100 genre movies: Οι ταινίες που έχτισαν το σύγχρονο σινεμά του Φανταστικού

Παρακάτω θα δείτε 100 ταινίες είδους που άλλαξαν τους κανόνες του genre τους και που, κατά τεκμήριο, είναι πελώρια φιλμ για πολλούς και διάφορους λόγους. Τι είδους; Έχουμε από ψυχολογικό τρόμο, body horror και slasher, μέχρι φιλοσοφική επιστημονική φαντασία, space opera, pulp περιπέτεια και μεταμοντέρνο horror. Λείπουν δηλαδή ταινίες από τα περισσότερα άλλα είδη: δεν υπάρχουν εδώ περιπέτειες (αν και πολλές από αυτές τις ταινίες είναι εξόχως περιπετειώδεις), αστυνομικές, πολεμικές, αισθηματικές, γουέστερν, πολεμικών τεχνών, μιούζικαλ κλπ. κλπ. Και δεν υπάρχουν και κωμωδίες.

Πώς ξεκίνησα να τη φτιάχνω; Προσπαθώντας να δω ποιες είναι οι ταινίες εκείνες του Φανταστικού που προσωπικά αγαπώ περισσότερο από όλες τις άλλες. Ξεκίνησα έχοντας κατά νου να καταλήξω σε ένα Top 10, μετά πέρασα πολύ εύκολα στις είκοσι, κατόπιν είδα πως δεν έπρεπε να είναι λιγότερες από πενήντα… και κάπως έτσι, καθώς ήταν ντροπή και όνειδος μέγα να αφήσω κάποιες απέξω, κατέληξα κάπου στις ογδόντα. Κατ’ αυτά, έπρεπε πλέον να προσθέσω (από μία βιντεοθήκη εκατοντάδων ταινιών) άλλες είκοσι για να γίνει ένας στρογγυλός κατάλογος με, ούτε λίγο ούτε πολύ, εκατό ταινίες — ταινιάρες, για την ακρίβεια· δεν υπάρχει καμία που να «υστερεί» ανάμεσά τους, ενώ πάνω από τις μισές είναι αριστουργήματα. (Και κάποιες αρρωστουργήματα. Και κάποιες και τα δύο μαζί). Από το #40 και μετά, τις είδα όλες στο σινεμά, όταν πρωτοπροβλήθηκαν στην Ελλάδα. Καμιά εικοσπενταριά τις βλέπω ακόμη στις πλατφόρμες ή αλλού, πολύ πιο συχνά από όσο θα θεωρούσε κανείς λογικό.

Ιδού λοιπόν ένα είδος προσωπικού μου Κανόνα. Δεν είναι όλες τους οι καλύτερες ταινίες του κόσμου, αλλά είναι οι καλύτερες ταινίες στο είδος τους (και προφανώς όχι μόνο για μένα).

1. The Day the Earth Stood Still (Robert Wise, 1951)
Ένας εξωγήινος φτάνει στην Ουάσινγκτον μαζί με ένα πανίσχυρο ρομπότ, μεταφέροντας στην ανθρωπότητα ένα μήνυμα ειρήνης και πυρηνικού αφοπλισμού. Κομβικό φιλμ της μεταπολεμικής επιστημονικής φαντασίας, με ψυχροπολεμική αγωνία και πολιτική φόρτιση.

2. Creature from the Black Lagoon (Jack Arnold, 1954)
Μια επιστημονική αποστολή στον Αμαζόνιο ανακαλύπτει ένα αμφίβιο ανθρωποειδές που ζει απομονωμένο σε μια ανεξερεύνητη λιμνοθάλασσα. Από τα εμβληματικά monster movies της Universal, με υποβρύχιες λήψεις, και ένα τέρας (σχεδιασμένο από γυναίκα) που παραμένει αναγνωρίσιμο μέχρι σήμερα.

3. Forbidden Planet (Fred M. Wilcox, 1956)
Ένα πλήρωμα φτάνει σε έναν μακρινό πλανήτη και ανακαλύπτει τα ίχνη ενός χαμένου πολιτισμού, μαζί με μια αόρατη απειλή που συνδέεται με τις πιο σκοτεινές περιοχές του ανθρώπινου νου. Από τις θεμελιακές ταινίες του κινηματογραφικού sci-fi. Μυθικό φιλμ. Εκατοντάδες βιβλιοπωλεία (και όχι μόνο) ανά τον κόσμο λέγονται Απαγορευμένος Πλανήτης.

4. Invasion of the Body Snatchers (Don Siegel, 1956)
Σε μια μικρή αμερικανική πόλη, οι κάτοικοι αρχίζουν να αντικαθίστανται από εξωγήινα αντίγραφά τους, χωρίς συναίσθημα και προσωπικότητα. Κλασική αλληγορία της δεκαετίας του ’50, με το φόβο του κομφορμισμού, της μαζικής υπακοής και της απώλειας ταυτότητας να διαπερνά κάθε σκηνή.

5. The Incredible Shrinking Man (Jack Arnold, 1957)
Ένας άντρας εκτίθεται σε μια μυστηριώδη ραδιενεργή ομίχλη και αρχίζει να μικραίνει ασταμάτητα, μέχρι που το ίδιο του το σπίτι γίνεται ένα απειλητικό περιβάλλον στο οποίο καλείται να επιβιώσει. Περιπέτεια με υπαρξιακό βάθος: η αλλαγή κλίμακας μετατρέπεται σε σχόλιο πάνω στον φόβο, την αξιοπρέπεια και τη θέση του ανθρώπου στο σύμπαν.

6. Psycho (Alfred Hitchcock, 1960)
Αδιανόητο φιλμ. Αν του πάρεις ένα καρέ (οποιοδήποτε), ο κόσμος μας θα διαλυθεί. Άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο το σινεμά προσεγγίζει την αγωνία, τη βία, την αφήγηση, και την ίδια τη σχέση του θεατή με τον φόβο. Κολοσσός.

7. Peeping Tom (Michael Powell, 1960)
Ένας μοναχικός οπερατέρ δολοφονεί γυναίκες και καταγράφει με την κάμερά του τις τελευταίες τους, πλημμυρισμένες τρόμο, στιγμές. Ταινία τολμηρή και αρχετυπικά σκοτεινή. Από τα σημαντικότερα φιλμ πάνω στην ηδονοβλεψία, την εικόνα και τη βία του βλέμματος.

8. The Time Machine (George Pal, 1960)
Ένας εφευρέτης της Βικτοριανής εποχής ταξιδεύει με τη χρονομηχανή του στο μακρινό μέλλον και βρίσκει την ανθρωπότητα χωρισμένη σε δύο είδη, τους αιθέριους Ελόι και τους υποχθόνιους Μόρλοκ. Κλασική κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Χέρμπερτ Τζ. Ουέλς: όλη η old-school γοητεία είναι εδώ.

9. La Jetée (Chris Marker, 1962)
Σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο, οι επιζώντες στο κατεστραμμένο Παρίσι χρησιμοποιούν έναν αιχμάλωτο για να ταξιδέψει στον χρόνο, ελπίζοντας να βρουν τρόφιμα, φάρμακα και ενέργεια για τη διάσωση του παρόντος. Η μόνη μικρού μήκους ταινίας της λίστας μας, ένα πειραματικό φιλμ με τεράστια επιρροή στο είδος.

10. The Birds (Alfred Hitchcock, 1963)
Μια παραθαλάσσια κοινότητα της Καλιφόρνιας δέχεται ανεξήγητες, ολοένα πιο βίαιες επιθέσεις από σμήνη πουλιών. Δεν ξέρουμε, ούτε θα μάθουμε, το γιατί. Η απειλή εδώ είναι γυμνή και ακατανόητη. Και φτερωτή, με κοφτερά ράμφη. Ένας από τους πιο ψυχρούς και πιο αποτελεσματικούς χιτσκοκικούς εφιάλτες.

