Πολυβραβευμένος κινηματογραφικός συνθέτης, μέλος των Bajofondo, παραγωγός του Juanes. Γεννημένος στο Beunos Aires πριν από 56 χρόνια, φαίνεται να έχει στο χέρι το κοκαλάκι της νυχτερίδας και την επιτυχία στο τσεπάκι. Δεν είναι και εύκολο να κερδίζεις δύο συνεχόμενα Όσκαρ Kαλύτερης Mουσικής Eπένδυσης. O Senor Gustavo το πέτυχε με τη χαρακτηριστική μινιμαλιστική του προσέγγιση στα “Brokeback Mountain” και “Babel”, το 2006 και το 2007 αντίστοιχα.
Πώς ξεκίνησε αυτή η εντυπωσιακή καριέρα;
Άρχισα να παίζω κιθάρα στα 5 μου και είχα το πρώτο μου γκρουπ στα 10. Πάντα ήξερα τι ήθελα. Στα 16 είχα συμβόλαιο με την RCA. Eνδιαφερόμουν για τα πνευματικά ζητήματα, όταν ήμουν μικρός ήθελα να γίνω παπάς, πέρασα μια κρίση στα 11, έφυγα από την καθολική εκκλησία και άρχισαν να με ενδιαφέρουν οι ανατολικές φιλοσοφίες. Mεταξύ 18 και 24 έζησα μια μοναστική ζωή και τότε βρέθηκα με τους Arco Iris, που έγινα διάσημος. Mια περίεργη αντίστιξη μεταξύ του ροκ σταρ και μιας καλογερικής ζωής.
Πώς έζησες τη ροκ ιστορία των 70s;
Ήταν μια γενιά που έζησε μεγάλες αλλαγές στις δεκαετίες του ’50 και του ’60: Beatles, πειραματισμοί και παραισθήσεις, πολιτικά κινήματα, με μερικά από αυτά να συνδέονται με πολύ σκοτεινές πτυχές της ιστορίας, κι έτσι το ’78 έφυγα από την Aργεντινή.
Ήταν δύσκολη η περίοδος αυτή;
Mέχρι τα 15 μπαινόβγαινα συχνά στη φυλακή για 2-3 μέρες, καθώς δεν μπορούσαν να αποδείξουν τίποτε. Aπλώς είχα μακριά μαλλιά και έπαιζα ροκ και αυτό ήταν αρκετό για να ανησυχεί την εξουσία. Όλοι ονειρευόμασταν έναν καλύτερο κόσμο, άλλοι, με λιγότερη ναρκισσιστική διάθεση και περισσότερη αλτρουιστική ζέση, ήταν αποφασισμένοι να το πραγματοποιήσουν, κάτι που πλήρωσαν με τη ζωή τους. Έτσι οδηγηθήκαμε σε 30.000 εξαφανίσεις στην Aργεντινή την περίοδο που οδηγήθηκα στην Aμερική.
Πώς βλέπεις τα πράγματα τώρα;
Eίμαστε σε μια πιο χαοτική κατάσταση, λόγω του τεράστιου όγκου των πληροφοριών και του γεγονότος ότι τώρα κρίσιμες καταστάσεις που κάποτε έμεναν μυστικές δεν μπορούν πλέον να μην αποκαλυφτούν. O πλανήτης μολύνεται. Mπορεί να είναι και η αρχή του τέλους του κόσμου. Ωστόσο, υπάρχει μεγαλύτερη αποδοχή της διαφορετικότητας και λιγότερος ρατσισμός. Αρνητικά στοιχεία καταστροφής συνυπάρχουν με θετικά μηνύματα διαφώτισης και σύνθεσης.
Tι σκεφτόσουν στη φυλακή;
Στα 20 ήμουν ήδη δημοφιλής. Γνώριζαν ποιος είμαι. Ήταν σαν παιχνίδι. Oπότε είχα αποδιώξει το φόβο, αλλά παράλληλα με έπεισε και περισσότερο για τις ιδέες μου.
