Όταν ο αντισυνταγματάρχης Harald Jäger έγραψε ιστορία στις 23.30 της 9ης Νοεμβρίου του 1989, ανοίγοντας το σημείο ελέγχου της Bornholmer Strasse στο Τείχος του Βερολίνου, χωρίς να έχει λάβει καμιά διαταγή, ο νεαρός σπουδαστής φωτογραφίας Kai Wiedenhöfer βρισκόταν 483 χιλιόμετρα μακριά, στο Έσσεν.
Ο νεαρός φωτογράφος ήταν απληροφόρητος για την ιστορική απόφαση του αντισυνταγματάρχη που τελείωνε ολοκληρωτικά το διαχωρισμό που ίσχυε από το 1961, ανάμεσα στο ανατολικό και δυτικό Βερολίνο. Ένας από τους καθηγητές του, φρόντισε να του αναθέσει μια φωτογραφική αποστολή με σαφείς οδηγίες.
«Πήγαινε όσο πιο γρήγορα μπορείς στο Βερολίνο. Το Τείχος πέφτει». Ο Kai Wiedenhöfer έφτασε τα ξημερώματα της 10ης Νοεμβρίου στο Βερολίνο και αποτύπωσε με τον φωτογραφικό του φακό, τα ιστορικά γεγονότα που ακολούθησαν. Ήταν εκεί, όταν οι συνοριοφύλακες έβλεπαν τα πλήθη των Ανατολικοβερολινέζων να περνούν στη δυτική πλευρά του Βερολίνου και να τους υποδέχονται με ενθουσιασμό οι Δυτικοβερολινέζοι.
Το 2003 ο πολυβραβευμένος φωτογράφος, πλέον, Kai Wiedenhöfer ξεκίνησε να τα φωτογραφίζει τα τείχη που χωρίζουν τις παλαιστινιακές περιοχές από το Ισραήλ. Αργότερα βρέθηκε στο Μπέλφαστ. Μετά επισκέφτηκε τη Βαγδάτη. Επί επτά χρόνια ταξίδεψε ανά τον κόσμο, φωτογραφίζοντας τα τείχη που έχουν υψώσει οι άνθρωποι μεταξύ τους. Οι δυσκολίες ήταν πολλές, οι κίνδυνοι περισσότεροι, η πρόσβαση πάντα περιορισμένη. Τα κατάφερε. Το 2013 τα φωτογραφικά του ντοκουμέντα κυκλοφόρησαν ως λεύκωμα από τις εκδόσεις Steidl.
Στις 184 σελίδες του «Confrontier», 128 συγκλονιστικές φωτογραφίες μαρτυρούν πως παρά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, υπάρχουν πολλά τείχη στον πλανήτη που χωρίζουν τους ανθρώπους. Το φωτογραφικό project «Wall On Wall» ταξίδεψε σε εκθέσεις μουσείων και συνεχίζει να γκρεμίζει με τις εικόνες του τα διαχωριστικά τείχη. Αυτές είναι μερικές χαρακτηριστικές λήψεις της επίπονης δουλειάς του.
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα
14°