11. Alphaville (Jean-Luc Godard, 1965)
Ο μυστικός πράκτορας Λέμι Κόσιον φτάνει σε μια δυστοπική πόλη που κυβερνάται από έναν υπερυπολογιστή και έχει εξορίσει το συναίσθημα, την ποίηση και την ατομική σκέψη. Ο Γκοντάρ ενώνει το φιλμ νουάρ με την επιστημονική φαντασία σε μια ταινία που θα μπορούσες να ζήσεις μέσα της για πάντα. Ελπίζοντας κοντά στην Άννα Καρίνα.

12. Repulsion (Roman Polanski, 1965)
Μια νεαρή γυναίκα που μένει μόνη σε ένα διαμέρισμα του Λονδίνου βυθίζεται σταδιακά στην παράνοια, ενώ ο χώρος γύρω της παραμορφώνεται μαζί με την ψυχική της κατάσταση. Ένα κλειστοφοβικό αριστούργημα, με υποδειγματική χρήση του ήχου, των σκιών και της αρχιτεκτονικής. Ο ορισμός του θρίλερ.

13. Fahrenheit 451 (François Truffaut, 1966)
Σε μια μελλοντική ολοκληρωτική κοινωνία, οι πυροσβέστες έχουν αποστολή να εντοπίζουν και να καίνε βιβλία, μέχρι που ένας από αυτούς αρχίζει να αμφισβητεί τον κόσμο που υπηρετεί. Η μεταφορά του μυθιστορήματος του Ρέι Μπράντμπερι από τον Φρανσουά Τριφό κρατά την πολιτική αγωνία του βιβλίου, ντύνοντάς τη με μια μελαγχολική, αποστασιοποιημένη ψυχρότητα.

14. Night of the Living Dead (George A. Romero, 1968)
Μια ομάδα ανθρώπων οχυρώνεται σε μια αγροικία, καθώς οι νεκροί επιστρέφουν στη ζωή και τους πολιορκούν. Μια ανεξάρτητη πολιτική ταινία σούπερ τρόμου που άλλαξε το σινεμά. Πελώριος Ρομέρο. Περιμένουμε να βγει από τον τάφο του κάποια ευλογημένη στιγμή για να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του.

15. 2001: A Space Odyssey (Stanley Kubrick, 1968)
Η σχέση της ανθρωπότητας με την τεχνολογία, την εξέλιξη και το άγνωστο, από την αυγή του ανθρώπου μέχρι ένα ταξίδι πέρα από τον Δία, ώς τις εσχατιές του γαλαξία και του χρόνου. Ένα από τα πιο επιδραστικά κινηματογραφικά οράματα επιστημονικής φαντασίας, με εικόνες που σ’ αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Όλοι ξέρουμε τι σημαίνει το τέλος, αλλά στο ίντερνετ το συζητάνε ακόμα.

16. Planet of the Apes (Franklin J. Schaffner, 1968)
Ένας αστροναύτης προσγειώνεται σε έναν πλανήτη όπου οι πίθηκοι έχουν γλώσσα, πολιτισμό και εξουσία, ενώ οι άνθρωποι ζουν σαν υποτελή όντα. Κλασικό αλληγορικό sci-fi, με πολιτική αιχμή, μεγαλειώδες προσθετικό μακιγιάζ, και ένα από τα διασημότερα φινάλε στην ιστορία του είδους (κάθε είδους).

17. Rosemary’s Baby (Roman Polanski, 1968)
Μια νεαρή έγκυος γυναίκα αρχίζει να υποψιάζεται ότι ο σύζυγός της και οι ηλικιωμένοι γείτονές της συμμετέχουν σε μια σατανιστική συνωμοσία με στόχο το ακόμη αγέννητο παιδί της. Υπόδειγμα αστικού ψυχολογικού τρόμου, μια ταινία που σε στοιχειώνει και την κουβαλάς πάντα μαζί σου, θες δε θες. Και βασικά δε θες.

18. A Clockwork Orange (Stanley Kubrick, 1971)
Σε ένα βίαιο μελλοντικό περιβάλλον, ένας νεαρός εγκληματίας υποβάλλεται σε ένα κρατικό πρόγραμμα αποστροφής, με στόχο την καταστολή της επιθετικότητάς του. Ένας πολύχρωμος συνδυασμός δυστοπίας, μαύρης σάτιρας και αισθητικής πρόκλησης γύρω από το ζήτημα της ελεύθερης βούλησης… και της βίας.

19. Duel (Steven Spielberg, 1971)
Ένας οδηγός καταδιώκεται σε έναν ερημικό αυτοκινητόδρομο από ένα τεράστιο φορτηγό, που ο οδηγός του παραμένει σχεδόν πάντα αόρατος. Ένα μάθημα καθαρής έντασης, όπου η απειλή αποκτά σχεδόν μυθική διάσταση. Ταινιάρα, ό,τι και να λέμε.

20. THX 1138 (George Lucas, 1971)
Σε μια αποστειρωμένη υπόγεια κοινωνία, οι πολίτες ζουν υπό διαρκή παρακολούθηση, καταστολή συναισθημάτων και χημικό έλεγχο. Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Τζορτζ Λούκας, μια ψυχρή, μινιμαλιστική δυστοπία — καμία σχέση με το μετέπειτα έργο του. Μέγας δημιουργός.

21. Solaris (Andrei Tarkovsky, 1972)
Ένας ψυχολόγος φτάνει σε έναν διαστημικό σταθμό πάνω από τον πλανήτη Σολάρις, όπου ένας μυστηριώδης ωκεανός παίζει με τις μνήμες των ανθρώπων. Καθαρή, πλήρης επιστημονική φαντασία. Ένας υπαρξιακός στοχασμός για την αγάπη, την απώλεια, τη μνήμη, την αδυναμία επικοινωνίας… και την ενοχή. Βγαίνεις από την αίθουσα κατεστραμμένος.

22. Silent Running (Douglas Trumbull, 1972)
Σε ένα μέλλον όπου η γήινη φύση έχει χαθεί, ένας βοτανολόγος φροντίζει τα τελευταία διαστημικά θερμοκήπια και αποφασίζει να τα προστατεύσει με κάθε κόστος. Οικολογικό sci-fi, πλημμυρισμένο μελαγχολία. Μια από τις πρώτες καθαρές κινηματογραφικές κραυγές για την περιβαλλοντική καταστροφή. Ιδιαίτερο φιλμ.

23. The Last House on the Left (Wes Craven, 1972)
Δύο νεαρές γυναίκες πέφτουν στα χέρια μιας συμμορίας εγκληματιών. Η συνέχεια δεν προτείνεται για ανθρώπους που δεν έχουν γερό στομάχι. Το ντεμπούτο του Γουές Κρέιβεν είναι ωμό, άβολο, και βαθιά σημαδεμένο από το κλίμα της αμερικανικής δεκαετίας του ’70. Μαχαιριά στο στομάχι.

24. Deliverance (John Boorman, 1972)
Τέσσερις άντρες από την πόλη κατεβαίνουν με κανό ένα ποτάμι της αμερικανικής επαρχίας και βρίσκονται αντιμέτωποι με έναν καταρράκτη βίας και τρόμου. Σκληρό θρίλερ επιβίωσης και ηθικής απογύμνωσης. Επίσης για γερά στομάχια. Σημαδιακό φιλμ. Το κόπιαραν μύριοι όσοι.

