Ο Τάσος Βρεττός και το αθέατο σύμπαν της clubbing περφόρμανς
Η έκθεση-εγκατάσταση «The Feel. Backstage» είναι η εμπειρία του καλλιτέχνη στο underground clubbing της Αθήνας από το 2005, η ιστορία του ακτιβισμού για τις έμφυλες ταυτότητες, η BDSM σκηνή.
Ο Τάσος Βρεττός στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με το «The Feel. Backstage». Οι επιμελητές Νάντια Αργυροπούλου και Γιώργος Τζιρτζιλάκης γράφουν για το έργο.
«Το φωτογραφικό έργο του Τάσου Βρεττού, "The Feel. Backstage" μας μεταφέρει στο αθέατο κομμάτι της ζωής Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών και εργαζόμενων της clubbing περφόρμανς και της BDSM σκηνής στις στιγμές, κατά κύριο λόγο, πριν ή μετά τις παραστάσεις τους. Το όλο υλικό συναντάται με την ιστορία του ακτιβισμού για τις έμφυλες ταυτότητες, τις διεκδικήσεις για τη σεξουαλική απελευθέρωση, το δικαίωμα στην ηδονή και στη σωματική αυτοδιάθεση, τα τελετουργικά της επιθυμίας και τις συνθήκες επισφάλειας όπως αναδύονται στη δημόσια σφαίρα από την εποχή της εξωστρεφούς και οικονομικά ευημερούσας μετα-Ολυμπιακής Αθήνας (2005) και, διαμέσου της κρίσης, φτάνουν διαφοροποιημένα έως σήμερα, όπου ενισχύονται από την πολυπλοκότητα της queer κουλτούρας και τη δυναμική της trans ορατότητας.
Λειτουργώντας έξω από “ερευνητικά” πρωτόκολλα και συγκεκριμένα discourse, με βάση την προσωπική του σχέση με τους ανθρώπους του χώρου αυτού (διοργανωτές, μουσικούς και περφόρμερ) και την αυτοσχεδιαστική και εναργή ανταπόκρισή του στα events, ο Βρεττός συνθέτει ένα σώμα φωτογραφιών με ιδιαίτερα, επιτελεστικά (performative) χαρακτηριστικά και πολλαπλά ανθρωπολογικά και κοινωνιολογικά σημαίνοντα. Με την ενστικτώδη αιδημοσύνη που επιβάλλει η προσέγγιση κάθε τέτοιου συλλογικού “άβατου”, και ειδικότερα του παρα-σκηνίου (back-stage), προσέχει λοξά, συντονίζεται με το αθέατο και το ασώματο διά του αλλοπρόσαλλου, αυτού δηλαδή, που αλλάζει, πλεονάζει, υπερβάλλει, διαφεύγει, διεκδικεί, διαφέρει, εξεγείρεται.
Παρουσιαζόμενο στη σημερινή συνθήκη, της πανδημικής κρίσης και της πολιτικής ορθότητας, το έργο αυτό μεταφέρει κατά κύριο λόγο την ιστορία και τα τελετουργικά μιας άλλης εποχής, αλλά ενσωματώνει και το κλίμα της παρούσας, καθώς επικαλείται πρόσφατες απώλειες· της εγγύτητας, της θέρμης του απτού, της άγριας, μη “κανονικής” χαράς, της ανεμπόδιστης σωματικής επαφής, της αποδοχής, της κοινής πάλλουσας παρουσίας που οι αισθήσεις φέρουν στην πιο αδιαπραγμάτευτη και αδιαμεσολάβητη εμπλοκή τους.
Το φωτογραφικό αυτό σώμα παρουσιάζεται με τη μορφή ενός ensemble (ενός συνόλου ή μιας μπάντας), μιας σύνθετης δηλαδή διαμεσικής εγκατάστασης για ενήλικο κοινό, στον βιομηχανικό χώρο Α της Πειραιώς 260. Πρόκειται για ένα είδος αδρά χορογραφημένου διαλόγου ανάμεσα σε πολλαπλές προβολές, πρωτότυπο ηχητικό και φωτιστικό περιβάλλον, τυπώματα για τους τοίχους και συγκεκριμένες live performances. Έτσι η εμπειρία των εικόνων αυτών σήμερα, η φρενήρης χρωματικότητά τους, η φευγαλέα κίνηση, η ουσιαστική αμφισημία τους, η διαδοχή και αντιπαράθεσή τους να επικαλείται τη ζωντανή εμπειρία του βιώματος των χώρων που επισκέφθηκε ο Βρεττός και ταυτόχρονα να ανακαλεί το πρόβλημα των ορίων και των πολιτικών της αναπαράστασης».
INFO
Το έργο The Feel. Backstage αποτελεί το πρώτο μέρος ενός σπονδυλωτού αφιερώματος στην τεσσαρακονταετή και πλέον δημιουργική διαδρομή του Τάσου Βρεττού, η οποία, με γενικό τίτλο «The Feel - Η φωτογραφία του Τάσου Βρεττού», θα παρουσιαστεί σε διαφορετικούς χώρους και επιμέρους χρονικά διαστήματα εντός του 2021 και του 2022. Το αφιέρωμα ολοκληρώνεται με την υποστήριξη του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ και με τη συνεργασία του Ιδρύματος Ωνάση στην παραγωγή και επικείμενη κυκλοφορία εκτενούς δίγλωσσης έκδοσης για το έργο του Τάσου Βρεττού.
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
18°
