20 λεπτά με τον Mick Hucknall των Simply Red

Είναι η ακαταμάχητη γοητεία που ασκεί επάνω σου η αυθεντική, γλυκιά soul. Τα κομμάτια των Simply Red, από το 1985 που εμφανίστηκε το γκρουπ, παραμένουν «θεραπευτικά» και διαχρονικά. Αυτό το είδος «λευκής soul» ή «Blue eyed soul», όπως ονομάζεται το νέο άλμπουμ τους, είναι ο παντοτινός ραδιοφωνικός ήχος. Και ο Mick Hucknall, σταρ αλλά με έναν δικό του αντι-τρόπο, μας μίλησε για τη ζωή και τις μουσικές του παραμένοντας πάντα Κόκκινος.

Το «Blue Eyed Soul» μοιάζει να είναι φτιαγμένο και να έχει το σωστό όνομα για να μείνει κλασικό. Τι πραγματικά σημαίνει η soul για εσάς προσωπικά; Είναι lifestyle;
Είναι κατάσταση μυαλού;
Άκουγα μουσική soul από τότε που ήμουν μικρό παιδί. Στη βορειοδυτική Αγγλία, στο Μάντσεστερ, η αφροαμερικάνικη μουσική ήταν τότε πολύ δημοφιλής. Αλλά πιστεύω ότι η soul για μένα είναι ένα αίσθημα, σαν μία έκφραση. Η ικανότητα να εκφράζεις τα αισθήματά σου. 

Είναι και σωματική, χορευτική η αίσθηση αυτή;
Ναι, εξαρτάται. Ένα μεγάλο μέρος της soul μουσικής είναι και μπαλάντες εκτός από ρυθμικά κομμάτια. Η χορευτική soul είναι περισσότερο αυτό που θα λέγαμε R & B και funk. 

Σας αρέσει τα τραγούδια σας να μιξάρονται από άλλους σε χορευτικά remixes;
Ναι, αν και δεν είναι πολύ βασικό σε αυτό που κάνουμε με τους Simply Red. Αλλά, ναι, πάντα ρεμιξάρονταν τα κομμάτια μας. Ακούω πρώτα τα remixes και διαλέγω αυτά που μου αρέσουν για να κυκλοφορήσουν. 

Το άλμπουμ, εκτός από τις κλασικές slow «κόκκινες» στιγμές που τόσο καλά μπορούν να σε λιώνουν, περιλαμβάνει χορευτικά funk όπως το σέξι, φετιχιστικό «Bad Boodz» ή το ξεσηκωτικό και με μήνυμα «Ring that bell» («Sometimes we gotta fight for that right to be free») που αυτό τον καιρό είναι και το αγαπημένο του Mick Hucknall. Τον ρωτάω αν είναι ακόμα δραστήριος με το πολιτικό του, δημόσιο προφίλ όπως έχει υπάρξει και παλιότερα. «Με ενδιαφέρει πολύ η πολιτική αλλά, κατά παράξενο τρόπο, δεν νομίζω ότι αυτός ο δίσκος έχει να κάνει με την πολιτική. Είναι ένα άλμπουμ που, με πολλές έννοιες, θα μπορούσε κανείς να το ονομάσει «απόδραση» από την πολιτική της Βρετανίας».

Πιστεύετε ότι η Βρετανία θα «αποδράσει» από την Ευρώπη τελικά;
Εεε… ελπίζω πως όχι. Υπάρχουν μεγάλες δυσκολίες στο να το καταφέρουν αυτό εξαιτίας των συνόρων με τη Βόρεια Ιρλανδία. Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι που υποστηρίζουν το Brexit έχουν αντιληφθεί ότι δεν μπορούμε απλά να σηκωθούμε να φύγουμε. Θα πάρει χρόνια επειδή υπάρχουν πολλά διαφορετικά θέματα να λυθούν. Ελπίζω ότι θα το καταλάβουν όλοι ότι είναι πραγματικά πολύ κακή ιδέα και ότι τελικά οι άνθρωποι θα επιλέξουν να μείνουμε. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν χρειάζεται αναμόρφωση. Υπάρχουν πολλά προβλήματα κι εκεί. Αλλά ακόμα και η Μάργκαρετ Θάτσερ ήθελε να παραμείνουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να διαπραγματευόμαστε «εντός». 

Μπορεί ο κόσμος να σωθεί από τη μουσική; Υπάρχει έστω και μία ελπίδα;
Νομίζω ότι τελικά οι άνθρωποι είναι εκείνοι που θα αλλάξουν τον κόσμο. Η μουσική είναι απλώς η έμπνευση. Ο καταλύτης. 

Είπατε ότι δεν θέλατε να κάνετε «ένα σκοτεινό άλμπουμ που να αναφέρεται στην περασμένη σας ζωή». Παρ’ όλ’ αυτά υπήρξε κάποια σκοτεινή περίοδος στη ζωή σας;
Ποιο από τα άλμπουμ σας θα μπορούσε να θεωρηθεί το πιο σκοτεινό;
Η πιο σκοτεινή περίοδος της ζωής μου ήταν όταν κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Blue», το 1998. Αλλά τα τελευταία 12 χρόνια είναι τα πιο ευτυχισμένα της ζωής μου. Κάτι που φαίνεται και σε αυτό, το καινούργιο μου άλμπουμ. 

Πώς έχετε εξελιχθεί από την εποχή του «Picture Book» του 1985, μέχρι τις προσωπικές σας δουλειές, μέχρι την επανασύνδεση των Simply Red το 2015 και τώρα με τον νέο δίσκο;
Πώς έχετε εξελιχθεί φωνητικά;
Γενικά έχω υπάρξει περίεργος άνθρωπος, με την έννοια του ότι πάντα ψάχνω για κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό. Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια έχω «εξερευνήσει» τη reggae, την τζαζ, λιγάκι τη house και την ποπ, αλλά αυτό το άλμπουμ είναι επικεντρωμένο στην soul και την r&b. Πριν ένα χρόνο περίπου, συζητούσα με έναν φίλο μου, μουσικό από την Ιρλανδία, ενώ είχαμε πιει μερικά ποτά και στο τέλος της κουβέντας μου λέει: «Σε βλέπω σαν έναν σπουδαίο soul τραγουδιστή» και σκέφτηκα ότι έτσι με βλέπει ο κόσμος. Σαν έναν τραγουδιστή της «γαλανομάτας soul». Και άρχισα να σκέφτομαι ότι πρέπει να κάνω έναν δίσκο επικεντρωμένο σε αυτό – στη soul, τη r&b και το funk.
 
Νιώθετε καθόλου flirty όταν βρίσκεστε στη σκηνή; Ελπίζω να χρησιμοποιώ τη σωστή λέξη, flirty. Τα καινούργια αυτά τραγούδια είναι όλα τόσο «υποσχόμενα» και funky που είμαι σίγουρος ότι το κοινό θα νιώθει κάπως έτσι.
Δεν είμαι εναντίον του φλερτ, νομίζω ότι αυτό κάνει τον κόσμο να κινείται. Αλλά, γενικά, δεν φλερτάρω από σκηνής. Ερμηνεύω. Μου αρέσει όμως να επικοινωνώ από τη σκηνή. Να δίνω στον κόσμο ένα ωραίο αίσθημα αλλά δεν έχει απαραίτητα να κάνει με flirting. Δεν το αποδοκιμάζω πάντως. 

Έχετε σκεφθεί ποτέ ότι τα τραγούδια των Simply Red μπορεί να είναι μέσα σε λίστες «τραγουδιών της κρεβατοκάμαρας»;
Χαχα, αυτό είναι απολύτως στην επιλογή του καθένα. Είναι δική τους υπόθεση, ιδιωτική. 

Περιλαμβάνεται η Ελλάδα στο πρόγραμμα της περιοδείας σας το 2020;
Αυτή τη στιγμή δεν περιλαμβάνεται αλλά σχεδιάζουμε να περιοδεύσουμε και το 2021. Θέλουμε να παίξουμε σε φεστιβάλ. Οπότε, ελπίζω ότι θα έχει κάποιο καλό φεστιβάλ στην Ελλάδα για να εμφανιστούμε. Στην πραγματικότητα, δεν είμαι εγώ αυτός που παίρνει αυτές τις αποφάσεις. Έχω μία ομάδα επαγγελματιών ανθρώπων που ασχολούνται και οργανώνουν τις περιοδείες, κάτι που είναι πολύ σημαντικό αλλά και περίπλοκο. Πρέπει να υπολογίζεις ποιες αρένες είναι διαθέσιμες, ποιες ημερομηνίες, αν εκεί που κατευθύνεται η περιοδεία είναι βολικό για τους μουσικούς κ.λπ. Δεν μπορείς να παίζεις στη Στοκχόλμη και επόμενη στάση σου να είναι η Νάπολη. Πρέπει να πας Νάπολη, Ρώμη και μετά Μιλάνο.

Πηγαίνετε καθόλου στα κλαμπ τώρα; Υπήρξατε ποτέ party animal;
Δεν πάω στα κλαμπ πια. Έχω μία κόρη 12 χρονών και ξυπνάω νωρίς κάθε πρωί, δεν έχω χρόνο για clubbing. Έχω έναν ευτυχισμένο γάμο, δεν γίνεται να κυνηγάω κορίτσια πλέον. 

Ακολουθείτε τα social media; Πώς αντιδράτε στα τρολς;
Εάν υποθέσουμε ότι υπάρχει άνθρωπος στη Γη που μπορεί ποτέ να τρολάρει τους Simply Red. Τα τρολς είναι ανασφαλή, δειλά άτομα και bullies. Κι εγώ είχα υποστεί bullying στα σχολικά μου χρόνια για τα κόκκινα μαλλιά μου. Τέτοια άτομα κρύβονται πίσω από την ανωνυμία τους τις περισσότερες φορές. Είναι άνθρωποι σε κατάθλιψη και προσπαθούν να προβάλουν τη δυστυχία τους επάνω σε άλλους. Συνήθως είναι αποτυχημένοι στη ζωή τους και μίζεροι, δεν έχω χρόνο να ασχολούμαι με αυτούς. Έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίζεις, να τους αγνοείς. Κι αν μπουν ποτέ μπροστά σου και σε χτυπήσουν τότε να τους το ανταποδώσεις δυο φορές πιο δυνατά, αν και είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνεις. Δεν υποστηρίζω τη βία με κανέναν τρόπο.