25. The Crazies (George A. Romero, 1973)
Ένας στρατιωτικός βιολογικός παράγοντας μολύνει μια μικρή πόλη, προκαλώντας παράνοια, βία και χάος, ενώ ο στρατός επιχειρεί να ελέγξει την κατάσταση επιβάλλοντας μια βάναυση καραντίνα. Πολιτικός τρόμος από τον Ρομέρο, που τα δίνει όλα εδώ. Όπως και παντού, άλλωστε.

26. Westworld (Michael Crichton, 1973)
Σε ένα πολυτελές θεματικό πάρκο για ενήλικες, ρομπότ που αναπαριστούν ιστορικές εποχές τα χάνουν λιγάκι και αρχίζουν να σκοτώνουν τους επισκέπτες. Ο εξωγήινος Κράιτον ενώνει sci-fi, γουέστερν και τεχνολογικό εφιάλτη, προαναγγέλλοντας αυτό που θα έρθει σε λίγα χρόνια (σε λίγα χρόνια από σήμερα, για να είμαστε ακριβείς).

27. Don’t Look Now (Nicolas Roeg, 1973)
Ένα ζευγάρι που θρηνεί τον θάνατο της μικρής τους κόρης μετακομίζει στη Βενετία, μόνο και μόνο για να πέσει σε έναν ιστό υφασμένο από την απώλεια και το τραύμα. Και την τρέλα. Ο Νίκολας Ρεγκ φτιάχνει ένα από τα πιο υποβλητικά και στενάχωρα ψυχολογικά θρίλερ ever. Τι ταινία!

28. The Exorcist (William Friedkin, 1973)
Ένα δωδεκάχρονο κορίτσι παρουσιάζει συμπτώματα δαιμονικής κατοχής, και δύο ιερείς αναλαμβάνουν έναν εξορκισμό που δοκιμάζει την πίστη, το σώμα και τη λογική τους. Αιώνιο σημείο αναφοράς του υπερφυσικού τρόμου, χάρη στη σωματικότητα, τον ρεαλισμό και την αίσθηση πνευματικής απειλής που γλιστράει από κάθε πόρο της ταινίας. Δυστυχώς αξεπέραστη.

29. Soylent Green (Richard Fleischer, 1973)
Σε μια οικολογικά κατεστραμμένη μελλοντική Νέα Υόρκη, ένας αστυνομικός ερευνά μια δολοφονία που οδηγεί σε μια φρικτή διατροφική αλήθεια. Δυστοπικό κοινωνικό θρίλερ με έντονη αγωνία· μια οικολογική προειδοποίηση με ένα φινάλε που χαράζεται μέσα σου.

30. Black Christmas (Bob Clark, 1974)
Τα κορίτσια μιας φοιτητικής εστίας δέχονται απειλητικά και χυδαία τηλεφωνήματα από έναν άγνωστο, ο οποίος, χωρίς να το γνωρίζουν, κρύβεται στη σοφίτα και αρχίζει να τις δολοφονεί μία προς μία κατά τη διάρκεια των χριστουγεννιάτικων διακοπών. Από τα βασικά έργα που διαμόρφωσαν το slasher. Για όποιον αγαπά το είδος.

31. Dark Star (John Carpenter, 1974)
Το πλήρωμα ενός διαστημοπλοίου εκτελεί μια μονότονη αποστολή καταστροφής ασταθών πλανητών, μέχρι που μια έξυπνη βόμβα αρχίζει να αμφισβητεί τις εντολές τους. Low-budget μαύρη κωμωδία επιστημονικής φαντασίας. Η ειρωνεία και το παράλογο προαναγγέλλουν πλευρές του μεταγενέστερου μετρ του τρόμου. Επίσης, εντελώς παλαβό φιλμ.

32. The Texas Chainsaw Massacre (Tobe Hooper, 1974)
Μια παρέα νέων ταξιδεύει στην επαρχία του Τέξας και πέφτει πάνω σε μια οικογένεια κανιβάλων, με κεντρική φιγούρα έναν τύπο που φορά μια μάσκα φτιαγμένη από ανθρώπινο δέρμα. Το αριστούργημα του Τομπ Χούπερ ήταν, είναι και θα παραμένει μία από τις πιο ωμές εμπειρίες του αμερικανικού τρόμου, με ντοκιμαντερίστικη υφή και μια αποπνικτική αίσθηση βαθιάς, δυσώδους παρακμής που κολλάει στο δέρμα σου.

33. Jaws (Steven Spielberg, 1975)
Ένας τεράστιος λευκός καρχαρίας τρομοκρατεί μια τουριστική παραθαλάσσια πόλη, ενώ ο τοπικός σερίφης, ένας θαλάσσιος βιολόγος και ένας έμπειρος ψαράς βγαίνουν στο νερό για να τον αντιμετωπίσουν. Αν ο Παρθενώνας ήταν ταινία, θα ήταν τα «Σαγόνια του καρχαρία». Υπόδειγμα αγωνίας, ρυθμού και σκηνοθετικής οικονομίας, κάνει τον Χίτσκοκ να χλωμιάσει.

34. Logan’s Run (Michael Anderson, 1976)
Σε μια φαινομενικά ειδυλλιακή κοινωνία του μέλλοντος, η ζωή τελειώνει υποχρεωτικά στα τριάντα, ώστε να διατηρείται η ισορροπία του πληθυσμού. Ένα Λαγωνικό (αστυνομικός επιβολής του νόμου) αναλαμβάνει να διεισδύσει στην ομάδα εκείνων που προσπαθούν να δραπετεύσουν, αλλά καταλήγει να γίνει και ο ίδιος φυγάς αναζητώντας το μυθικό Καταφύγιο. Μια πολύχρωμη δυστοπική περιπέτεια των 70s.

35. The Man Who Fell to Earth (Nicolas Roeg, 1976)
Ένας εξωγήινος φτάνει στη Γη αναζητώντας νερό για τον πλανήτη του και παρασύρεται σταδιακά από τον πλούτο, την απομόνωση, τα μέσα ενημέρωσης και τις ανθρώπινες εξαρτήσεις. Ο Νίκολας Ρεγκ χτίζει μια υπνωτιστική αλληγορία αποξένωσης, ενώ ο Μπόουι μοιάζει σαν να έχει πέσει μόλις στον πλανήτη μας.

36. The Town That Dreaded Sundown (Charles B. Pierce, 1976)
Μια μικρή πόλη τρομοκρατείται από έναν μασκοφόρο δολοφόνο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μια ιστορία εμπνευσμένη από πραγματικά εγκλήματα. Πρώιμο slasher με ντοκιμαντερίστικη αφήγηση, επαρχιακή ατμόσφαιρα, και μια απειλή που αντλεί δύναμη από την αίσθηση του ανεξιχνίαστου. Παραγνωρισμένο φιλμ.

37. Carrie (Brian De Palma, 1976)
Μια ντροπαλή έφηβη με τηλεκινητικές ικανότητες ζει ανάμεσα στον σχολικό εκφοβισμό και τη θρησκευτική καταπίεση της μητέρας της — όλα αυτά, μέχρι τη νύχτα του σχολικού χορού, όπου κάποια πράγματα θα αλλάξουν. Η πρώτη μεταφορά έργου του Κινγκ στον κινηματογράφο είναι εκρηκτική. (Θα ακολουθήσουν άλλες 120 πάνω-κάτω).

38. The Omen (Richard Donner, 1976)
Ένας Αμερικανός διπλωμάτης υιοθετεί κρυφά ένα βρέφος μετά τον θάνατο του δικού του παιδιού, και σταδιακά ανακαλύπτει ότι το αγόρι μπορεί να είναι ο Αντίχριστος. Σπόιλερ: είναι! Μεταφυσικός τρόμος, υποβλητική ατμόσφαιρα, θρησκευτική απειλή, χαρακτηριστική μουσική ένταση. Σατανικά πράγματα.

39. The Hills Have Eyes (Wes Craven, 1977)
Μια οικογένεια που ταξιδεύει με τροχόσπιτο παγιδεύεται στην έρημο και δέχεται επίθεση από μια απομονωμένη, βίαιη ομάδα κανιβάλων. Ο Γουές Κρέιβεν συνεχίζει την ωμή χαρτογράφηση της αμερικανικής βίας, μετατρέποντας την οικογενειακή εκδρομή σε μάχη επιβίωσης. Ταινία που κοπιαρίστηκε κάμποσες εκατοντάδες φορές. Αξεπέραστη.

40. Star Wars (George Lucas, 1977)
Ένας νεαρός αγρότης, ένας γηραιός ιππότης Τζεντάι, ένας παράτολμος, αλήτης πιλότος και μια θαρραλέα πριγκίπισσα εμπλέκονται στον αγώνα ενάντια στη γαλαξιακή αυτοκρατορία. Space opera; Ναι, η καλύτερη όλων των εποχών. Αλλά και η ταινία που άλλαξε τα πάντα στη ζωή μας, μην το συζητάμε. Έπος εφάμιλλο της Οδύσσειας. Του Ομήρου, όχι του Νόλαν.

41. Close Encounters of the Third Kind (Steven Spielberg, 1977)
Ένας άντρας έρχεται σε επαφή με μια άγνωστης ταυτότητας παρουσία και κυριεύεται από την ανάγκη να καταλάβει το όραμα που έχει χαραχτεί στο μυαλό του. Ο Σπίλμπεργκ προσεγγίζει την εξωγήινη επαφή με δέος, μυθική μουσική, (πολύ) φως και μια αίσθηση πνευματικής αποκάλυψης. Στο τέλος σηκώνεσαι πάντα όρθιος και κοιτάς το ταβάνι του σαλονιού.

42. Eraserhead (David Lynch, 1977)
Ένας περίεργος τύπος ζει σε ένα εφιαλτικό βιομηχανικό τοπίο και φροντίζει ένα παραμορφωμένο βρέφος, ενώ η πραγματικότητα γύρω του λειτουργεί σαν παρατεταμένος νευρικός κλονισμός. Το ντεμπούτο του Ντέιβιντ Λιντς παραμένει μοναδικό δείγμα σουρεαλιστικού τρόμου, με τον ήχο, την εικόνα και το ανθρώπινο σώμα σε κατάσταση μόνιμης αποσύνθεσης. Ο Λιντς είναι ένας απομονωμένος πλανήτης.

43. Suspiria (Dario Argento, 1977)
Μια Αμερικανίδα μπαλαρίνα φτάνει σε μια διάσημη ακαδημία χορού στη Γερμανία και ανακαλύπτει ότι ο χώρος κρύβει μια σύναξη μαγισσών. Ο μετρ των μετρ Ντάριο Αρτζέντο χορογραφεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα του ιταλικού τρόμου, με εκτυφλωτικά χρώματα, τελετουργική βία και μια μουσική που λειτουργεί σαν γλυκιά επίθεση στο δέρμα μας (και πιο μέσα).

44. Dawn of the Dead (George A. Romero, 1978)
Μια μικρή ομάδα επιζώντων βρίσκει καταφύγιο σε ένα εμπορικό κέντρο, ενώ έξω εξαπλώνεται η αποκάλυψη των ζόμπι. Ο Ρομέρο μετατρέπει τον τρόμο της επιβίωσης σε μια καυστική σάτιρα του καταναλωτισμού, δίνοντας στο είδος ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα και ακόμη πιο πλούσιο κοινωνικό υπόβαθρο. Πιθανόν ο πιο κοπιαρισμένος σκηνοθέτης.

45. Halloween (John Carpenter, 1978)
Δεκαπέντε χρόνια μετά τη δολοφονία της αδελφής του, ο Μάικλ Μάιερς δραπετεύει από το ψυχιατρείο και επιστρέφει στη γενέτειρά του για να σκοτώσει ξανά. Το μυθικό, θρυλικό, αδιανόητα τέλειο φιλμ του Κάρπεντερ καθόρισε τη γραμματική του slasher με απλότητα, γεωμετρική σκηνοθεσία, αξέχαστη μουσική και μια απειλή σχεδόν αφηρημένη. Το τέρας είναι μια μορφή, απλώς. Ένα σχήμα.

46. Invasion of the Body Snatchers (Philip Kaufman, 1978)
Στο Σαν Φρανσίσκο της δεκαετίας του ’70, άνθρωποι αρχίζουν να αντικαθίστανται από εξωγήινα αντίγραφα, ενώ όσοι αντιλαμβάνονται την εισβολή μοιάζουν όλο και πιο μόνοι. Το ριμέικ τού #4 της λίστας μας μεταφέρει την ψυχροπολεμική παράνοια σε ένα αστικό, μετα-χίπικο περιβάλλον, και κορυφώνεται με ένα από τα πιο εφιαλτικά φινάλε του είδους. Άψογο.

47. Alien (Ridley Scott, 1979)
Το πλήρωμα ενός εμπορικού διαστημοπλοίου απαντά σε ένα σήμα κινδύνου και φέρνει άθελά του στο σκάφος έναν φονικό εξωγήινο (τέλειο) οργανισμό. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ ενώνει την industrial επιστημονική φαντασία με τον κλειστοφοβικό τρόμο και μας χαρίζει τον απόλυτο εφιάλτη. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα από τα πιο ισχυρά κινηματογραφικά τέρατα, έχουμε να κάνουμε με την Καπέλα Σιξτίνα. Και βάλε.

48. Phantasm (Don Coscarelli, 1979)
Ένας έφηβος ανακαλύπτει ότι ο μυστηριώδης ψηλός νεκροθάφτης της πόλης του κρύβει ένα αλλόκοτο σχέδιο που συνδέεται με τον θάνατο και με κάποιες άλλες διαστάσεις. Ονειρικός, ασυνάρτητος με τον καλύτερο τρόπο και βαθιά cult τρόμος, με εικόνες που μοιάζουν να προέρχονται από παιδικό εφιάλτη. Αξιοσημείωτα παλαβό φιλμ.

49. Stalker (Andrei Tarkovsky, 1979)
Ένας οδηγός συνοδεύει έναν συγγραφέα και έναν επιστήμονα μέσα στην απαγορευμένη Ζώνη, όπου υπάρχει ένα δωμάτιο, ένας χώρος, που εκπληρώνει την πιο βαθιά επιθυμία του ανθρώπου. Ο Ταρκόφσκι μάς χαρίζει το πιο πνευματικό και υποβλητικό φιλοσοφικό του έργο. Κορυφαία στιγμή της καθαρής επιστημονικής φαντασίας.

50. The Black Hole (Gary Nelson, 1979)
Το πλήρωμα ενός διαστημοπλοίου ανακαλύπτει, κοντά σε μια μαύρη τρύπα, ένα χαμένο σκάφος, που βρίσκεται υπό τον έλεγχο ενός εμμονικού επιστήμονα και των ρομπότ του. Μια πιο σκοτεινή εκδοχή διαστημικής περιπέτειας, με gothic ατμόσφαιρα, μεταφυσικό τόνο, και φιλόδοξη εικονογραφία. Παραγνωρισμένο.

