Είναι ένα από τους μύθους της ποπ κουλτούρας των τελευταίων 20 χρόνων. Όχι μόνο λόγω της ποιότητας των έργων του, αλλά κυρίως λόγω του μυστηρίου που περιβάλλει την ταυτότητά του.
Τι ξέρουμε γι’ αυτόν; Είναι από το Μπρίστολ, πρέπει να είναι κοντά στα 40 (γεννημένο το 1974 τον θέλει το βιβλίο Home Sweet Home), πέρασε τα ‘90s γιορτάζοντας κατά underground κι έγινε ο πιο διάσημος graffiti/street artist στον κόσμο κατά τη διάρκεια των ‘00s. Πάντα στη λεπτή γραμμή της σκοτεινής ειρωνείας με την αφοπλιστική ευαισθησία, λακωνικός, επίκαιρος και βαθιά πολιτικός πέρα από το πρώτο επίπεδο της επέμβασης στο δημόσιο χώρο. Μοιραία απορροφήθηκε από το mainstream, πέρασε πίσω από την κάμερα, αλλά κατάφερε να διατηρήσει την ανωνυμία του.
Γιατί, τι δεν ξέρουμε γι’ αυτόν; Μα, το όνομά του που σαν καπρίτσια επιμένει να το κρατάει κρυφό, άσχετα αν πια το ‘Banksy’ αποτελεί παγκόσμιο brand και σημείο αναφοράς.
Το Banksy: Η Τέχνη Στο Δρόμο (Exit Through The Gift Shop, ο πρωτότυπος τίτλος του) προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα στις «Νύχτες Πρεμιέρας» του 2011 ενθουσιάζοντας το κοινό. Από την Πέμπτη 1/11 θα προβάλλεται και στην κινηματογραφική αίθουσα Λαΐς, της Ταινιοθήκης της Ελλάδας (Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου, Μετρό Κεραμεικός).
Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που διηγείται την ιστορία του Τιερί Γκετά, ενός γάλλου μετανάστη στο Λος Άντζελες, ο οποίος είναι τρελός για το street art. Μέσα στο φιλμ παρουσιάζεται και ο ίδιος ο Banksy, ως μια από τις βασικές επιρροές του ήρωα, πάντοτε με καλυμμένο πρόσωπο κι αλλαγμένη φωνή.
Αφηγητής ο Rhys Ifans, μουσική από τον Geoff Barrow των Portishead και highlight του σάουντρακ το ‘Tonight The Streets Are Ours’ του Richard Hawley. Αν ρίξεις μια ματιά και στο trailer που ακολουθεί θα καταλάβεις ότι είναι άχαστο…
Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τη σκληρή πραγματικότητα της εμπορίας ανθρώπων (human trafficking), της σεξουαλικής κακοποίησης και της έμφυλης εκμετάλλευσης
Το «You Can See Everything» έρχεται στις ελληνικές αίθουσες μετά από μια μυστική πρεμιέρα, ρεκόρ εισπράξεων και κριτικές που σπάνια διαβάζει κανείς για ντοκιμαντέρ.
Πρόκειται για έναν απολαυστικό συνδυασμό χιούμορ και συγκίνησης, με το κουίρ στοιχείο να εμφανίζεται σε κάθε σεκάνς και να δένει υποδειγματικά με το μέινστριμ.
Η μητρότητα σε γκορ αισθητική και με στοιχεία μεταφυσικού τρόμου –που φτάνει στα όρια του body horror– σε ένα φιλμ που παρακολουθείται με άνεση λόγω της ατμόσφαιράς του
13°
