Το ατίθασο ρομπότ: Ένα από τα καλύτερα animation των τελευταίων ετών

Ρομπότ τελευταίας τεχνολογίας που είναι προγραμματισμένο να εκτελεί ανθρώπινες εντολές ναυαγεί σε ακατοίκητο δασώδες νησί. Κι ενώ τα ζώα του δάσους το αντιμετωπίζουν ως έναν εισβολέα που δεν έχει καμια δουλειά να βρίσκεται εκεί, εκείνο προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί τους και να βρει νόημα στη ζωή του αναλαμβάνοντας κάποια αποστολή. Τυχαία θα βρεθεί στον δρόμο του ένα αδέσποτο αυγό χήνας και το ρομπότ θα το σώσει από τα δόντια μιας αλεπούς, με συνέπεια να υιοθετήσει στη συνέχεια τον νεοσσό. Καθώς όμως δεν έχει κανέναν προγραμματισμό… μητρότητας, θα χρειαστεί τη βοήθεια της ίδιας πονηρής αλεπούς που ήθελε αρχικά να κάνει μεζέ το μικρό χηνόπουλο.

Η DreamWorks Animation υπογράφει ένα από τα καλύτερα animation των τελευταίων ετών, που είναι σχεδόν βέβαιο ότι σε λίγους μήνες θα βρεθεί στη λίστα των οσκαρικών υποψηφιοτήτων της συγκεκριμένης κατηγορίας. Η ιστορία του μοναχικού ρομπότ με το παρατσούκλι Ρόζι παρουσιάζεται με απέραντη τρυφερότητα από τον Κρις Σάντερς («Λίλο και Στιτς», «Πώς να εκπαιδεύσετε τον δράκο σας»), ο οποίος καταφέρνει να παντρέψει άψογα το συναίσθημα, το χιούμορ και τη χορταστική δράση, σε τούτη τη διττή ιστορία ενηλικίωσης και… εναλλακτικής μητρότητας.

Αρνούμενος να παραδοθεί στην εύκολη συγκίνηση και πριμοδοτώντας τις πολιτικές πτυχές (ιδιαίτερης αξίας το υπόμνημα για την ανεξέλεγκτη τεχνολογία που απειλεί την ισορροπία του πλανήτη) ενός σεναρίου που χαρακτηρίζεται κυρίως από τον ανθρωπισμό του, ο σκηνοθέτης ξεκινά το φιλμ με ένα απέραντα κωμικό εύρημα που αφορά την πρώτη επαφή του ρομπότ με τα ζώα του δάσους. Οι αντιδράσεις για τον… ξένο είναι αυτές που φαντάζεστε: αρχικά περιέργεια, στη συνέχεια τρόμος και στο τέλος αποστροφή για τον απρόσμενο επισκέπτη. Η περιγραφή του ζωϊκού περιβάλλοντος γίνεται με τη δέουσα επιμέλεια και την αντίστοιχη κωμική πινελιά, αναδεικνύοντας τις πιασάρικες ιδιότητες κάθε είδους (ο εργατικός αλλά μονήρης κάστορας, τα «ψόφια» πόσουμ, οι μονόχνοτες χήνες, ο ευερέθιστος αρκούδος κ.λπ.), που έρχονται σε αντιδιαστολή με την άκαμπτη και στεγνή από συναίσθημα συμπεριφορά του ρομπότ.

Φυσικά όλα αυτά τα δεδομένα βρίσκονται συνεχώς υπό καθεστώς αμφισβήτησης και, όσο προχωρά η ιστορία, τα πράγματα όχι μόνο αλλάζουν, αλλά και μας μεταφέρουν την αίσθηση του δέους και του σασπένς απέναντι σε ένα σχήμα που αψηφά τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις και προάγει τον καθοριστικό ρόλο του γονέα στη διαπαιδαγώγηση του παιδιού, με όλα τα συν (έμπνευση, φροντίδα, αγάπη) και πλην (η υπερπροστατευτική Ρόζι προσέχει τον μικρό σε κάθε του βήμα, με συνέπεια αυτός να μην μπορεί να ανοίξει τα φτερά του). Ταυτόχρονα, το σοφιστικέ και αφοπλιστικό «Ατίθασο ρομπότ» υμνεί την αξία της φιλίας και τονίζει τη σημασία της αποδοχής της διαφορετικότητας, με ωριμότητα και διαύγεια που δεν μας έχουν συνηθίσει φιλμ αυτού του είδους.