51. Mad Max (George Miller, 1979)
Σε μια κοινωνία που καταρρέει, ένας αστυνομικός συγκρούεται με μια βίαιη συμμορία μοτοσικλετιστών και οδηγείται σε μια αιματοβαμμένη προσωπική εκδίκηση. Το χαμηλού προϋπολογισμού φιλμ του Τζορτζ Μίλερ άνοιξε τον δρόμο για ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα μετα-αποκαλυπτικά σύμπαντα του σινεμά. Δεν θεωρείται το καλύτερο του franchise, αλλά φυσικά είναι (όπως και όλα τα #1 κάθε franchise).

52. The Warriors (Walter Hill, 1979)
Μια συμμορία της Νέας Υόρκης κατηγορείται άδικα για φόνο και πρέπει να διασχίσει τη νυχτερινή πόλη, περνώντας από εχθρικές περιοχές και αλλόκοτες αντίπαλες ομάδες. Στυλιζαρισμένη αστική περιπέτεια, με κόμικς ρυθμό, μυθολογική απλότητα και διαρκή cult ενέργεια. Απαιτείται να το βλέπει κανείς από καιρού εις καιρόν.

53. The Shining (Stanley Kubrick, 1980)
Ένας συγγραφέας αναλαμβάνει τη χειμερινή φύλαξη ενός απομονωμένου ξενοδοχείου, και η δυστυχής οικογένειά του παγιδεύεται μαζί του καθώς η ψυχική του κατάσταση διαλύεται και το ξενοδοχείο ξυπνάει. Ο Κιούμπρικ οικειοποιείται το αριστουργηματικό μυθιστόρημα του Κινγκ, αλλά μάς δίνει κάτι πολύ, πολύ σπουδαίο: έναν ψυχρό γεωμετρικό εφιάλτη τρομώδους συμμετρίας.

54. Altered States (Ken Russell, 1980)
Ένας επιστήμονας πειραματίζεται με παραδοσιακά παραισθησιογόνα και δεξαμενές αισθητηριακής αποστέρησης, φτάνοντας σε ακραίες —και ανεξέλεγκτες— σωματικές και πνευματικές μεταμορφώσεις. Sci-fi, μυστικισμός και body horror, ή: μια μορφή οργιαστικού οράματος στην επιστημονική αναζήτηση. Αλλόκοτη ταινία.

55. Flash Gordon (Mike Hodges, 1980)
Ένας αστέρας του αμερικανικού ποδοσφαίρου μεταφέρεται μαζί με μία δημοσιογράφο στον πλανήτη Μόνγκο και βρίσκεται αντιμέτωπος με τον αυτοκράτορα Μινγκ, που απειλεί να καταστρέψει τη Γη. Πολύχρωμη, camp και ανοιχτά pulp μεταφορά κόμικ, με θεατρική υπερβολή και τη μουσική των Queen να λειτουργεί σαν βασικό μέρος της ταυτότητάς της.

56. Friday the 13th (Sean S. Cunningham, 1980)
Μια ομάδα νεαρών ετοιμάζεται να επαναλειτουργήσει μια κατασκήνωση με σκοτεινό παρελθόν, ενώ ένας άγνωστος μασκοφόρος δολοφόνος αρχίζει να τους εξοντώνει. Η ταινία αξιοποίησε τη φόρμουλα του slasher με εμπορική οξυδέρκεια και γέννησε ένα από τα πιο ανθεκτικά franchise τρόμου. Μεγαλειώδες. (Πολλοί, τόσα χρόνια μετά και ακόμα να μάθουν ποιος είναι ο δολοφόνος με τη μάσκα του χόκεϊ).

57. Prom Night (Paul Lynch, 1980)
Μια ομάδα τελειοφοίτων λυκείου γίνεται στόχος ενός μασκοφόρου δολοφόνου στον χορό αποφοίτησης, χρόνια μετά από ένα παιδικό ατύχημα που κόστισε μια ζωή. Τυπικό πλην καίριο slasher της πρώτης εποχής του είδους, με την Jamie Lee Curtis —ξανά— στο κέντρο μιας ακόμη νύχτας καταδίωξης. Έξοχο.

58. The Evil Dead (Sam Raimi, 1981)
Πέντε φίλοι πηγαίνουν σε μια απομονωμένη καλύβα στο δάσος και απελευθερώνουν δαιμονικές δυνάμεις διαβάζοντας ένα αρχαίο βιβλίο. Πολύ έξυπνη κίνηση εκ μέρους τους… Το ντεμπούτο του Σαμ Ράιμι είναι καταιγιστικό, εφευρετικό και σωματικά εξαντλητικό, με μια κάμερα που (μας) επιτίθεται σχεδόν όσο και οι δαίμονες. Είσοδος στη ζωή μας του πελώριου Μπρους Κάμπελ.

59. Scanners (David Cronenberg, 1981)
Άνθρωποι με ισχυρές τηλεπαθητικές και τηλεκινητικές ικανότητες γίνονται αντικείμενο εταιρικών και πολιτικών σχεδίων, ενώ ένας από αυτούς ξεκινά έναν βίαιο πόλεμο. Ο Κρόνενμπεργκ συνδυάζει συνωμοσιολογικό θρίλερ και body horror, χαρίζοντας στο είδος μία από τις πιο διάσημες εκρήξεις κεφαλιού. \m/

60. The Burning (Tony Maylam, 1981)
Ένας παραμορφωμένος πρώην επιστάτης κατασκήνωσης επιστρέφει για να εκδικηθεί τους νέους που του θυμίζουν την παλιά του ταπείνωση. Χαρακτηριστικό slasher των early 80s, με σκληρή βία, καλοδουλεμένη camp ατμόσφαιρα και εντυπωσιακά πρακτικά εφέ από τον πελώριο μετρ Τομ Σαβίνι.

61. Dragonslayer (Matthew Robbins, 1981)
Ένας μαθητευόμενος μάγος αναλαμβάνει να αντιμετωπίσει έναν δράκο που τρομοκρατεί ένα μεσαιωνικό βασίλειο και απαιτεί ανθρώπινες θυσίες. Σκοτεινή, 100% υποτιμημένη fantasy περιπέτεια, με σοβαρό τόνο, αίσθηση κινδύνου και έναν από τους πιο πειστικούς δράκους του σινεμά προ ψηφιακής εποχής, ίσως και μετά από αυτήν.

62. Outland (Peter Hyams, 1981)
Ένας έντιμος ομοσπονδιακός σερίφης σε έναν σταθμό εξόρυξης σε φεγγάρι του Δία ανακαλύπτει το κύκλωμα μιας θανατηφόρας αμφεταμίνης που προκαλεί ψύχωση στους εργάτες και βρίσκεται μόνος απέναντι σε εταιρικά συμφέροντα και πληρωμένους εκτελεστές. Διαστημικό γουέστερν με βιομηχανική αισθητική, συγγενικό με το σκληρό sci-fi που ακολούθησε το «Alien».

63. Possession (Andrzej Żuławski, 1981)
Ένας άντρας προσπαθεί να καταλάβει γιατί η γυναίκα του τον εγκαταλείπει, καθώς η συζυγική κρίση παίρνει ολοένα πιο βίαιη, παραληρηματική και τερατώδη μορφή. Ο Αντρέι Ζουλάφσκι παραδίδει ένα ακραίο φιλμ ψυχολογικού και σωματικού τρόμου — ή, πώς ένα διαζύγιο μπορεί να γίνει μια αποκαλυπτική εμπειρία. Αριστούργημα.

64. Raiders of the Lost Ark (Steven Spielberg, 1981)
Ο αρχαιολόγος Ιντιάνα Τζόουνς αναζητά τη χαμένη Κιβωτό της Διαθήκης πριν την αρπάξουν οι Ναζί. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Τζορτζ Λούκας ανασυνθέτουν τα παλιά κινηματογραφικά σίριαλ με σύγχρονο ρυθμό, χιούμορ και άψογη αίσθηση περιπέτειας. Ό,τι και να πούμε εδώ, περιττεύει. Επικό έπος.

