Ο Τάσος Βρεττός φωτογραφίζει τόπους λατρείας και μας βάζει στον κόσμο της θρησκείας.
Σε αυτό το έργο-σε-εξέλιξη ενός χρόνου ήδη, ο Βρεττός ακολουθεί τον κεντρικό, διαρκή άξονα όλης της δουλειάς του, τον Άλλο άνθρωπο. Αλλόθρησκο αυτή τη φορά ή/και αλλοεθνή, να λατρεύει σε αυθαίρετα υπόγεια και κοσμημένα διαμερίσματα, σε αυτοσχέδιους ναούς-γκαράζ, σε γήπεδα και αλλόκοτα ιερά-πολυκατοικίες, σε ομάδες και κατά μόνας, σε έκσταση και σε χαρά, με τα ελάχιστα και με τα πανηγυρικά, με ιερείς και δίχως, με άγχος, φόβο, σιωπή, αλλά και ξέφρενα, αψήφιστα, σε χώρους ούτε δημόσιους ούτε ιδιωτικούς, στο πηχτό αιώρημα που είναι η πιο μύχια ταυτότητα της Αθήνας και όσων τη συνέχουν. Ο Βρεττός λέει ότι το υλικό θα γίνει βιβλίο, μάλλον μέσα στο 2015, και μπορεί και έκθεση αν είναι χρήσιμο αυτό, γιατί τώρα μαθαίνει τους εδώ και δίπλα εξωτικούς τόπους λατρείας και όσους τους εμψυχώνουν, και αυτό αρκεί.
Ο Τάσος Βρεττός είναι ίσως ο πιο γνωστός-άγνωστος Έλληνας φωτογράφος. Με σεβαστή θητεία στην εφαρμοσμένη φωτογραφική πρακτική (μόδα, διαφήμιση, δισκογραφία, Τύπος) και ταυτόχρονη, χαμηλόφωνη και άτακτη, παρουσία με προσωπικά φωτογραφικά φόλιο σε εντυπωσιακά ανόμοιους χώρους (Μουσείο Μπενάκη, Μακεδονικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Palais de Tokyo, η Κρεαταγορά της Αθήνας, club Tessera στην Πειραιώς, γκαλερί Breeder και Gazon Rouge, Tαινιοθήκη της Ελλάδας κ.ά.), ο Βρεττός είναι κλασική περίπτωση ενός σοβαρού ανθρώπου με εμμονές και παροιμιώδη αδιαφορία για οτιδήποτε δεν είναι η προσωπική του, διαρκής σχέση με τη φωτογραφία και το έμψυχο υλικό της. Έτσι λίγοι άνθρωποι έχουν ουσιαστική αντίληψη ενός εξαιρετικού αρχείου που αναπτύσσεται ανάμεσα στην πρώιμη, εναλλακτική (και εν πολλοίς άγνωστη) φωτογραφία μόδας, στην αταξινόμητη εικονογραφία όλων των εξώφυλλων του Τέταρτου, στα πειράματα με τη φωτογραφία –ως– αντικείμενο, στην πολύχρονη καταγραφή των πιο άγριων μορφών της underground σκηνής της αθηναϊκής νύχτας αλλά και των πιο μπανάλ χαρακτήρων της, στην πιο πρόσφατη και αντιφολκλορική επίσκεψή του στους αστικούς τόπους λατρείας κάθε είδους.
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα
15°
