε, χωθήκαμε σε μια θέση, βγάλαμε φωτογραφικές (δουλεύουμε κιόλας μην ξεχνιόμαστε) και περιμέναμε. Το live ξεκίνησε χαλαρά με set των Papercut και συνεχίστηκε με τους Γάλλους ProleteR που μας έκαναν να λικνιζόμαστε ελαφρά σε ρυθμούς Jazz/Charleston αλλά και Hip hop.
Όταν όμως βγήκε ο ντράμερ της μπάντας του Parov Stelar το κοινό άρχισε να αδημονεί. Σε κάθε μέλος της μπάντας που έβγαινε στη σκηνή το χειροκρότημα δυνάμωνε και με την ολοκλήρωση του σχήματος από την τραγουδίστρια Cleo Panther, προστέθηκαν φωνές, σφυρίγματα και χοροπηδήματα που προκάλεσαν «σεισμό» στο χώρο. Από κει και έπειτα, ο χορός δε σταμάτησε. Ένα ολόκληρο μαγαζί σουίνγκαρε και ακολουθούσε με τα χέρια τις κινήσεις της Cleo, η οποία παρεπιπτόντως φορούσε μια «ανθισμένη οπτασία» στο κεφάλι.
Με παλιές επιτυχίες και νέα κομμάτια η τραγουδίστρια Cleo Panther μάς ξεσήκωσε, ο σαξοφωνίστας Max the Sax μάς τρέλανε, ο ντράμερ Willie Larsson Jr μάς πόρωσε, ο μπασίστας Michael Wittner μάς μάγεψε και ο τρομπετίστας Jerry Di Monza μάς μάγεψε (δηλώνω φανατική θαυμάστριά του). Όλοι υπό το πρόγραμμα του λατρεμένου Parov Stelar, ο οποίος μάς αποχαιρέτισε λέγοντας: «Όταν ένας δημοσιογράφος με ρώτησε αν το ελληνικό κοινό είναι καλό κοινό, του είπα "δεν είναι κοινό, είναι φίλοι"». Κι εμείς σε αγαπάμε Parov.
Ετοιμάζει νέο άλμπουμ, που θα ακουστεί πολύ, επιστρέφει για ένα διαφορετικό live στο Release Athens 2026 και μιλάει για όσα τον σημάδεψαν και όσα ο χρόνος έφερε
Τριάντα χρόνια μετά κι ένα τραγούδι σώθηκε από έναν πολτό χαρτοπετσετών, μιλά για τη νύχτα, την ποίηση, τις γυναίκες-ηρωίδες, την αργοπορημένη ενηλικίωση και την εποχή της AI
Από το πρώτο live με Beirut και PJ Harvey στην Πλατεία Νερού έως τη μετάβαση σε νέο, μεγαλύτερο χώρο από το 2027, το Release Athens γιορτάζει μια δεκαετία παρουσίας.
17°
