Κάθε εβδομάδα ζητάμε από κάποιον καλλιτέχνη να γυρίσει πίσω στη «μουσική ζωή του». Να θυμηθεί τι μουσική άκουγε στα 5, στα 10 κ.ο.κ. μέχρι σήμερα και να μας διηγηθεί μια σχετική ιστορία/ ανάμνηση.
Συνεχίζουμε με τον Θοδωρή Σουρβίνο. Αν υπάρχει ένα πρόσωπο που μπορεί να διηγηθεί εμπεριστατωμένα και χωρίς υπερβολές την ιστορία της ελληνικής αγγλόφωνης (με κάποια περάσματα και από τον ελληνικό στίχο) σκηνής των τελευταίων δύο δεκαετιών, ο Ted είναι σίγουρα αυτός. Ξεκίνησε από τους σπουδαίους Pillow, πέρασε από Matisse, έφτιαξε τους Versace Widow, Jackie Breaks, Μαύρο Κόκκινο και το καινούριο του κόλπο μαζί με τον Αντώνη Γεώργου (Absent Mindead, Wanna Be James?) και τη Νίκη Παπαγιάννη είναι οι Wise Lines. Το παρθενικό τους live είναι τη Δευτέρα 26/12 στο 6 d.o.g.s. (21.00, free, ανοίγουν οι .boot). Ας ακούσουμε τη μουσική της ζωής του...
«Θ’ αρχίσω λέγοντας πως είμαι γεννημένος το 1975 και από τα 4-5 μέσα στην οικογένεια μου άκουσα πολλούς pop ήχους. Η δικιά μου πορεία στην επιλογή του ήχου αρχίζει από τα 8-9. H ζωή μου είναι χιλιάδες pop τραγούδια... οπότε είναι λίγο δύσκολo… Θα αναφερθώ μόνο σε κομμάτια που ήταν τα ‘καινούργια’ της εποχής τους, γιατί τελικά οι νέες κυκλοφορίες είναι η μανία μου.
Στο Ηράκλειο της Κρήτης (λόγω εργασίας πατέρα) με τους αρκετά «μοντέρνους», τότε,. γονείς μου που γούσταραν το νέο (για την εποχή) ήχο της disco (ειδικά ο πατέρας- που τα χόρευε κιόλας). Θυμάμαι πολλά tracks ...αλλά αυτό μάλλον μ’έπιασε πιο πολύ απ’ότι άλλο έπαιζε στο κασσετόφωνο του αυτοκινήτου. Τι μου άφησε για πάντα; Την λατρεία για το groove.
Ήδη πιστός οπαδός του Γ. Γκούτη και του “Μουσικοράματος” στην ΕΡΤ. Ήδη οπαδός των Duran Duran, των Eurythmics και των Human League στο Φαληράκι της Ρόδου-καμία σχέση με το μέρος που είναι τώρα. Παντού νεόκτιστα ξενοδοχεία και χωματόδρομοι . Ο μεγαλύτερος αδερφός μου, απόλυτα πωρωμένος με την electro κουλτούρα και το Breakdance (α ναι και τον Howard Jones.) αγοράζει πιστά σε κασέτες τα «προγράμματα» των ενημερωμένων disco του νησιού – σε ειδικά δισκάδικα δίπλα στη disco - και πολλά original. Ε, ότι έκαναν οι UB40 με τον Africa Bambaata για εκείνον, έκανε αυτό το track για μένα. Πάντα θα γουστάρω τον huge αιθέριο dance ήχο, την παγωμένη ένταση και τα μεγάλα vocals σ’ένα ΤΕΛΕΙΟ POP SINGLE
Στα 15
THE JESUS AND MARY CHAIN- Blues From A Gun
Περιττό να πω ότι ήμουν ήδη ένα από αυτά τα indie geeks στο σχολείο. Πρώτοι μήνες της νέας δεκαετίας. Πλέον πιστός οπαδός των Cure, των Joy Division και των Smiths και πολύ punk - new wave. Έβλεπα πολύ ‘Away From The Pulsebeat’ στο MTV (μετά το είπαν ‘120 minutes’ και ήταν καλύτερο), άκουγα Γιάννη Πετρίδη, παλιό Rock FM και Ηχώ FM και πήγαινα στα δισκάδικα του κέντρου. Τότε λοιπό είδα αυτούς τους «γίγαντες» στο MTV. Αυτό ήταν...Ήξερα τι θα κάνω πια με τη ζωή μου. Θα γινόμουν ο William Reid. Ευτυχώς, κάποια χρόνια μετά η ψύχωση υποχώρησε και δεν είχαμε βλαβερές συνέπειες.. Μόνο αιώνια αγάπη για το τραγούδι αυτό και τους JAMC γενικά.
