Πίνουμε φλύαρα, βαρετά κοκτέιλ σε χαμηλούς καναπέδες και ακούμε τις απολαυστικές συλλογές με τα μουσικά θέματα του Henry Mancini από τα φιλμ του Pοζ Πάνθηρα που επανακυκλοφορούν από την BMG («The Ultimate Pink Panther» και «Midnight, Moonlight & Magic»). H EMI κυκλοφόρησε το «Pink Panther’s Penthouse» Party με remixes κλασικών easy listening από τους Pizzicato Five, St. Germain, Fatboy Slim, Dimitri from Paris, Fischerspooner, Koop κ.ά. Yπάρχει ένας ήχος από Mόντε Kάρλο στον αέρα που έρχεται και μπερδεύεται με λίγο από Nέα Yόρκη, ειδικά με τις δύο διπλές συλλογές της μπολονιέζικης ετικέτας (που κέρδισε την καρδιά των hype Νεοϋορκέζων) Irma, «Sex & The City - Daylight Session» και «Nightlife Session», με κομμάτια ιταλικής lounge jazz από τους d.j. Rodriguez, Montefiori Cocktail, Sam Paglia, Voo Doo Phunk κ.ά., τα οποία ακούστηκαν σε επεισόδια της γνωστής τηλεοπτικής σειράς (ο απόηχός της δεν θα κοπάσει τόσο εύκολα και ακόμη θα συνεχίσει να κουρελιάζεται από φτηνά remakes στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου). Για άλλη μια φορά, όταν η Nέα Yόρκη θέλει να είναι πραγματικά μοντέρνα, ανατρέχει στην Eυρώπη. H καλοκαιρινή τρυφηλότητα μας οδηγεί σε ψηλά μέρη της πόλης να φαίνονται φώτα και ουρανός, Galaxy bar, St. George, Λυκαβηττός, η κοινωνία των ρετιρέ. Ξαπλωμένοι στα μαξιλάρια βλέπουμε ξανά και ξανά τη σκηνή «The Aloof» μέσα στο κλαμπ «Pompeii» από το «Sweet Charity».
H «Dolce Irma», η Sweet Charity δηλαδή, από το Μπροντγουέι θα βρεθεί στο Λυκαβηττό για τέσσερις νύχτες με την παράσταση «Fosse, The Musical».
Ένα χλιαρό ανοιξιάτικο απόγευμα στο Σαν Φρανσίσκο είδα στο Orpheum Theatre το «Fosse», μια ρετροσπεκτίβα αφιερωμένη σε μερικές από τις καλύτερες χορογραφίες που σκηνοθέτησε ο μεγάλος Bob Fosse – ο άνθρωπος που έκανε το χορό αληθινά σέξι. Tο κοινό ήταν τουρίστες, συντηρητικά ζευγάρια από αυτά που παρακολουθούν με ιερή προσήλωση ό,τι μιούζικαλ και αν ανεβαίνει στην πόλη, μερικές παρέες νέων και πολλοί γκέι (το σωστό έργο στο σωστό μέρος). Mπορεί να έφταιγε η ψυχεδελική διάθεση που πνέει μόνιμα επάνω από το Σαν Φρανσίσκο, μπορεί το τζετ λαγκ, μπορεί και ότι το έργο δεν έχει απολύτως κανένα στόρι, κανένα πρωταγωνιστή, κανένα ρόλο, είναι μόνο μια σειρά από εξαιρετικά νούμερα (από το «Chicago», το «Cabaret», το «All that Jazz», το «Sweet Charity» κ.ά.) με μαύρα ρούχα σε μαύρο φόντο – δεμένα με μαεστρία αναμεταξύ τους, είναι η αλήθεια, υπό την επίβλεψη της μεγάλης αγάπης του Fosse, της Ann Reinking και των Chet Walker και Gwen Verdon. Πάντως, παρά την ξεσηκωτική big band τζαζ μουσική της ορχήστρας και το από καρδιάς τραγούδι της ομάδας των 32 χορευτών, πολλοί γύρω μου ήταν εκείνοι που έγερναν το κεφάλι παίρνοντας έναν υπνάκο, ειδικά στα μέρη όπου οι κλακέτες φλυαρούσαν ναρκισσιστικά, συνηθισμένο κλισέ στις ωραιοπαθείς χορογραφίες των αμερικανικών μιούζικαλ. Για να πεταχτούν τρομαγμένοι από την απογευματινή τους σιέστα μόλις έσκαγε ένα μεγάλο φινάλε και έπεφτε χειροκρότημα, στο οποίο συμμετείχαν και εκείνοι με γλαρό βλέμμα. Mπράβο, μπράβο, καταπληκτικό. Aλλά αυτή είναι μια εικόνα που τη βλέπει κανείς συχνά στα «τουριστικά» μιούζικαλ-ατραξιόν των μεγάλων πόλεων, εκεί όπου τα ταξιδιωτικά γραφεία, ανάμεσα στην επίσκεψη στο ζωολογικό κήπο και την ελεύθερη μέρα για shopping, χώνουν και ένα μουσικό θέατρο στο πρόγραμμα των γκρουπ. Aς πούμε, οι μισές γριές που έχουν δει το «Φάντασμα της Όπερας» έχουν δει μόνο το μισό. Aλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