65. An American Werewolf in London (John Landis, 1981)
Δύο Αμερικανοί φοιτητές δέχονται επίθεση από έναν λυκάνθρωπο στην αγγλική ύπαιθρο και μόνο ο ένας τους επιζεί — μόνο για να ανακαλύψει ότι πλέον κουβαλά ο ίδιος την κατάρα. Ο Τζον Λάντις ισορροπεί ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και τον καθαρό τρόμο, ενώ τα εφέ μεταμόρφωσης του Ρικ Μπέικερ έμειναν ιστορικά και ανεπανάληπτα.

66. Escape from New York (John Carpenter, 1981)
Σε ένα δυστοπικό μέλλον, το Μανχάταν έχει μετατραπεί σε φυλακή υψίστης ασφαλείας, και ένας κατάδικος στέλνεται εκεί για να διασώσει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Ο Κάρπεντερ δημιουργεί έναν εμβληματικό αντιήρωα, τον Σνέικ Πλίσκεν, και μια αστική κόλαση με μινιμαλιστική ένταση και αλησμόνητους παίκτες. Το έργο βλέπεται ξανά και ξανά σαν να ’ναι η πρώτη φορά. Slay.

67. E.T. the Extra-Terrestrial (Steven Spielberg, 1982)
Ένα μοναχικό αγόρι γίνεται φίλος με έναν καλοκάγαθο εξωγήινο που έχει εγκαταλειφθεί στη Γη και προσπαθεί να τον βοηθήσει να επιστρέψει στο σπίτι του. Ο Σπίλμπεργκ συνδυάζει παιδική οπτική, οικογενειακό τραύμα και sci-fi σε μία από τις πιο συγκινητικές και πανέμορφες ταινίες της δεκαετίας (κάθε δεκαετίας), φτιάχνοντας ένα φιλμ που δεν μπορεί να ξαναγίνει όμοιό του.

68. Blade Runner (Ridley Scott, 1982)
Σε ένα σκοτεινό μελλοντικό Λος Άντζελες, ένας κυνηγός ανδροειδών αναλαμβάνει να εντοπίσει και να εξοντώσει τέσσερις ρέπλικες που το έσκασαν. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ επαναπροσδιόρισε την εικόνα της δυστοπικής επιστημονικής φαντασίας, φτιάχνοντας κάτι που ξεπερνά τις ίδιες του τις προθέσεις, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Πιθανότατα το καλύτερο φιλμ που έγινε ποτέ. Γενικά. Η Βίβλος και οι Ουπανισάδες μαζί.

69. The Beastmaster (Don Coscarelli, 1982)
Ένας πολεμιστής που έχει την ικανότητα να επικοινωνεί με τα ζώα αναζητά εκδίκηση από έναν αιμοσταγή ιερέα που κατέστρεψε την οικογένειά του. Τυπικό, απολαυστικό sword-and-sorcery των 80s, με σούπερ μυθολογία, φουλ περιπέτεια, και καθαρή cult απήχηση.

70. The Thing (John Carpenter, 1982)
Σε έναν απομονωμένο σταθμό της Ανταρκτικής, μια ομάδα επιστημόνων έρχεται αντιμέτωπη με έναν εξωγήινο οργανισμό που μπορεί να μιμηθεί τέλεια κάθε ζωντανό πλάσμα. Ο Κάρπεντερ χτίζει το κορυφαίο φιλμ παράνοιας και body horror, με πρακτικά εφέ που παραμένουν αξεπέραστα σε φαντασία και αποκρουστική δύναμη. Υποκλινόμαστε. Ευχαριστούμε, γκραν μετρ. 100/10.

71. Tron (Steven Lisberger, 1982)
Ένας προγραμματιστής μεταφέρεται μέσα στον ψηφιακό κόσμο ενός υπολογιστικού συστήματος και αναγκάζεται να αγωνιστεί σαν μονομάχος απέναντι σε προγράμματα και μηχανισμούς ελέγχου. Μια πρωτοποριακή ταινία στη χρήση των computer graphics, που διαμόρφωσε μια οπτική γλώσσα για τον κυβερνοχώρο way before it was cool.

72. Conan the Barbarian (John Milius, 1982)
Ένας νεαρός βάρβαρος, που η οικογένειά του σφαγιάστηκε από μια αιρετική ομάδα μάγων πολεμιστών, μεγαλώνει μέσα στη βία και ξεκινά μια αιματηρή πορεία εκδίκησης. Ο Τζον Μίλιους δίνει στον Κόναν τού αδικοχαμένου ιδιοφυούς Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ μυθική βαρύτητα, ενώ η μουσική του Βασίλη Πολυδούρη και η σωματική παρουσία του Σβαρτσενέγκερ καθόρισαν άπαξ διά παντός το κινηματογραφικό sword-and-sorcery. Τελειώσαμε. Το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» τού heroic fantasy.

73. Krull (Peter Yates, 1983)
Ένας πρίγκιπας διασχίζει έναν φανταστικό πλανήτη για να σώσει μια αιχμάλωτη πριγκίπισσα από έναν εξωγήινο εισβολέα και να βρει ένα μυθικό όπλο. Φιλόδοξο υβρίδιο fantasy και space opera, χαρακτηριστικό της εποχής που το σινεμά αναζητούσε νέες μυθολογίες μετά το «Star Wars». Αγαπημένο.

74. Sleepaway Camp (Robert Hiltzik, 1983)
Μια εσωστρεφής έφηβη πηγαίνει για θερινή κατασκήνωση. Σύντομα όμως θα ξεκινήσει μία σειρά από βίαιους και παράξενους θανάτους. Slasher με ανορθόδοξη ενέργεια, και ένα φινάλε που έχει καταγραφεί σαν μία από τις πιο σοκαριστικές στιγμές του είδους. Δεν τα κάνουν πια όπως παλιά. Δυστυχώς.

75. Videodrome (David Cronenberg, 1983)
Ο διευθυντής ενός μικρού τηλεοπτικού σταθμού ανακαλύπτει ένα πειρατικό κανάλι που μεταδίδει ακραία βία και βασανιστήρια, προκαλώντας παραισθήσεις, εξάρτηση και σωματικές (τι άλλο: Κρόνενμπεργκ) μεταλλάξεις. Ένας προφητικός εφιάλτης για τα Μέσα, την επιθυμία, την εικόνα και τη μεταμόρφωση του σώματος από την τεχνολογία. Ταινία 5 αστέρων, ή μάλλον 10 γιατί παίζει και η Ντέμπι Χάρι.

76. A Nightmare on Elm Street (Wes Craven, 1984)
Ένας παραμορφωμένος δολοφόνος που φορά ένα γάντι με λεπίδες σκοτώνει εφήβους μέσα στα όνειρά τους, μετατρέποντας τον ύπνο σε θανατηφόρα παγίδα. Ο Γουές Κρέιβεν παίρνει το slasher και το φέρνει τα πάνω κάτω, εισάγοντας τον Φρέντι Κρούγκερ, μια απειλή με προσωπικότητα, ειρωνεία και καθαρά υπερφυσική δύναμη. Φρέντι, γερά, στο Χαριλάου παίζουμε ακόμη μια φορά.

77. The Last Starfighter (Nick Castle, 1984)
Ένας έφηβος που ζει ένα σε πάρκο τροχόσπιτων σπάει το ρεκόρ σε ένα arcade game, και ανακαλύπτει ότι το παιχνίδι είναι τεστ στρατολόγησης για έναν πραγματικό διαστημικό πόλεμο. Νεανική sci-fi περιπέτεια με νοσταλγική γοητεία και σούπερ σημαντική θέση στην ιστορία των ψηφιακών εφέ. Δεν το βλέπουν πολλοί πια, κακώς.

78. The Terminator (James Cameron, 1984)
Ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ στέλνεται από το μέλλον για να σκοτώσει τη θεά Σάρα Κόνορ, τη γυναίκα που θα γεννήσει τον μελλοντικό ηγέτη της ανθρώπινης αντίστασης. Ο Τζέιμς Κάμερον συνδυάζει sci-fi, slasher λογική και νυχτερινή αστική δράση σε ένα συμπαγές, αμείλικτο θρίλερ. Δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο από άλλον — μόνο ο Κάμερον κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό του.

79. Enemy Mine (Wolfgang Petersen, 1985)
Ένας άνθρωπος και ένας ερπετόμορφος εξωγήινος, πιλότοι σε αντίπαλες πλευρές ενός διαστημικού πολέμου, παγιδεύονται σε έναν εχθρικό πλανήτη και, εκ των πραγμάτων, αναγκάζονται να συνεργαστούν. Ανθρωπιστική επιστημονική φαντασία, ένα ωραίο φιλμ όπου η αντιπαλότητα μετατρέπεται σταδιακά σε σχέση εμπιστοσύνης και ευθύνης.

80. Re-Animator (Stuart Gordon, 1985)
Ένας ιδιοφυής πλην ασταθής φοιτητής ιατρικής ανακαλύπτει έναν ορό που επαναφέρει τους νεκρούς στη ζωή, προκαλώντας αιματηρή καταστροφή. Ο Στιούαρτ Γκόρντον μεταφέρει (πολύ) ελεύθερα τον Λάβκραφτ σε ένα ξέφρενο μείγμα gore, μαύρης κωμωδίας και εργαστηριακής τρέλας. Ανεπανάληπτο και ντελιριακό.

81. Brazil (Terry Gilliam, 1985)
Ένας χαμηλόβαθμος υπάλληλος προσπαθεί να διορθώσει ένα γραφειοκρατικό λάθος σε έναν ασφυκτικό, ολοκληρωτικό κόσμο, και παρασύρεται ανάμεσα σε φαντασιώσεις διαφυγής από τη μία, και παλαβή κρατική καταστολή από την άλλη. Μια γκροτέσκα δυστοπία για τη γραφειοκρατία, την τεχνοκρατία και τη συντριβή του ατόμου. Δεν υπήρξε άλλος σαν τον Τέρι Γκίλιαμ σ’ αυτό τον κόσμο. Ούτε θα υπάρξει.

82. The Return of the Living Dead (Dan O’Bannon, 1985)
Δύο υπάλληλοι σε μία αποθήκη ιατρικών προμηθειών απελευθερώνουν κατά λάθος ένα αέριο που ξυπνά τους νεκρούς, οι οποίοι νεκροί βέβαια ζητούν επίμονα —τι άλλο;— ανθρώπινα μυαλά. #brains Πανκ, σαρκαστική και εξαιρετικά διασκεδαστική παραλλαγή του μύθου των ζόμπι, με γρήγορο ρυθμό και έντονη μουσική ταυτότητα. Τα σπάει.

83. From Beyond (Stuart Gordon, 1986)
Μια συσκευή που διεγείρει την επίφυση επιτρέπει στους ανθρώπους να δουν πλάσματα από μια άλλη διάσταση, τα οποία παρά ταύτα υπήρχαν πάντα δίπλα τους. Κι άλλος Στιούαρτ Γκόρντον, κι άλλος —υποτίθεται— Λάβκραφτ, ακόμη πιο γλοιώδης, πιο σαρκική και πιο παραληρηματική διάθεση. Σπάνια το υπερφυσικό έχει τόσο καθαρά σωματική υφή.

84. The Fly (David Cronenberg, 1986)
Ένας επιστήμονας παθαίνει ατύχημα σε ένα πείραμα τηλεμεταφοράς και αρχίζει να μεταλλάσσεται σταδιακά σε υβρίδιο ανθρώπου και εντόμου. Ο Κρόνενμπεργκ μετατρέπει το παλιό monster movie σε τραγωδία φθοράς, ασθένειας, έρωτα και απώλειας της ανθρώπινης μορφής. Βαθιά υπόκλιση.

85. Predator (John McTiernan, 1987)
Μια επίλεκτη ομάδα στρατιωτικών στη ζούγκλα της Κεντρικής Αμερικής γίνεται θήραμα ενός αόρατου εξωγήινου κυνηγού. Ο Τζον Μακτίρναν ξεκινά από το war action movie και το μετατρέπει σταδιακά σε sci-fi τρόμο επιβίωσης, με τον Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ απέναντι σε μια απειλή που δεν έχει προηγούμενο. Η ταινία απλά δεν γίνεται να γίνεται.

86. Prince of Darkness (John Carpenter, 1987)
Ένας καθολικός ιερέας και μια ομάδα επιστημόνων και φοιτητών κλείνονται σε μια εγκαταλελειμμένη εκκλησία για να μελετήσουν έναν αρχαίο κύλινδρο που περιέχει ένα παράξενο πράσινο υγρό. Σύντομα ανακαλύπτουν ότι το αυτό το πράγμα δεν είναι παρά η φυσική ουσία του Σατανά. Ένα από τα δέκα πιο υποτιμημένα φιλμ του Κάρπεντερ. Εννοείται, αδίκως.

87. RoboCop (Paul Verhoeven, 1987)
Ένας αστυνομικός στο μελλοντικό Ντιτρόιτ δολοφονείται άγρια και επανέρχεται στη ζωή ως κυβερνητικά ελεγχόμενο cyborg μιας πανίσχυρης εταιρείας. Βία, μαύρο χιούμορ, εταιρική σάτιρα και μεσσιανική εικονογραφία. Μια από τις πιο αιχμηρές ταινίες δράσης των 80s. Μυθικό φιλμ, τι να λέμε. Ποιο να συγκριθεί μαζί του.

88. Hellraiser (Clive Barker, 1987)
Ένας άντρας ανοίγει μέσω ενός πανάρχαιου κύβου-παζλ την πύλη προς μια διάσταση ακραίας ηδονής και πόνου, καλώντας τούς σαδιστικούς Cenobites. Ο άνθρωπος-ορχήστρα Κλάιβ Μπάρκερ —ένα κεφάλαιο στην τέχνη από μόνος του— φέρνει στον κινηματογραφικό τρόμο μια γκόθικ, σαρκική και ερωτικά διαταραγμένη μυθολογία, που δεν (μπορεί να) έχει την όμοιά της.

89. The Lost Boys (Joel Schumacher, 1987)
Δύο αδέλφια μετακομίζουν σε μία παραθαλάσσια πόλη της Καλιφόρνιας και μπλέκουν με μια νεανική συμμορία βρικολάκων. Όταν ο μεγαλύτερος αδελφός παρασύρεται από την παρέα και αρχίζει να αλλάζει, ο μικρότερος συνεργάζεται με δύο ιδιόρρυθμους εφήβους που δηλώνουν κυνηγοί βρικολάκων για να τον σώσουν. Ο μύθος του βαμπίρ τυλιγμένος με MTV αισθητική, εφηβική ένταση, χιούμορ και πλήρη 80s αυτοπεποίθηση.