Και ναι πλέον ήμουν κιθαρίστας σε μια καλή μπάντα, και ναι έπαιζα κανονικά live, και ναι ήμουν ‘cool’. Η κιθάρα ήταν η ζωή μου (αν θες τη γνώμη μου τώρα, δεν νομίζω ότι ήμουν και πολύ καλός, αλλά ο κόσμος γούσταρε οπότε… cool). Τα κορίτσια και τα αγόρια γούσταραν britpop, όλοι χορεύαμε και τα πάντα γύρω από τη Συγγρού (Mad- Avant Garde) μύριζαν Λονδίνο του ‘95. Τους Radiohead τους πήγαινα αρκετά από το 93. To ‘My Iron Lung’ του 94 ήταν πολύ εντυπωσιακό, οπότε έβαλα ν’ακούσω το ‘The Bends’. Πρώτο τραγούδι δεύτερη πλευρά. 4 λεπτά αργότερα έχω σχεδόν χάσει τις αισθήσεις μου. Ποιός θεός τους προσγείωσε στη Γη; Ο John Greenwood παίζει ή απλά είναι Η Κιθάρα σε μορφή ανθρώπου. Just them and none else. Πλέον τα πάντα σε ότι έπαιζα για κάποια χρόνια, θα είχαν και κάτι από Radiohead.
Στα 25
ΤHE STROKES - Last Nite
Νέος αιώνας, αρχές 2001 και πλέον ήμουν κι ‘επαγγελματίας’ dj, εκτός από σχετικά έμπειρος μουσικός σε μπάντες και κάπως ‘παλιός’ στη σκηνή της Αθήνας. Η ζωή μου ήταν ΟΚ αλλά κάπως βαρετή και είχα πάρει απόφαση να πάω Λονδίνο να δοκιμάσω εκεί. Οπότε τα πάντα ήταν στο μυαλό μου προσανατολισμένα στην αναζήτηση του νέου. Κάπως έτσι έπεσα πάνω σ’ αυτό το νέο όνομα. Χρησιμοποιώντας το Napster με μια πολύ αργή σύνδεση κατέβασα το πρώτο τους EP. Αυτό ήταν. Last Nite…The Strokes changed my taste. Αντίο Coldplay, Doves, Badly Drawn Boy κλπ. Αντίο βαρετό 1999-2000. Αντίο μιζέρια. Το rock’n’roll ήταν ξανά στη ζωή μου με την πιο αγνή μορφή του κα... man ήταν τόσο COOOL.
Στα 30
ARCADE FIRE – Laika
Είμαι σ’ ένα διαμέρισμα στο Αbbey Rd. του Λονδίνου. Η ζωή μου είναι απόλυτα χάλια, αλλά δεν μπορώ ν’ αφεθώ στο χάος γιατί σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, 1-2 εβδομάδες αδράνειας και ίσως το τραίνο χαθεί για πάντα. Οπότε μέσα στη πίεση η μουσική ακρόαση ήταν η μόνη σωτηρία μέσα στην πίεση. Κάθε βράδυ άκουγα τον John Kennedy στον Xfm. Μια Δευτέρα, λοιπόν, μιλάει για το νέο best single της εβδομάδας. Νέο group από τον Καναδά. Νέα κυκλοφορία της Rough Trade. Αυτή η κραυγή αγωνίας που ακούστηκε μετά τα πρώτα δευτερόλεπτα ήταν «δικιά» μου. Το ‘Laika’ έγινε αργότερα ένα από τα κομμάτια της ζωής μου, τότε ήταν η ζωή μου. Αυτό είναι νομίζω η αξία της POP.
Στα 35
MGMT- It’s Working
Δηλαδή πέρυσι. Τα χρόνια όσο και να περνάνε η αγάπη και η μανία με τη νέα μουσική δεν φεύγει. Ίσως μεγαλώνει κιόλας από αντίδραση προς όσους λένε ότι δεν βγαίνουν ενδιαφέροντα πράγματα. Μόλις άκουσα αυτό το κομμάτι σκέφτηκα ότι αυτοί οι super cool πιτσιρικάδες όχι μόνο ωρίμασαν, όχι μόνο έχουν όλα όσα χρειάζεται για να αφήσουν εποχή, αλλά είναι ικανοί να μπερδέψουν και να διχάσουν τους πάντες (μέσα σε μια βιομηχανία που ξεχνά ότι η pop μουσική είναι τέχνη) και να βγουν ‘ατσαλάκωτοι’. Δηλαδή ότι κάνουν μόνο οι ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΠΑΝΤΕΣ πάντα. Ιt’s working… αν έχεις τόσο ταλέντο. Και ναι....It’s working for me…BIG TIME….
ΣΗΜΕΡΑ
CHAD VALLEY – Fast Challenges
Ξυπνάω και κοιμάμαι καλύτερα με το κομμάτι του. Αυτός είναι ο ήχος μου πλέον. Διακριτικός και διαπεραστικός, την ίδια στιγμή.
Ραντεβού στα 40».
Πάρτε μια γεύση και κρατήστε τους Wise Lines στον σκληρό σας δίσκο από εδώ…
Ο μαέστρος μιλάει για την πολιτική σάτιρα του Βολταίρου και τη μουσική ιδιοφυΐα του Μπερνστάιν, με αφορμή την πρώτη παρουσίαση του έργου στο ελληνικό κοινό
13°