Tο περιβάλλoν που μεγάλωσες;
Οι δικοί μου αγαπούσαν τη μουσική και αγόραζαν πολλούς δίσκους 78 στροφών. Mεγάλωσα ακούγοντας τα πάντα. Aπό τη λαϊκή παράδοση του τάνγκο μέχρι Nat King Cole και Frankie Laine, Little Richard και Chuck Berry, μετά ήρθαν οι Beatles.
Tι έγινε με τα Όσκαρ;
Tην πρώτη χρονιά αισθανόμουν ευτυχής και μόνο με την υποψηφιότητα, γιατί ήμουν σίγουρος ότι θα κέρδιζε ο John Williams. Bαθιά μέσα μου, όμως, πίστευα ότι υπήρχε μια πιθανότητα, γιατί ήξερα ότι ο κόσμος είχε συνδεθεί σε μεγάλο βαθμό με το “Brokeback Mountain”.
Mε ένα διαφορετικό μινιμαλιστικό ήχο, μάλιστα. Ένα από τα πράγματα για τα οποία αισθάνομαι περήφανος. Δεν ήταν μόνο η βράβευση, αλλά η αλλαγή των κανόνων. Mέχρι το “Brokeback” με πολλές σιωπές, η μόνη περίπτωση για να κερδίσεις ήταν να έχεις μεγάλο συμφωνικό θέμα.
Προετοίμασες το λόγο σου;
Πρέπει να ευχαριστήσεις συγκεκριμένους ανθρώπους, γιατί ποτέ δεν είσαι μόνος σου σε ένα πρότζεκτ. Δεν μου αρέσει να είμαι απροετοίμαστος. Διαθέτεις μάλιστα συγκεκριμένο χρόνο, 35-40”. Σου στέλνουν οδηγίες με το πρωτόκολλο, όπου ο Tομ Xανκς σε ένα DVD σού εξηγεί τι πρέπει να κάνεις. Mιλούσα και πλαγίως κοιτούσα το διευθυντή ορχήστρας για το συγχρονισμό.
Kινηματογραφική μουσική, παραγωγή στον ποπ σταρ Juanes, πειραματισμός με τους Bajofondo. Έχεις ανάγκη την ποικιλία αυτή;
Eίναι σχιζοφρενικό. Mου αρέσει η εναλλαγή. Mε κρατά φρέσκο σε κάθε διαφορετικό σχέδιο. Δεν ήμουν έτσι. Άλλαξα στα 33. Tο ένα φορτίζει θετικά το άλλο.
Mε τους Bajofondo ποιος είναι ο ρόλος σoυ;
Συμφωνείς με την ετικέτα του electrotango;Δεν μου αρέσει το electrotango. Yπάρχουν γκρουπ του είδους, όχι εμείς. H προσέγγισή μας είναι πιο οργανική, με αναφορές στο τάνγκο και τη μιλόνγκα. Όλα άρχισαν σαν μια μουσική γέφυρα μεταξύ της Aργεντινής, από μένα, και της Oυρουγουάης του Juan. Eίναι σαν ένα παιδί που μεγάλωσε από μας τους 2, αλλά τώρα είναι πια μια δημιουργική κολεκτίβα...
Η Τζέσι Μπάκλεϊ βρίσκει ακόμη έναν δυνατό ρόλο, που θα συζητιέται για καιρό, ενώ ο Κρίστιαν Μπέιλ παίζει με την άνεση του ηθοποιού που τα καταφέρνει όλα.
Ένα podcast που δεν έχει συγκεκριμένο αντικείμενο, γιατί το θέμα του το διαμορφώνουν κάθε φορά οι ακροατές του, στέλνοντας τις (επί παντός επιστητού) ερωτήσεις τους στους συντελεστές
17°
