Φωτογραφια

Δίδυμοι με τα όλα τους

25 αποδείξεις σε φωτογραφίες

daad.jpg
Δημήτρης Αθανασιάδης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
59583-118996.jpg

Αυτοδίδακτη γαλλίδα φωτογράφος, καθηγήτρια φιλοσοφίας, ξεκινά την ενασχόλησή της με τα καρέ το σωτήριο έτος 2008. Δύο χρόνια αργότερα, βρίσκει τον εαυτό της να διακρίνεται σε σειρά εγχώριων και διεθνών διαγωνισμών και στα τέλη του 2012 καταφέρνει να εκδώσει το πρώτο της άλμπουμ «Dreamalities» από τον εκδοτικό οίκο KnowWare. Το καλοκαίρι του 2011, η Ζουλί Ντε Βαροκιέ, αποτύπωσε στη σειρά «Χίμαιρες» πορτρέτα διδύμων. Δεν έτυχε, πέτυχε. 

n

Όπως λέει η ίδια στην ιστοσελίδα της «οι δίδυμοι πάντοτε με γοήτευαν και όχι μόνο επειδή έχω δίδυμο αδερφό. Είναι σχεδόν μαγικοί αλλά ταυτόχρονα είναι πραγματικοί. Σίγουρα, το γεγονός πως δύο άνθρωποι μοιάζουν ακριβώς το ίδιο ενώ δεν είναι οι ίδιες προσωπικότητες είναι εντυπωσιακό. Είναι σαν ένα αληθινό όνειρο, σαν ένα θαύμα. Κατά το παρελθόν αλλά και σήμερα, σε κάποιους πολιτισμούς οι δίδυμοι αντιμετωπίζονται ακόμη και ως θεοί ή ως τέρατα.

Ήθελα επίσης να φωτογραφίσω αυτούς τους δίδυμους, ώστε να διερευνήσω τι θεωρεί η κοινωνία μας πως είναι απίθανο και εκπληκτικό. Σε αυτή τη σειρά φωτογραφιών, οι δίδυμοι αντιπροσωπεύουν κάθε τι που δεν είναι λογικό αλλά ωστόσο υπάρχει. Η ερώτηση η οποία θα μπορούσε να προκύψει μέσα από αυτές τις εικόνες είναι: στη σημερινή εποχή πως εκλαμβάνουμε τα πράγματα τα οποία δεν μπορούμε να κατανοήσουμε;» Εσείς τι απαντάτε; 

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

n

nn

n

n

n

n

n

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY