Το φοινικικό σχέδιο: Άλλη μια ανέμπνευστη ταινία από τον Γουές Άντερσον;

Ο πάμπλουτος ΖαΖα Κόρντα που έχει φτιάξει την περιουσία του με βρώμικα μέσα, είναι μόνιμος στόχος πληρωμένων δολοφόνων και σκοτεινών συνωμοσιών, αλλά καταφέρνει να τη βγάζει πάντα καθαρή. Κι ενώ έχει δεκάδες φυσικούς διαδόχους αλλά και υιοθετημένα παιδιά, ορίζει ξαφνικά μια νεαρή καλόγρια ως την μοναδική νόμιμη κληρονόμο του. Η τελευταία είναι η μοναχοκόρη του που την είχε δώσει από μικρή ηλικία στις καλόγριες όχι για να ασπαστεί το Λόγο του Θεού αλλά για να την «προστατεύσει από τα αγόρια».

Η σχέση πατέρα και κόρης είναι το κεντρικό θέμα της νέας δημιουργίας του Γουές Άντερσον. Το «Φοινικικό σχέδιο», που ήταν υποψήφιο για τον Χρυσό Φοίνικα πριν από λίγες μέρες στο φεστιβάλ, είναι μια τυπική ταινία του Άντερσον: στιλιζαρισμένη γραφή, σουρεάλ αφήγηση, αμέτρητοι σταρ, γεωμετρική ακρίβεια και υπόγειο χιούμορ. Όλα όσα τον έχουν κάνει δημοφιλή στους σινεφίλ είναι εδώ. Μαζί όμως υπάρχουν και εμφανή σημάδια κορεσμού, συνεχίζοντας τις χαμηλές πτήσεις που είχε η προηγούμενη ταινία του, το «Asteroid city».

Το κακό με τα σενάρια που συνυπογράφει ο Άντερσον με τον σταθερό συνεργάτη του Ρόμαν Κόπολα είναι ότι χρόνο με τον χρόνο γίνονται όλο και πιο φλύαρα. Στην προσπάθειά του να βρει τρόπους ανανέωσης των αγαπημένων του μοτίβων (ξεχωρίζει σε αυτά η έννοια οικογένεια), το δίδυμο των σεναριογράφων πέφτει στην παγίδα της αναμόχλευσης φαρσικών σκετς από μια παλιακή δεξαμενή ιδεών. Ένας πατέρας-τέρας σε κρίση συνείδησης ζητά συγχώρεση από τα κατεστραμμένα παιδιά του και κάπως έτσι πηγαίνει όλη η δουλειά στο «Φοινικικό σχέδιο» που βασίζεται σε ένα μάλλον σαθρό σεναριακά σχέδιο. Το βαρετό και γεμάτο διαβρώσεις πρότζεκτ κάνει τη μηχανή να υπολειτουργεί, παρότι το οπλοστάσιο του δημοφιλούς σκηνοθέτη δείχνει να είναι πιο πλήρες από ποτέ: ο Μπενίτσιο ντελ Τόρο είναι ταμάμ για τον ρόλο του Ζα-Ζα Κόρντα (μια αναφορά στον Ούγγρο σκηνοθέτη Αλεξάντερ Κόρντα;), το χιούμορ βγάζει σε κάποια σημεία αρκετό γέλιο, τo ταξικό σχόλιο με μπηχτές για το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών που διαρκώς μεγαλώνει εμπλουτίζεται με τα αναγκαία αντικαπιταλιστικά βέλη ενώ το κερασάκι στην τούρτα είναι φυσικά ο… θεός Μπιλ Μάρεϊ σε αντιπροσωπευτικό ρόλο. Όλα αυτά όμως δεν αρκούν για να φτιαχτεί ένα εγκεφαλικό, ομοιογενές και εύρυθμο σύνολο. Η 12η ταινία του Γουές Άντερσον φωνάζει από μακριά πως η μηχανή έμπνευσης έχει μπουκώσει και χρειάζεται επειγόντως service. Αυτό που κάποτε ήταν πρωτοποριακό και μοντέρνο, σήμερα μοιάζει με παρωχημένες ασκήσεις επί χάρτου που έχουν για πυξίδα τους μια αχρείαστη εικαστική εμμονή.