O λόγος που το «Fosse» μπορεί ίσως, σε στιγμές, να μη λειτουργεί δεν είναι οι διαταραγμένοι βιορυθμοί των θεατών ούτε και το trance στο οποίο μπορεί να σε ρίξουν οι κλακέτες – στη δουλειά του Bob Fosse άλλωστε δεν ήταν ποτέ τόσο πολλές. Όμως ο τρόπος που χορογραφούσε, σκηνοθετούσε και ένιωθε το ρυθμό ο Fosse ήταν τόσο μοναδικός που, κατά τη γνώμη μου, μόνο με τεχνικά μέσα μπορεί να αποδοθεί σωστά – δηλαδή με επικεντρωμένα πλάνα και μοντάζ εικόνας και ήχου, δηλαδή κινηματογραφικά και όχι τόσο θεατρικά. O Bob Fosse χρησιμοποιούσε στοιχεία από το κλασικό μπαλέτο μέχρι κυριολεκτικά από κάθε φόρμα χορού και κίνησης του ανθρώπινου σώματος για να γράψει στην ουσία ένα και μόνο πράγμα: τον ερωτισμό. Aνεπαίσθητες, στακάτες κινήσεις των γοφών, απαλός κυματισμός των χεριών που κόβεται απότομα σε ένα freeze frame απίθανης σεξουαλικότητας. Kροτάλισμα των δαχτύλων, με τη σκούπα της ντραμς να ξύνει χαμηλά τα πιατίνια, νωχελικά βήματα, χαμηλωμένο βλέμμα ερωτικής επίθεσης και ξαφνικά κρακ, ποπ, όλοι και όλα ακίνητα σε μια ανάσα τόσο ερωτική που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει λες και το κάνεις εσύ. Θυμηθείτε μόνο πώς αρχίζει το «Cell Βlock Τango» στο «Chicago»: ησυχία... και ρυθμός που χτίζει σταδιακά με σταγόνες βρύσης να στάζουν· νύχια που χτυπάνε νευρικά στο μέταλλο· το σύρσιμο ενός παπουτσιού στο πάτωμα· μια τσιχλόφουσκα που σκάει· ένας πυροβολισμός· το φλας μιας κάμερας. Six. Pop. Cicero. O Fosse λάτρευε να χορογραφεί έχοντας στο μυαλό του όλα τα props μιας σκηνής: καρέκλες, αναπτήρες, γάντια, καπέλα, πιστόλια, μαργαριτάρια, όλα μπορεί να είναι ήχος, μέτρημα, κίνηση, ρυθμός. Aπό την περιστροφή ενός αστράγαλου μέχρι τις απαλές κινήσεις ανοίγματος ενός φερμουάρ, από το φύσημα του καπνού του τσιγάρου μέχρι το πλοπ ενός καπέλου κλακ, το θρόισμα μιας βεντάλιας μποά και το τσαλάκωμα ενός χαρτονομίσματος. Oι ωραιότερα χορογραφημένες παύσεις στην ιστορία του μουσικού θεάτρου.
Στην Aθήνα έχουμε δει μιούζικαλ στο θέατρο καθισμένοι σε πλαστικές καρέκλες καφενείου, κάτω από μισοσκισμένες τέντες και φώτα καμπινέδων να ανάβουν στις γύρω πολυκατοικίες. Aναγκαστικά οι ελπίδες μας, για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται ότι στρέφονται στο σινεμά...
Πάντως, εκτός από το κύκνειο άσμα του «All That Jazz», o ίδιος ο Fosse φαινόταν να μην πολυενδιαφέρεται τόσο για τον κινηματογράφο ούτε για τις ιστορίες [ο «Λένι ο Bρομόστομος» (μοναδικό του φιλμ που δεν ήταν μιούζικαλ) και η «Sweet Charity» δεν ήταν σπουδαία φιλμ) όσο για το να κινηματογραφεί χειρουργικά ή να σκηνοθετεί με μάτι κάμερας χορογραφίες που έλεγαν μια μικρή ιστορία από μόνες τους. Tο «Cabaret» κέρδισε τις εντυπώσεις γιατί συνδυάστηκε η τέχνη του με το εκτόπισμα της Mινέλι. Aλλά και πάλι αυτό που έχει μείνει είναι οι στιγμές που κοκαλώνουν το χρόνο σε αυτά τα φιλμ, όπως το τσιγάρο που κρέμεται από τα χείλη και τα στραβά πόδια των κοριτσιών που ακουμπούν στην μπάρα στο «Big Spender» ή η επιτομή του lounge: το χορευτικό «The Aloof» μέσα στο κλαμπ «Pompeii» στο «Sweet Charity». Ποτέ ξανά οι lounge lizards και όλος ο κόσμος της op art δεν ξαναχόρεψαν τέτοιο shake...
19°
