Ένας αφορισμός του Τζον Στάινμπεκ: πολλά ταξίδια συνεχίζονται για πολύ καιρό ακόμη, αφότου έχει σταματήσει η κίνηση στον χρόνο και τον χώρο. Και μια Θεσσαλονίκη τυλιγμένη λες από ένα ομιχλώδες και νοτισμένο σελοφάν, μια Νέα Παραλία που μοιάζει σχεδόν αυτονομημένη από το κυρίως σώμα του αστικού ιστού, ένα παράκτιο μέτωπο θολό, σαν αντικατοπτρισμός από το Twin Peaks, με ακίνητους ανθρώπους βυθισμένους στις σκέψεις τους, σαν μια αόρατη άγκυρα να τους έχει καθηλώσει σε σημεία-τελείες, βουβοί και στατικοί.
Η πρώτη ατομική έκθεση φωτογραφίας του αρχιτέκτονα Κώστα Πήττα, «Ακίνητος Ταξιδιώτης», μοιάζει με την επιστροφή ενός τυπικού, κλασικού, ανταριασμένου θεσσαλονικιώτικου χειμώνα, καθώς ο Ολύμπος από απέναντι, εν είδει φωτιστή στο θέατρο, ρίχνει με το ρομποτικό κανονάκι του μαύρο φως και ατμό ξηρού πάγου. Όλα αποκτούν έτσι μια μυστεριόζα ατμόσφαιρα, νοτισμένη και πακτωμένη από μελαγχολία και θλίψη. Η φασαριόζα, ζωντανή, μποέμ και πολύχρωμη Θεσσαλονίκη μοιάζει να απέχει έτη φωτός και περιπλάνησης μακριά.
Τα εγκαίνια της έκθεσης, 6 Ιουνίου στο περίπτερο του Κήπου της Μεσογείου -αυτή δηλαδή την εποχή που το φως και η διάθεση άλλαξαν, ο δεινός καιρός εξατμίστηκε και οι περιπατητές γεύονται τη ζωή επί της Νέας Παραλίας υπό την ευδαιμονική υπαιθριακή συνθήκη των μακό και της καλοκαιρίας- αναμένεται να προκαλέσουν το τέλειο κοντράστ. Αναπόφευκτη και η μνεία στα κάδρα του Αγγελόπουλου, αυτά που πρώτα «μπράνταραν» το μεγαλειώδες ατμοσφαιρικό του βόρειου χειμώνα και των μοναχικών ταξιδιωτών του χώρου και του χρόνου, όπως επίσης και αναφορές στις «θανάσιμες μοναξιές του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου». Ένα κλικ, στην παρακείμενη Βασιλίσσης Όλγας, έκοβε τις βόλτες του, σε παρόμοια σκηνικά-καιρούς ο ποιητής.
Τι άλλο; Αναμένουμε την ημέρα των εγκαινίων και μη σου πω πως κάποιοι, αρκετοί, περιμένουμε με ανυπομονησία τη μεταστροφή της εποχής και του καιρού στη γνώριμη συνθήκη των συννεφιασμένων ποιητικών πρωινών του Ιανουαρίου! Μετεωρολογικά γούστα είναι αυτά και strange weather's απολαύσεις!
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
20°
