Στο «Τάδε έφη Ζαρατούστρα» ο Νίτσε δεν αναφέρεται σε παρελθούσα πράξη, μιλά για «διαρκή κίνηση» όπου το «ξεπέρασμα» δεν τελειώνει ποτέ. Δεν υπάρχει ούτε μία λέξη για σφάλμα, δεν υπάρχει μετάνοια, δεν υπάρχει απολογία. Ο Ζαρατούστρα δεν απολογείται ούτε στους θεούς ούτε στους ανθρώπους. Ο πόνος δεν εξηγείται, δεν δικαιώνει, δεν εξαγνίζει. «Αγαπώ εκείνον που δημιουργεί πέρα και πάνω από τον εαυτό του, ακόμη κι αν χαθεί.» Δεν είναι μάρτυρας, παραμένει δημιουργός ακόμα και αν πέσει στη φωτιά. Στις σχέσεις του με τους ανθρώπους ο Ζαρατούστρα δεν βοηθά αλλά απαιτεί. Ο Ζαρατούστρα δεν στέκεται απέναντι σε κανέναν, δεν πολεμά θεούς τους ξεπερνά σιωπηρά. Ο Ζαρατούστρα ζει μετά τον θάνατο των θεών και χορεύει όπως ο Διόνυσος. Ο Ζαρατούστρα είναι μακριά από την ηθική με την αρχαία έννοια, πέρα από το δίκαιο και το άδικο, προάγγελος του Διονύσου.
Το Τάδε έφη Ζαρατούστρα (γερμανικά Also sprach Zarathustra) είναι έργο του Γερμανού φιλόσοφου Νίτσε (1844 – 1900) που θεωρείται το σημαντικότερο έργο του.
Σύμφωνα με τον Ζαρατούστρα, όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι ενώπιον του θεού. Όταν ο θεός πέθανε αυτή η ισότητα χάθηκε, και έτσι οι άνθρωποι παράδερναν χωρίς ελπίδα. Αυτή η κατάσταση των ανθρώπων «γέννησε» τον Υπεράνθρωπο.
Σύμφωνα με τον Ζαρατούστρα, ο θνητός από άνθρωπος μετεξελίσσεται και γίνεται Υπεράνθρωπος, ξεπερνώντας τον εαυτό του. Τον χαρακτηρίζει η δημιουργικότητα, η λατρεία στον εαυτό του και στις ικανότητες του, η αγάπη προς την ζωή, η αυτοπεποίθηση, η δύναμη της θελήσεως, το θάρρος, η στυγνότητα και η αδιαλλαξία.
Το όνομα Ζαρατούστρα αναφέρεται στον αρχαίο Πέρση προφήτη και ιδρυτή του Ζωροαστρισμού, μιας από τις αρχαιότερες μονοθεϊστικές θρησκείες, και συμβολίζει τον σοφό που φέρνει το φως, ενάντια στο κακό, ενώ συνδέεται στενά και με το φιλοσοφικό έργο «Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα» του Νίτσε, που τον χρησιμοποιεί ως αγγελιοφόρο νέων ιδεών για τον Υπεράνθρωπο.
Φρίντριχ Νίτσε, 1844-1900. Γερμανός φιλόσοφος
Kαθηγητής, από 25 ετών, στο πανεπιστήμιο της Βασιλείας. Οξύς επικριτής των κατεστημένων τάξεων και θρησκειών, ιδιαίτερα του Χριστιανισμού. Έγραψε: «Η εμμονή του χριστιανισμού να βρίσκει τον κόσμο άσχημο και κακό, έχει κάνει τον κόσμο άσχημο και κακό.».
Έργα. «Τάδε έφη Ζαρατούστρα», «Η Θέληση της Δύναμης», «Η Γέννηση της Τραγωδίας», «Πέραν του Καλού και του Κακού», «Ecce Homo». (Ίδε ο Άνθρωπος). Πέθανε το 1900 από εγκεφαλικό στη Βαϊμάρη. Τα τελευταία 10 χρόνια της ζωής του έπασχε από παραλυτική ψυχική διαταραχή.
Από τους στίχους του ΛΕΞ σε καρέ με μελάνι: o Δημήτρης - Κρις Αγκαράι μιλάει για την έμπνευση του επιδραστικού τραγουδιού και τη μεταμόρφωσή του σε κόμικ.
Μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της ευρωπαϊκής μουσικής και τηλεοπτικής σκηνής, έρχεται στο Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης στις 13 Μαΐου
17°
