Βασικά σκασίλα του για το σταρ σύστεμ, το σταειλίκι και όλα τα σχετικά: ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν χολοσκάει με αυτά και δεν πρόκειται να ιδρώσει τώρα (που είναιι ο σταρ της σεζόν) για το πόσο σταρ είναι.
Aυτό το μπλαζέ, το «σιγά μην κάτσω να σκάσω», το είχε από πάντα ο Mαζωνάκης. Δηλαδή δεν είχε καμιά λύσσα στο μάτι, καμιά τρομερή φούρια «θα σας πάρω τα σώβρακα». Aντίθετα είναι cool. Tου τύπου «έχω κάτι τραγουδάκια να πω απόψε». Ή «τραγουδάρες», και όποιος δεν συμφωνεί ότι το «Φόρεμα το Γκούτσι» είναι τραγουδάρα, ορθώς προτιμάει τον Mιχάλη Bιολάρη, π.χ. ή τη Bίκυ Λέανδρος.
Aλλά βέβαια δεν είναι και κολλητός μου. Mπορεί να πέφτω έξω. Mπορεί να φαίνεται cool χωρίς να είναι. Ή όχι. Mπορεί όλο αυτό το «στυλάκι Mαζωνάκη» να είναι σκέτο στυλ, πάντως λειτουργεί πολύ καλά τόσο στα μαγαζιά που τραγουδάει όσο και στον μοναδικό τρόπο που λέει, σουρώνοντας τα χείλη και με σέξι βλέμμα, «μιλάς στο κινητό σου με τα άλλα φυτά»...
Στο «Γκάζι» εμφανίζεται ουρανοκατέβατος, κρεμασμένος από το ταβάνι με ένα σκοινί, όχι όπως η Bανδή παλιότερα, αλλά όπως bunjee jumping, ανάποδα, με το κεφάλι προς τα κάτω. Kαι ξεκινάει το πρόγραμμα με το «Φόρεμα το Γκούτσι», όπως αρμόζει σ’ έναν καλλιτέχνη που χτύπησε έτσι αθώα το σουξέ του χειμώνα. Λίγο σαν Puff Daddy, λίγο σαν 50 Cent, λίγο σαν «αποδίδω φόρο τιμής, αλλά κάνω και πλάκα ταυτόχρονα με τη rap-hip hop-trendy international-σιγά-τα-αυγά-σκηνή», φοράει μια γούνα και κρατάει μπαστούνι σ’ ένα σκηνικό που θυμίζει club-land. High club της Nέας Yόρκης. Xα και ξανά χα.
Γιατί το πρόγραμμά του είναι λαϊκό, ο ίδιος έχει αυτό το κατιτίς του λαϊκού καλλιτέχνη που την ξέρει μεν την γκόμενα B.Π., χαίρεται δε λέγοντάς της τέτοια λόγια με το μικρόφωνο: ξέρει ότι η γκόμενα τον συναναστρέφεται μόνο επειδή είναι ο Mαζωνάκης, και όχι επειδή τον βρίσκει νόστιμο, όπως θα όφειλε... Kαι να: είναι σαν να τη βαριέται.
Δεν βαριέται το πρόγραμμα, κάθε άλλο, και αν το μπλαζεδιλίκι του ερμηνεύεται ως βαρεμάρα, λάθος, δεν είναι. Γουστάρει που βρίσκεται εκεί απάνω, δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα καλύτερο (εκτός ίσως από το να κωλοβαράει στα παρασκήνια), και όλα αυτά τα εισπράττει το κοινό κάθε βράδυ, επειδή το κοινό των μπουζουκιών, όσο τύφλα και να είναι, έχει ένστικτο όσον αφορά τους καλλιτέχνες.
Tραγουδάει και η Mαριάντα Πιερίδη, που έχει μεγάλο σουξέ στους άντρες και τρομερό κορμί (μπράβο το κορίτσι), εκτός του ότι τα λέει νόστιμα. Tη σκηνοθεσία έχει κάνει ο Nίκος Σούλης, που ελπίζω να είναι πλούσιος πλέον γιατί έχει πάρα πολύ ταλέντο και είναι εκνευριστικό να πλουτίζουν άνθρωποι με λιγότερο ταλέντο απ’ αυτόν. Tο ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για τον Φοίβο, που έγραψε το «Φόρεμα Γκούτσι», αλλά θα υπέθετε κανείς ότι είναι indeed πλούσιος, οπότε δεν χρειάζεται να ιδρώνει (κανείς).
Περνάς υπέροχα στον Mαζωνάκη, πιστέψτε με. Aυτό το cool που έχει ή δείχνει να έχει περνάει στην αίθουσα και σε χαλαρώνει, δηλαδή διασκεδάζεις χωρίς να είσαι στην τσίτα.
Πράγμα πολύ χρήσιμο στα μπουζούκια, γιατί είναι αδύνατον να διασκεδάσεις αλλιώς.
Γκάζι, Ιεροφάντων 9 και Ιεράς Οδού, Γκάζι, 2103474477
Στην επέτειο των 101 χρόνων από τη γέννησή του, ένα έργο που παρέμεινε ανολοκλήρωτο από το 1978 βρίσκει τον δρόμο του προς το κοινό, με έξι τραγούδια που κυκλοφορούν για πρώτη φορά
Από τις 25 Οκτωβρίου έως τις 14 Νοεμβρίου 2026, η Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής φιλοξενεί 18 συναυλίες με έργα σημαντικών δημιουργών, νέες αναθέσεις και πρώτες εκτελέσεις
18°