90. They Live (John Carpenter, 1988)
Ένας περιπλανώμενος εργάτης βρίσκει ένα ζευγάρι γυαλιά που αποκαλύπτουν ότι η κοινωνική ελίτ είναι εξωγήινη και ελέγχει την ανθρωπότητα μέσω υποσυνείδητων μηνυμάτων. Μια λαϊκή, ταξική, ευθύβολη και απολαυστική πολιτική σάτιρα για την κατανάλωση, την προπαγάνδα, την κυριαρχία, και την έλλειψη τσίχλας. Και η πιο μεγάλη σκηνή πάλης στην ιστορία του κινηματογράφου.

91. Society (Brian Yuzna, 1989)
Ένας πλούσιος έφηβος στο Μπέβερλι Χιλς υποψιάζεται ότι η πλούσια, προνομιούχα οικογένειά του και ο κοινωνικός του κύκλος ανήκουν σε μια αποκρουστική, ολωσδιόλου τερατώδη ελίτ, ένα μεταλλαγμένο είδος πλασμάτων που κυριολεκτικά (το κυριολεκτικά σχεδόν ποτέ δεν σημαίνει κυριολεκτικά, αλλά όχι εδώ) συγχωνεύεται και τρέφεται από τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Ταξική σάτιρα και body horror παροξυσμός, με ένα φινάλε που παραμένει ακραίο ακόμη και για τα δεδομένα του είδους.

92. Tetsuo: The Iron Man (Shinya Tsukamoto, 1989)
Μετά από ένα ατύχημα, ένας άντρας αρχίζει να μεταμορφώνεται σε ένα φονικό υβρίδιο σάρκας και μετάλλου, μέσα σε έναν κόσμο μηχανικού θορύβου, βίας και βιομηχανικού παραληρήματος. Ένα ασπρόμαυρο, underground cyberpunk body horror fucking flick, με ενέργεια μουσικού βίντεο και αισθητική… βλάβης. One of a kind.

93. Jacob’s Ladder (Adrian Lyne, 1990)
Ένας βετεράνος του Βιετνάμ που ζει στη Νέα Υόρκη βασανίζεται από παραισθήσεις, θραύσματα μνήμης και μια αίσθηση ότι η πραγματικότητα γύρω του αποσυντίθεται. Ένα ψυχολογικό θρίλερ πένθους και μεταφυσικής αγωνίας, με ισχυρή επιρροή στο μεταγενέστερο horror των ’90s. Πελώριο φιλμ, που έχουμε την αίσθηση ότι δεν το βλέπει κανείς πια εδώ και καιρό. Ίσως από φόβο.

94. Hardware (Richard Stanley, 1990)
Σε ένα μετα-αποκαλυπτικό, ερημικό μέλλον, ένας στρατιώτης-ρακοσυλλέκτης χαρίζει στην καλλιτέχνιδα σύντροφό του εξαρτήματα από ένα κατεστραμμένο ανδροειδές, το οποίο όμως αυτοσυναρμολογείται και ξεκινά να σκοτώνει μέσα στο διαμέρισμα. Σκοτεινό, βρόμικο cyberpunk horror, με χαμηλό προϋπολογισμό, industrial αισθητική και ασφυκτική ενέργεια. Και πολλή χαοτική βία.

95. Total Recall (Paul Verhoeven, 1990)
Ένας εργάτης του μέλλοντος αγοράζει εμφυτευμένες αναμνήσεις μιας αποστολής στον Άρη και ανακαλύπτει ότι η ταυτότητά του μπορεί να είναι μέρος μιας μεγαλύτερης συνωμοσίας. Μια βίαιη, σατιρική και καταιγιστική περιπέτεια για τη μνήμη, την εξουσία και την ψευδαίσθηση. Ο Φίλιπ Ντικ πέρασε μια μάλλον περίεργη, και συχνά άσχημη και φτωχική ζωή, αλλά και μόνο το «Do Androids Dream of Electric Sheep?» («Blade Runner»), το «We Can Remember It for You Wholesale» (αυτό εδώ δηλαδή) και το «The Minority Report» (του Σπίλμπεργκ) μάς έδωσαν ταινιάρες.

96. Candyman (Bernard Rose, 1992)
Μια ερευνήτρια αστικών μύθων μελετά την ιστορία ενός δολοφονικού πνεύματος σε ένα συγκρότημα εργατικών κατοικιών του Σικάγου, του Κάντιμαν, ενός δολοφονημένου γιου σκλάβου με γάντζο αντί για χέρι που εμφανίζεται αν προφέρεις το όνομά του πέντε φορές μπροστά σε έναν καθρέφτη, και σταδιακά παγιδεύεται μέσα στον ίδιο τον μύθο. Γοτθικός τρόμος, κοινωνική μνήμη, φυλετική βία και τραγικός ρομαντισμός. Πιο καλτ πεθαίνεις.

97. In the Mouth of Madness (John Carpenter, 1994)
Ένας ερευνητής ασφαλιστικών υποθέσεων αναζητά έναν εξαφανισμένο συγγραφέα τρόμου, τα βιβλία του οποίου φαίνεται να προκαλούν μαζική παράνοια και να αλλοιώνουν την πραγματικότητα. Ο Κάρπεντερ ολοκληρώνει την αποκαλυπτική του διαδρομή παραδίδοντας την πιο καθαρά λαβκραφτιανή ταινία όλων των εποχών. Ένα φιλμ για τη δύναμη της μυθοπλασίας. Αριστούργημα.

98. Scream (Wes Craven, 1996)
Ένας μασκοφόρος δολοφόνος τρομοκρατεί μια παρέα εφήβων, χρησιμοποιώντας σαν οδηγό για τα εγκλήματά του τους κανόνες των ταινιών τρόμου. Ο πάντα πρωτοπόρος Γουές Κρέιβεν αναζωογόνησε το slasher με μεταμοντέρνο χιούμορ, αυτογνωσία και πραγματική ένταση, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο για το είδος. Αγαπημένο franchise.

99. Event Horizon (Paul W.S. Anderson, 1997)
Ένα διαστημόπλοιο διάσωσης ερευνά την επιστροφή ενός χαμένου σκάφους που είχε εξαφανιστεί κοντά σε μια μαύρη τρύπα και γύρισε κουβαλώντας κάτι αδιανόητο. Η ταινία συνδυάζει διαστημικό θρίλερ και κολασμένο υπερφυσικό τρόμο, σαν μια συνάντηση του «Alien» με τη μυθολογία του «Hellraiser». Αξεπέραστο. Εμβληματικό. Κολοσσιαίο. Εφιαλτικό.

100. Starship Troopers (Paul Verhoeven, 1997)
Νεαροί στρατιώτες κατατάσσονται σε έναν φουτουριστικό στρατό και πολεμούν γιγαντιαία έντομα σε έναν πόλεμο που παρουσιάζεται μέσα από μια προπαγανδιστική, στρατιωτικοποιημένη εικόνα. Ο Βερχόφεν χρησιμοποιεί τη φόρμα της θεαματικής sci-fi δράσης για να χτίσει μια από τις πιο αιχμηρές σάτιρες πάνω στον φασισμό, τον μιλιταρισμό και τη γοητεία της προπαγάνδας. Έπος!!!

* * *

Το Ημερολόγιο κυκλοφορεί κάθε Δευτέρα και Πέμπτη. Κάθε Σάββατο, παρουσιάζουμε το πορτρέτο μιας «άγνωστης» γυναίκας πρωτοπόρου του περασμένου καιρού. Τις Κυριακές, η στήλη μεταμορφώνεται στο Βιβλίο της Εβδομάδας. Κάθε Τρίτη πρωί έχουμε και πόντκαστ. Στείλτε μας μέιλ αν θέλετε να μας πείτε ή να μας ρωτήσετε κάτι — οτιδήποτε. Σας ευχαριστούμε πολύ.